Küresel satranç tahtasında hamleler artık gizli kapılar ardında değil, bizzat namluların ucunda yapılıyor. Ancak her zaman olduğu gibi, “evdeki hesap çarşıya uymadı.” Bugün Orta Doğu’da izlediğimiz gerilim, aslında göründüğünden çok daha derin bir ekonomik boğma operasyonunun parçasıdır.

Hürmüz’deki “Uranyum” Tiyatrosu ve Çin Kıskacı

ABD ve onun bölgedeki aparatı İsrail’in asıl derdi ne demokrasi ne de nükleer tehdit. Asıl hedef; Hürmüz Boğazı’nı uranyum bahanesiyle abluka altına alıp, İran’ı nefessiz bırakırken dünyanın en büyük enerji tüketicisi Çin’i köşeye sıkıştırmak. Washington’un planı netti: İran petrolünün vanasını kapat, Çin’i aç bırak ve Pekin’i Venezuela petrolüne mahkûm ederek kendi şartlarını dikte et.

Bu, tek taşla iki kuş vurma girişimiydi. Ancak bu “tiyatro”, beklenen alkışı almadı. ABD’nin bölgedeki karizması, planladığı o meşhur abluka senaryosuyla birlikte çizildi. İsrail’in o “Arz-ı Mevud” düşleri ise, bölgenin sert gerçekliğine çarparak bir kez daha başka bir bahara ertelendi.

Türkiye: Oyun Kurucu ve Savaş Bitirici

Batı bu toz duman içinde kendi oyununu oynamaya çalışırken, kuzeyde bambaşka bir güç merkezi yükseliyor: **Türkiye.** Ankara artık sadece masada değil, sahada da oyunun kuralını koyan tarafta. Savunma sanayiinde atılan dev adımlar, sadece birer “teknolojik başarı” değil, aynı zamanda jeopolitik birer mühürdür.

Sesten 9 Kat Hızlı (Hipersonik) Güç

Türkiye’nin duyurduğu 6000 kilometre menzilli ve sesten 9 kat daha hızlı olan hipersonik füze teknolojisi, bölgedeki tüm hava savunma sistemlerini birer “hurda yığınına” çevirecek güçtedir.

Motor Teknolojisinde Tam Bağımsızlık

İki yeni uçak motorunun üretilmesiyle birlikte, Türkiye’nin savunmadaki dışa bağımlılığı tarihin tozlu raflarına kaldırılmıştır.

 Mazlumların Gür Sesi

Bu teknolojik üstünlük, sadece bir gövde gösterisi değildir. Türkiye, elindeki bu caydırıcı güçle bölgedeki adaletsiz savaşların bitişini belirleyen asıl aktör konumuna yükselmiştir. 6000 kilometrelik menzil, sadece bir rakam değil; adaletin ulaştığı yeni sınırları temsil etmektedir.

ABD ve aparatlarının kurduğu o “Hürmüz Tiyatrosu” çökerken; yerli ve milli teknolojisiyle şahlanan Türkiye, sadece kendi sınırlarını korumakla kalmıyor, aynı zamanda dünya mazlumlarının “Gür Sesi” olmaya devam ediyor.

Kısacası; emperyalist rüyalar Hürmüz’ün sularına gömülürken, Anadolu’dan yükselen o süpersonik ıslık, yeni dünyanın ayak sesidir.
Oyun bozuldu, yeni sözü Türkiye söylüyor!

Dünya bugün bize bir masal anlatıyor. Adı “istikrar”, sahnesi Orta Doğu, figüranları ise bölge halkları… Oysa perde arkasında dönen oyun son derece tanıdık. Tarih bize defalarca gösterdi ki; savaşlar, krizler ve kaoslar bir gecede doğmaz. Planlanır, kurgulanır ve ihtiyaç duyulduğunda sahaya sürülür.

Çünkü her imparatorluk, gücü zayıfladığında aynı refleksi gösterir. ABD ve İsrail’in bugün sergilediği tablo tam da budur. Küresel ekonomik düzen ciddi bir sarsıntı içindedir. Paranın itibarı aşınmış, güven mekanizması çökmüş, borçla ayakta duran sistem alarm vermeye başlamıştır. Uzun yıllar dünyayı finansal baskıyla yöneten ABD, artık aynı araçlarla sonuç almakta zorlanmaktadır. İşte bu noktada algı, manipülasyon ve kontrollü krizler devreye sokulur.

Altın, gümüş, enerji kaynakları ve yer altı zenginlikleri… Hepsi aynı satranç tahtasının taşlarıdır. Ekonomik gücü zayıflayan ABD, askeri gücünü sahneye sürerek hâlâ güçlü olduğu izlenimini vermeye çalışmaktadır. Ancak binlerce kilometre öteden bir coğrafyaya “güvenlik” adına yerleşmek, gücün değil tükenmişliğin göstergesidir. Silah konuşuyorsa, masada para eksiktir. Savaş, ekonomik iflasın başka bir dilidir.

İsrail ise bu denklemde bölgesel bir ileri karakol gibidir. ABD ile çıkar ortaklığı açıktır. Biri küresel hegemonya hesabı yapar, diğeri bölgesel üstünlük ve yayılma stratejisini derinleştirir. İdeolojik kılıflar değişebilir; ancak hedef aynıdır: Orta Doğu’nun enerji hatları, yer altı zenginlikleri ve zayıflatılmış devlet yapıları.

Bugün İran üzerinden yürütülen söylemler tesadüf değildir. Döviz baskısı, ekonomik boğma politikaları, rejim çözülüyor manşetleri ve iç karışıklık algıları modern çağın psikolojik savaş yöntemleridir. Önce ekonomiyi vurur, sonra toplumu yorar, ardından bakın, kendileri çöktü diyerek müdahaleyi meşrulaştırırlar.

Ama bu oyun artık gizli değil. Kaosu kim üretiyor, kim yönetiyor, kim kâr ediyor sorusunu sormayanlar sadece gürültüyü duyar. Oysa Orta Doğu’da akan kanın, bitmeyen savaşların ve yıkılan şehirlerin arkasında hangi başkentlerin olduğu herkesin malumudur.

Millî duruş tam da burada başlar. Gerçeği adıyla anmakta.

ABD’nin her askeri hamlesi ekonomik bir alarmdır. İsrail’in her saldırgan politikası bölgeyi ateşe atan yeni bir gerilim hattıdır.

Ve tarih bize şunu da söyler: Algıyla ayakta duran düzenler kalıcı olmaz.
Krizle beslenen sistemler, eninde sonunda krizin altında kalır.
Hiçbir güç, başkalarının kaynaklarıyla sonsuza kadar hüküm süremez.

Türkiye ve bu coğrafyanın halkları için mesele nettir: Kendi aklına, kendi gücüne ve kendi birliğine sahip çıkmak.
Başkasının yazdığı senaryoda figüran olmayı reddetmek.

Bu günkü Pazar sohbetimizin özü şudur: Manşete değil menfaate bakın.
Kimin bağırdığına değil, kimin kazandığına odaklanın.
Kim savaşıyor değil, kim zenginleşiyor diye sorun.

Cevabı bulan, gerçeği de görür.

Washington’dan gelen her açıklama gerçeği aydınlatmıyor; çoğu zaman sis perdesini daha da kalınlaştırıyor. Beyaz Saray Sözcüsü Karoline Leavitt’in “Trump İran’da 800 idamı durdurdu” iddiası da bu sisin son örneği. Bu açıklama ilk bakışta insani, hatta tarihi bir başarı gibi sunuluyor. Ancak meseleye biraz yakından bakıldığında ortada ciddi bir çelişki, hatta bilinçli bir algı operasyonu olduğu görülüyor.

Öncelikle şunu sormak gerekiyor: ABD’nin ağır ambargolarla boğduğu bir ülkede yaşanan insani krizlerin ahlaki sorumluluğu kime aittir? Eğer Trump gerçekten İran halkının hayatını önemsiyorsa, neden bu halkı açlığa, ilaca erişimsizliğe ve ekonomik çöküşe mahkûm eden yaptırımlar hâlâ yürürlükte?

“800 idam durduruldu” söylemi, kulağa hoş gelen ama altı boş bir siyasi propagandadan ibaret olabilir. Zira iddia edilen bu kişilerin kim olduğu, hangi suçlamalarla yargılandığı ve neden özellikle şimdi gündeme getirildiği belirsizdir. Dahası, bu isimlerin Batı merkezli yapılarla, AB ve Atlantik eksenli istihbarat ağlarıyla bağlantılı “kullanışlı aparatlar” olduğu yönündeki iddialar yabana atılacak türden değildir.

Bugün İran’da yaşananlar spontane bir halk hareketi olarak okunamaz. Evet, sokağa çıkanlar İran halkıdır; ancak bu hareketlerin dijital medya üzerinden yönlendirilmesi, Batılı medya organlarının tek merkezden üretilmiş dili ve senkronize “özgürlük” söylemleri, emperyal aklın sahnede olduğunu açıkça göstermektedir. Bu, Ortadoğu’da defalarca izlediğimiz tanıdık bir senaryodur.

Trump’ın Fox News üzerinden yaptığı açıklamalar, bir devlet adamından çok bir seçim kampanyası yürüten adayın dilini yansıtmaktadır: “Eylemlere devam edin, ABD yardımı yolda.” Bu söylem, İran halkına duyulan bir sevgiden değil, rejim değiştirme hedefinden beslenmektedir. Görünen odur ki ABD, İran dosyasında diplomasi defterini kapatmış; uzun vadeli, yıpratıcı ve vekâlet unsurlarına dayalı bir çatışma stratejisini devreye sokmuştur.

Bu noktada kritik bir başka unsur daha vardır: İran’da FETÖ benzeri yapılanmaların varlığı iddiası. Devletin kılcal damarlarına sızmış, dış istihbarat servisleriyle temas hâlinde olan bu yapıların; CIA, MOSSAD ve İngiliz istihbarat geleneğiyle bağlantılı aparatlar olarak kullanıldığı yönündeki analizler, bölgesel güvenlik perspektifinden ciddiyetle ele alınmalıdır.

Asıl tehlike ise daha derindedir. İran’daki iç karışıklıkların uzun vadede bölgesel haritaları yeniden çizme planına hizmet etme ihtimali göz ardı edilmemelidir. Kademeli olarak oluşturulmak istenen yeni bir “Kürdistan havzası”, yalnızca İran’ı değil; Türkiye’yi, Irak’ı ve Suriye’yi de doğrudan hedef alan jeopolitik bir projedir.

Trump’ın çelişkisi tam da burada düğümleniyor: Bir yandan “sivil ölümlere karşıyım” diyen bir lider, diğer yandan bu ölümlerin altyapısını oluşturan ambargoları, ekonomik savaş araçlarını ve istikrarsızlaştırma politikalarını ısrarla sürdürüyor. Bu, insani bir duruş değil; seçici vicdanla yürütülen emperyal bir stratejidir.

Peki soralım: ABD’nin sınırsız siyasi, askeri ve diplomatik desteğiyle İsrail’in Gazze’de katlettiği 60 bini aşkın sivilin kadınların, çocukların, bebeklerin ve görevini yapan basın mensuplarının kanının hesabını kim verecek? Hastanelerin bombalandığı, gazetecilerin hedef alındığı, toplu mezarların ortaya çıktığı Gazze’de akan kan, Trump’ın “insani hassasiyet” söyleminin neresine düşüyor?

Ey barışçı geçinen Trump; madem vicdan sahibisin, Gazze’deki ölümlere neden sessiz kaldın? Neden İsrail’e “ciddi sonuçlar” hatırlatılmadı? Neden bir tek yaptırım, bir tek uyarı, bir tek kırmızı çizgi görmedik? İran söz konusu olunca yüksek perdeden insan hakları nutukları atanlar, Gazze’de söz konusu olan Müslüman siviller olunca neden kör, sağır ve dilsiz kesildi?

Bu sessizlik bir unutkanlık değil, bir tercihtir. Ve bu tercih bize şunu açıkça gösteriyor. Trump’ın insan hakları söylemi evrensel değil; kime karşı, ne zaman ve hangi stratejik çıkarla kullanılacağı önceden belirlenmiş bir araçtır. İran’da idamlar üzerinden ahlaki üstünlük taslayan bir liderin, Gazze’de on binlerce masumun katledilmesini görmezden gelmesi, vicdan değil; çıkar merkezli bir siyaset anlayışıdır.

İran’a düşen görev nettir: Halkını dinlemek, meşru talepleri görmezden gelmemek ve çözümü dış müdahalelerde değil, kendi toplumsal dinamiklerinde aramaktır. Ancak aynı zamanda, ülkenin iç işlerine yönelik bu çok katmanlı müdahalelere karşı da uyanık olmak zorundadır.

Sonuç olarak; Trump’ın “800 idamı durdurdum” söylemi, tarihe bir insan hakları başarısı olarak değil, bir rejim değiştirme operasyonunun PR cümlesi olarak geçme riski taşımaktadır. Gerçek barış, tweetlerle değil; ambargoların kaldırılmasıyla, halkların iradesine saygıyla ve emperyal hesapların terk edilmesiyle mümkündür.

Ancak görünen odur ki Trump’ın derdi İran halkı değildir. Onun kurtarmaya çalıştığı, yıllardır eğittiği, finanse ettiği, bilgi devşirdiği ve günü geldiğinde sahaya sürdüğü “kullanışlı aparatlarıdır.” Bugün “idamdan kurtardım” diye sunulanlar, yarın İran sokaklarında “özgürlük” etiketiyle vitrine çıkarılacak taşeronlardır. Trump, mazlumları değil; yatırım yaptığı unsurları korumanın, harcadığı paranın ve kurduğu ağların boşa gitmemesinin hesabını yapmaktadır.

Bu yüzden bu hikâyede ne vicdan vardır ne de samimiyet. Ortada yalnızca emperyal aklın soğuk muhasebesi vardır. İran halkı bu oyunun figüranı değil, öznesi olmak zorundadır. Aksi hâlde bugün “idamları durdurduk” diyenler, yarın aynı ülkeyi daha büyük bir kaosun içine sürüklemekten bir an bile tereddüt etmeyecektir.

Tarih bazen kendini tekrar etmez; ama aynı yangını farklı coğrafyalarda, farklı kostümlerle yeniden çıkarır. Bugün İran sokaklarında yankılanan öfke, yalnızca bir ekonomik krizin sesi değildir. O ses, daha önce başka meydanlarda, başka dillerde, başka sloganlarla duyulmuştur. Tanıdıktır. Fazlasıyla tanıdık.

Bir zamanlar “çevre hassasiyeti” ambalajına sarılan bir isyan, kısa sürede küresel aparatların oyun sahasına dönüşmüştü. Parktı, ağaçtı, özgürlüktü… Sonra barikat oldu, molotof oldu, kaos oldu. Bugün İran’da yaşananlar da aynı madalyonun öteki yüzüdür. Bir yüzünde ekonomik sıkıntılar vardır; öbür yüzünde ise emperyal aklın müdahalesi.

Bu senaryo yenidir diyenler aslında yanılıyorlar. Bu operasyon aynı kalem, aynı el, aynı plan tarafından yönlendirilmektedir..

Çarşıdan başlayan huzursuzluk, bir anda ülke geneline yayılan şiddete dönüşüyorsa; masum talepler bir gecede organize kargaşaya evriliyorsa, sokaklar hızla vekâlet savaşlarının alanına çevriliyorsa, orada artık “halk hareketi” değil, operasyon vardır.

Ve bu operasyonların arkasında kimlerin olduğu artık gizlenmiyor bile.

GEZİ’DEN TAHRAN’A UAZANAN AYNI EL, AYNI GÖLGE!

Coğrafyalar değişir, sloganlar tercüme edilir, ama yöntem asla değişmez. Önce ekonomik kırılganlık kaşınır. Ardından toplumsal fay hatları harekete geçirilir. Medya, sosyal ağlar, sözde insan hakları örgütleri devreye sokulur. Sonra “orantısız güç”, “özgürlük”, “demokrasi” manşetleri servis edilir.

Amaç ne özgürlüktür ne demokrasi.

Amaç, dirençli devletleri zayıflatmak, itaat etmeyen milletleri hizaya sokmak, bağımsız karar alma yeteneğini felç etmektir.

Bugün İran’da hedef alınan şey sadece bir yönetim değil; bölgesel denge, tarihsel hafıza ve bağımsız duruştur. Tıpkı geçmişte başka ülkelerde olduğu gibi. Bu yüzden mesele, bir ülkenin iç meselesi olmaktan çoktan çıkmıştır.

KANLI NERON SAHNEDE

Roma’yı yakarken lir çaldığı söylenen Neron, tarihe zulmün ve çılgın iktidar tutkusunun sembolü olarak geçti. Bugün ise 21. yüzyılın Neron’u, kravatlı, kameralar önünde, küresel güç saraylarında konuşuyor.

21. yüz yılın kanlı Neron‘u  olan Trump, Kendisini durduracak tek şeyin “kendi ahlakı ve aklı” olduğunu söyleyen bir zihniyet, aslında tüm insanlığa şunu ilan ediyor:
“Hukuk bitti. Güç benim.”

Bu anlayış, uluslararası hukuku ayaklar altına alıyor. Savaşları meşrulaştırıyor ve işgali normalleştiriyor. Bugün dünyada yaşanan kaosun, çatışmaların ve bitmeyen savaşların arkasında bu zihniyet vardır.

Petrol için, maden için, su için…
Ama en çok da itaat etmeyenler için.

Bu yüzden İran, Venezuela, Orta Doğu, Afrika, Asya… Hepsi aynı haritanın parçalarıdır.

Ve bu harita kanla çizilmektedir.

YAPAY KURUMLARIN ÇÖKÜŞÜ

Bu yeni dünya düzensizliğinde en büyük aldatmaca, “uluslararası kurumlar” masalıdır.

NATO, bir güvenlik şemsiyesi olmaktan çıkmış; güçlü olanın zayıfı ezdiği bir araç hâline gelmiştir.
BM ise, mazlumların değil, veto sahiplerinin kulübüne dönüşmüştür.

Bugün bir ülke işgal edilirken sessiz kalan, çocuklar ölürken rapor yazan, şehirler yıkılırken “endişeliyiz” demekle yetinen bu yapılar, ahlaki ve siyasi iflaslarını çoktan ilan etmiştir.

Yeni dünya düzeninde bu kurumlar ya köklü biçimde değişecek ya da tarihin tozlu raflarına kaldırılacaktır.

Çünkü adaletin olmadığı yerde düzen olmaz.
Hukukun işlemediği yerde barış olmaz.
Güçlünün hukukunun geçerli olduğu yerde ise insanlık hayatta kalamaz.

DÜNYA YANIYOR, GERÇEK HASTA KİM?

Bir zamanlar “hasta adam” diye damgalanan imparatorluklar vardı. Bugün ise asıl hasta olan, dünyayı ateşe veren, her krizi fırsata çeviren, her savaşı normalleştiren sistemdir.

İçten çürüyen, toplumsal dokusu çözülen, şiddeti ve kaosu ihraç eden bu yapı, başkalarını yıkarak ayakta kalmaya çalışmaktadır.

Ama tarih şunu defalarca göstermiştir:
Başkalarını yakarak var olanlar, eninde sonunda kendi külleriyle yüzleşir.

Dün Roma yandı.
Bugün dünya yanıyor.

Ve bu yangını söndürecek olan; küresel çeteler, yapay kurumlar ya da kanlı Neronlar değil…
Milletlerin feraseti, birlik şuuru ve bağımsız duruşudur.

Çünkü tarih, sonunda hep şunu yazar:
Ateşi yakanlar değil, direnenler kazanır.

Dünya, bir kez daha hukukun sustuğu, zorbalığın konuştuğu bir eşiğin üzerindedir. ABD’nin Venezuela Devlet Başkanı Nicolas Maduro’ya yönelik girişimi, yalnızca bir ülkeye değil, bizzat uluslararası hukuka, devlet egemenliğine ve insanlık onuruna yönelmiş organize bir haydutluktur. MHP Genel Başkanı Devlet Bahçeli’nin altını kalın çizgilerle çizdiği gibi bu girişim; ne demokrasiyle, ne adaletle, ne de hukukla izah edilebilir. Bu, petrol kokusu almış emperyalizmin küresel korsanlığa soyunmuş halidir.

Asıl tehlikeli olan ise bu haydutluğun dünyanın gözleri önünde gerçekleşmesine rağmen sergilenen derin ve ürkek suskunluktur. Bugün susanlar, yarın kendi kapıları çalındığında konuşacak mecali bulamayacaktır. Zira emperyalizm, sessizliği rıza olarak okur; geri çekilmeyi zayıflık sayar.

ABD Haydutluğu ve İsrail’in Kanlı Cesareti

ABD’nin pervasızlığı, yalnızca Latin Amerika’yı değil, Orta Doğu’yu da ateşe atmaktadır. İsrail’in Gazze’den Lübnan’a, Suriye’den Batı Şeria’ya uzanan kanlı saldırganlığı, Washington’dan aldığı açık ve örtülü destekle daha da küstahlaşmıştır. Bugün İsrail, ABD haydutluğundan aldığı cesaretle bölgeyi kana bulamakta, kadim bir ideolojik saplantının, yani “Ahzumebut” hayalinin peşinden sürüklenmektedir. Bu hayal; barış değil yıkım, güvenlik değil sürekli savaş üretmektedir.

Filistin’de öldürülen her çocuk, sadece bir can değil; insanlığın vicdanından koparılmış bir parçadır. Ne var ki Batı dünyası, demokrasi nutuklarını İsrail bombalarının gürültüsü altında kaybetmiş görünmektedir.

Büyük Pazarlıklar, Büyük İşgaller

Küresel satranç tahtasında taşlar hızla yer değiştirmektedir. Alaska’da yapıldığı iddia edilen pazarlıklar, yalnızca enerji ve ticaret dengelerini değil, geleceğin işgal haritalarını da şekillendirmektedir. ABD’nin hoyratlığı, Çin ve Rusya’yı daha sert, daha geniş ve daha açık hamlelere zorlamaktadır. Yarın çok farklı coğrafyalarda, çok farklı gerekçelerle yeni fiilî işgallerle karşılaşırsak, bunun sebebi bugünün denetimsiz zorbalığıdır.

Unutulmamalıdır: Emperyalizm boşluk sevmez. ABD’nin açtığı her gedik, başka bir gücün iştahını kabartır.

Türkiye’yi Anlayamayan Gafiller

Tam da bu kaotik tabloda Türkiye, “Terörsüz Türkiye” hedefiyle tarihsel bir stratejik duruş sergilemektedir. Ancak ne yazık ki içeride hâlâ bu hamlenin ne anlama geldiğini idrak edemeyen gafiller vardır. Bu çıkış, yalnızca bir güvenlik politikası değil; Türkiye’yi bölgesel ve küresel tuzaklardan uzak tutma iradesidir.

Türkiye, sürüklenmek istenilen senaryoları görmekte; iç cepheyi sağlam tutmanın, milli birliği tahkim etmenin ne kadar hayati olduğunu bilmektedir. Bugün terörle mücadeleyi küçümseyenler, yarın emperyal pazarlık masalarında Türkiye’nin adının nasıl yazılmak istendiğini de görmezden gelmektedir.

Mazlumların Umudu, Dik Duranların Sorumluluğu

Küba’dan Afganistan’a, Irak’tan Suriye’ye kadar kanla yazılmış sayfalar hâlâ kurumamıştır. İnsanlık, aynı filmi defalarca izlemektedir. Ancak her karanlık dönemde, zulme itiraz eden bir ses mutlaka yükselmiştir.

Bugün o ses; suskunluğa teslim olmayanların, hukuku savunanların, mazlumun yanında duranların sesi olmak zorundadır. Çünkü suskunluk, zulmün en sadık müttefikidir.

Devletler bir kez yıkılır, ama milletler onurunu kaybederse bir daha ayağa kalkamaz. Türkiye, bu gerçeği bilen bir devlet aklıyla hareket etmektedir. Mesele yalnızca Maduro, Gazze ya da bir başka coğrafya değildir. Mesele, insanlığın hangi tarafta duracağıdır.

Bugün haydutluğa karşı ses çıkarmayanlar, yarın o haydutluğun kurbanı olmaktan kurtulamayacaktır. Mazlumlara ışık olmak, sadece ahlaki değil; tarihsel bir sorumluluktur.

Ve tarih, her zaman olduğu gibi, kimin sustuğunu, kimin direndiğini tek tek yazacaktır.

Bugün Pazar.
Ama bu bir tatil yazısı değil.
Bu, dünyanın yüzüne çarpılan bir tokattır.

Artık kimse bizi aptal yerine koymasın.
Kimse “demokrasi”, “insan hakları”, “hukuk devleti” gibi süslü kelimelerin arkasına saklanmasın.
Çünkü gerçek ortada duruyor ve haykırıyor:

Dün Türkiye’de FETÖ eliyle yapılmak istenen neyse, bugün Venezuela’da yapılan odur.
Yöntem aynı.
Senaryo aynı.
Akıl aynı.
Sadece oyuncular ve sahne değişmiştir.

2016’da Türkiye’de ne yapılmak istendi?
Seçilmiş iktidar devrilecek, milli irade gasp edilecek, ülke vesayet altına alınacaktı.
Aparat kimdi?
FETÖ.

Peki bugün Venezuela’da ne yapılıyor?
Seçilmiş devlet başkanı gayrimeşru ilan ediliyor, ülke kaosa sürükleniyor, ekonomik ambargolarla halk açlığa mahkûm ediliyor.
Ama bu kez fark ne biliyor musunuz?

Bu kez ABD aparat kullanmıyor.
Bu kez darbenin kendisi sahnede.

Normalde ne yapardı?
Bir örgüt bulur, bir muhalif figür parlatır, bir “özgürlük” masalı anlatır, sonra perde arkasından ülkeyi yakardı.
Irak’ta yaptı.
Libya’da yaptı.
Suriye’de yaptı.

Ama Venezuela’da artık zahmete bile girmiyor.
Çünkü şımarıklık zirvede.
Çünkü cezasızlık alışkanlık yaptı.

Açık açık diyorlar:
“Bu petrol bizim.”
“Bu ülke bizim çıkar alanımız.”
“Bu lider bizim istemediğimiz biri.”

Ve utanmadan buna demokrasi diyorlar.

İşte vicdanları sızlatan ikiyüzlülük tam da burada başlıyor.

Binlerce çocuğun, kadının, sivilin ve gazetecinin ölümünden sorumlu Katil İsrail Başbakanı’nı kırmızı halılarla karşılayan bir ABD, aynı anda başka bir ülkeye “hukuk” dersi veriyor.

Soruyorum:
Hangi hukuk?
Kimin hukuku?
Lahey nerede?
Uluslararası Ceza Mahkemesi neden kör, sağır, dilsiz?
BM neden suskun?

Çünkü artık herkes biliyor:
Bu dünyada hukuk, güçlünün emrindedir.
Adalet terazisi, petrol varillerinin altında ezilmiştir.
Güçlüysen suç işlemek serbesttir.
Zayıfsan yaşama hakkın bile müzakere konusudur.

Daha da acı olan ne biliyor musunuz?

Biz bu korsanlığa, bu haydutluğa, bu vahşi kapitalist saldırıya üzülürken;
Venezuela halkının bir kısmı üzülmedi.
Aksine sevindi.
Alkışladı.Seçilmiş liderinin devrilmesini kurtuluş sandı.
İşte emperyalizmin en büyük başarısı budur.
Tankla değil, bilinçle kazanır.
Bombayla değil, algıyla işgal eder.
Türkiye’de 15 Temmuz’da bunu başaramadılar.
Çünkü millet ayağa kalktı.
Çünkü irade teslim olmadı.
Ama her ülke aynı refleksi gösteremiyor.
Çünkü yıllarca umutları çalınmış, özgüveni yok edilmiş, zihni köleleştirilmiş toplumlar var.
Ve dünya ne yapıyor?
Hiçbir şey.
Gazze yanıyor, dünya susuyor.

Venezuela boğuluyor, dünya susuyor.
Afrika talan ediliyor, dünya susuyor.
Çin susuyor.
Rusya susuyor.
Avrupa susuyor.
Büyük güçler susuyorsa bilin ki pazarlık yapılmıştır.
Paylaşım masası kurulmuştur.
Kim neyi alacak bellidir:
Biri petrolü,
biri altını,
biri stratejik coğrafyayı…
Mazluma ise sadece mezar düşer.

Bu bir dünya düzeni değil.
Bu bir yağma düzenidir.
Bu bir ahlaksızlık sistemidir.

Ve artık şu gerçeği kabul edelim:
ABD’nin demokrasi anlatacak hiçbir ahlaki meşruiyeti kalmamıştır.
Bu devlet, bugün küresel ölçekte tehlikeli bir haydut gibi davranmaktadır.

Kravatlıdır ama kanlıdır.
Gülümsüyor ama yıkıyor.
Konuşuyor ama öldürüyor.

Bu Pazar sohbeti bir ülkenin değil, susturulmuş bütün halkların çığlığıdır.

Bu yazı bir siyasi görüş değil, vicdan testidir.

Ve son sözümüz şudur: Tarih sadece zalimleri değil,  onlara sessiz kalanları da yargılayacaktır.  Bugün susanlar, yarın “biz bilmiyorduk” diyemeyecek. Çünkü her şey gözümüzün önünde oldu.

Tarih tekerrür etmiyor; bilerek ve planlanarak tekrar ettiriliyor.
Sahne aynı, oyuncular aynı, senaryo ise artık ezbere biliniyor.

Bugün Venezuela…
Dün Irak’tı, Afganistan’dı, Libya’ydı, Suriye’ydi…
Yarın hangi ülke?

ABD yine sahnede.
Elinde demokrasi maskesi, cebinde petrol haritası, arkasında uçak gemileri…

ÖNCE ALGI, SONRA İŞGAL

ABD’nin işgal planları hiç değişmedi.
Yüzyıldır aynı yöntem, aynı bahane, aynı yıkım.

Bir ülkenin yer altı zenginliklerine göz diker:

• Petrol varsa “özgürlük” der

• Doğalgaz varsa “insan hakları” der

• Altın varsa “demokrasi” der

• Direniş varsa “kimyasal silah” uydurur

Önce dünya medyası devreye girer.
Manşetler atılır, uzmanlar konuşturulur, algı inşa edilir.
“Halk baskı altında”, “rejim gayrimeşru”, “lider diktatör”…

Ardından yaptırımlar gelir.
Açlık başlar.
Ekonomi çöker.
Kaos büyür.

Ve sonra…
Bombalar demokrasi adına düşer.

VENEZUELA, PETROL KADAR BÜYÜK BİR GÜNAH

Venezuela’nın suçu ne?
Dünyanın en büyük kanıtlanmış petrol rezervlerine sahip olmak.

Suçu ne?
Petrolünü ABD yerine Çin’e, Rusya’ya satmak istemek.
Suçu ne?
“Ben bağımsızım” diyebilmek.

İşte bu yüzden bugün Caracas bombalanıyor.
İşte bu yüzden “Maduro meşru değil” deniyor.
İşte bu yüzden rejim değişikliği açık açık konuşuluyor.

Bu bir demokrasi operasyonu değil,
Bu düpedüz enerji soygunudur.

93 DARBE, 93 YIKIM, 93 SESSİZLİK

ABD’li bir yetkilinin itirafıyla.
1946’dan sonra 93 darbe veya rejim değişikliğinde ABD parmağı var.

Bu bir iddia değil.
Bu bir komplo teorisi değil.
Bu bir itiraf.

Filipinler’den İran’a,
Guatemala’dan Şili’ye,
Irak’tan Libya’ya…

Haritalar değişti,
Ülkeler yıkıldı,
Milyonlar öldü.

Ama ABD’nin gerekçeleri hiç değişmedi.

DÜNYA NE YAPIYOR?

Dünya devletleri ne yapıyor biliyor musunuz?

Bir sinema salonunda gibi oturuyor.
Ekranda bombalar patlıyor, çocuklar ölüyor, ülkeler yağmalanıyor…

Ve herkes böm böm bakıyor.

BM susuyor.
NATO izliyor.
İnsani kuruluşlar rapor yazıyor.
Raporlar raflarda çürüyor.

BU BİR ÇAĞRIDIR!

Ben gazeteci-yazar Aziz Dağtekin olarak buradan dünya kamuoyuna açıkça sesleniyorum:

Bu işgaller son bulmalı!
Bu soygun düzeni durdurulmalı!
Bu ikiyüzlü “demokrasi” yalanı artık kimseyi kandıramaz!

Birleşmiş Milletler’e çağrımdır. Artık güçlülerin değil, halkların yanında durun!

NATO’ya çağrımdır. Saldırı ittifakı değil, barış gücü olun!

Dünya halklarına çağrımdır.
Bugün Venezuela, yarın sizsiniz!

MAZLUMLARIN YANINDA SAF TUTUN

Venezuela yalnız değildir.
Irak yalnız değildi.
Filistin yalnız değildir.
Libya yalnız değildi.

Bu çağrı, Bombalar altında kalan çocuklar içindir.
Bu çağrı, Toprağına sahip çıkmak isteyen halklar içindir.
Bu çağrı, Dünyanın vicdanına yapılmış son uyarıdır.

Ya susarak suça ortak olacağız,
ya da mazlumların yanında insan kalacağız.

Tarih bunu yazacak.
Ve kim nerede durmuşsa, orada anılacak.

İran’ın Lordigan kentinde yaşananlar, masum bir protesto dalgası değil; Ortadoğu’yu kanla, kaosla ve parçalanmayla yeniden dizayn etmek isteyen küresel planın güncel bir hamlesidir. Sokakta yükselen öfke gerçek olabilir; ekonomik sıkıntılar inkâr edilemez. Ancak bu öfkeyi silaha çeviren, yönlendiren ve kanla besleyen irade İran halkının iradesi değildir.

Bu irade Tel Aviv’dedir, Washington’dadır, Londra’dadır.

İsrail, kuruluşundan bu yana bu coğrafyada barışın değil, sürekli çatışmanın tarafıdır. Çünkü İsrail için huzur ölümcül, kaos ise hayattır. Ortadoğu ne kadar parçalı, ne kadar yoksul, ne kadar birbirine düşman olursa İsrail o kadar güvendedir. Bugün Gazze’de akan kan, Lübnan’da yanan ateş, Suriye’de bitmeyen savaş ve şimdi İran sokaklarında tırmandırılan kaos; aynı merkezden yönetilen tek bir stratejinin parçalarıdır.

ABD ve İngiltere bu stratejinin mimarıdır. İsrail’in önünü açan, onu koruyan, işlediği her suçu “meşru müdafaa” ambalajına saran bu iki ülke, Ortadoğu’nun kanlı haritasını cetvelle çizen sömürge aklının bugünkü temsilcileridir. Irak’ta yalanla, Libya’da bombardımanla, Suriye’de vekâlet savaşlarıyla yaptıklarını şimdi İran’da ekonomik kuşatma ve sokak provokasyonlarıyla denemektedirler.

Ancak asıl acı olan şudur:
Bu plan sadece dışarıdan yürümüyor.
İçeriden de besleniyor.

İran yönetimi, yıllardır “anti-emperyalist” söylemler üretirken fiiliyatta İsrail’in çıkarlarına hizmet eden bir izolasyon politikası izlemektedir. İslam dünyasından kopuk, halkından kopuk, ümmet bilincinden uzak bir devlet aklı; İsrail’in en çok ihtiyaç duyduğu şeydir. Çünkü bölünmüş İslam dünyası, İsrail’in sigortasıdır.

Bugün İran;
– İslam dünyasıyla bütünleşmeyerek,
– mezhepçi bir siyasetle ümmeti ayrıştırarak,
– halkının ekonomik yükünü hafifletecek adımları atmaktan kaçınarak aslında İsrail’in “böl, yönet, zayıflat” stratejisine dolaylı katkı sunmaktadır.

Bu tabloya sadece İran değil, Suudi Arabistan ve Birleşik Arap Emirlikleri gibi rejimler de dahildir. Washington’un talimatlarıyla hareket eden, Tel Aviv’le gizli-açık ittifaklar kuran, ümmetin değil sarayların güvenliğini önceleyen bu yönetimler; İslam dünyasının birliğine açıkça ihanet etmektedir.

Bugün Filistin yanarken sessiz kalan, Gazze bombalanırken İsrail’le ticaretini sürdüren, ABD üslerini topraklarında barındıran her rejim; bu kanın ortağıdır. Üzerine “İslam ülkesi” etiketi yapıştırılmış ama Londra ve Washington’da yazılmış anayasalara, sınırlara ve rejimlere sahip bu devletçikler; ümmetin değil emperyalizmin ürünüdür.

Unutulmamalıdır:
İngiltere’nin cetvelle çizdiği her sınır, bir fitnedir.
ABD’nin “istikrar” dediği her müdahale, bir yıkımdır.
İsrail’in “güvenlik” dediği her adım, yeni bir katliamdır.

Bugün İran karıştırılıyor.
Yarın hedef başka bir ülke olacaktır.
Türkiye, terörsüz Türkiye vizyonunu hayata geçirmeseydi, bugün aynı senaryolar bu topraklarda da sahnelenmek istenecekti. Ekonomi bahane edilecek, sokaklar kışkırtılacak, dışarıda yazılan senaryolar “halk hareketi” adıyla pazarlanacaktı.

Buradan açıkça seslenmek gerekir. İran halkı bu oyunu görmelidir. İran yönetimi aynaya bakmalıdır.

Ekonomik sıkıntılar aşılır.
Ambargolar delinip üretim ayağa kaldırılabilir.
Ama bağımsızlık kaybedilirse, ümmetten kopulursa, halk düşmanlaştırılırsa bunun bedeli sadece bugünün değil, nesillerin bedeli olur.

Bugün sokakta kaybedilen her can, emperyalizmin hanesine yazılmaktadır. Ve her suskun İslam ülkesi, bu suçun ortağıdır.

Allah bu coğrafyayı bir kez daha aynı senaryoyla ateşe vermek isteyenlere fırsat vermesin.
Ortadoğu’nun kurtuluşu İsrail’e alan açmakta değil, Batı’dan medet ummakta değil; oyunu bozmakta, ihaneti teşhir etmekte ve gerçek bir İslam birliğini yeniden inşa etmektedir.

Türkiye bir kez daha kanlı bir senaryoyla yüz yüze bırakıldı. Yalova’da kahraman polislerimizin canı pahasına yürüttüğü DEAŞ operasyonu, sadece bir güvenlik olayı değil; küresel bir mesaj, kirli bir hatırlatma, karanlık bir hesaplaşmadır. Üç evladımız şehit düştü. Sekiz polisimiz ve bir bekçimiz yaralandı. Acımız büyük, öfkemiz diri, hafızamız açıktır.

Kimse bize bu yaşananları “tesadüf”, “yalnız kurt”, “anlık güvenlik zafiyeti” diye yutturmaya kalkmasın. Bu topraklarda DEAŞ kendiliğinden ortaya çıkmadı, kendi kendine palazlanmadı. DEAŞ; beslenen, donatılan, eğitilen ve sahaya sürülen bir aparattır. Emperyalizmin kanlı eldivenidir. Ve o eldivenin içinde kimlerin olduğu artık sır değildir.

ABD, İngiltere, bazı AB ülkeleri ve Ortadoğu’nun kanlı kasabı İsrail…
Fail bellidir. Senaryo bellidir. Amaç nettir.

Bugün DEAŞ, Türkiye’ye karşı yeniden sahneye sürülüyorsa bunun tek bir nedeni vardır: Türkiye’nin bağımsız duruşu, bölgesel ağırlığı ve Filistin’de, Gazze’de mazlumdan yana saf tutması. İsrail’in tahammül edemediği de budur. Emperyal merkezlerin hazmedemediği de.

Unutmayalım: Trump’ın bizzat söylediği bir hakikat vardır ve bu cümle tarihe not düşmüştür: “DEAŞ bir ABD aparatıdır.”
Bu kadar açık, bu kadar net.

Oyun aynıdır, figüranlar değişir.
Dün El Kaide’ydi, bugün DEAŞ’tır.
Yarın başka bir isimle yine sahne alacaklardır.

Ama hedef hep aynıdır:
Türkiye’yi içerden karıştırmak, güvenlik algısını sarsmak, toplumsal sinir uçlarına dokunmak, devleti zaaf içinde göstermek, milletin direncini kırmak.

Tam da bu noktada içerideki siyasi fırsatçılar devreye sokulmak istenir. Terörün dumanı tüterken, şehitlerimizin kanı kurumamışken, devletin sahada verdiği mücadele sürerken yapılan provokatif çıkışlar; ya büyük bir basiretsizliğin ya da bilinçli bir siyasi hesapçılığın ürünüdür. Terörle mücadele, oy devşirme malzemesi değildir. Şehitlerimizin aziz hatırası, ucuz siyasi sloganlara meze yapılamaz.

Türkiye bugün “Terörsüz Türkiye” hedefini konuşuyorsa, bu hedefi sabote etmek isteyenler de boş durmayacaktır. DEAŞ’ın uyuyan ya da uyanık hücreleri bu yüzden harekete geçirilmiştir. Mesaj şudur:
“Geri dur, bölgesel iddia taşıma, Filistin’e sahip çıkma.”

Ama bilmiyorlar.
Bu millet tehditle yön değiştirmez.
Bu devlet terörle pazarlık yapmaz.
Bu topraklar diz çöktürülemez.

Yalova’da şehit düşen kahramanlarımız, sadece bir operasyonda değil; Türkiye’nin istiklal yürüyüşünde can vermiştir. Onlar, küresel senaryolara karşı yazılan yerli ve milli direnişin adıdır. DEAŞ’ı sahaya sürenler şunu iyi bilsin: Türkiye, bu oyunun senaryosunu ezbere bilmektedir. Ve bu kez finali de kendisi yazacaktır.

Terörü besleyenler kaybedecek,
Maşalar paramparça olacak,
Türkiye dimdik ayakta kalacaktır.

Türk Milleti’nin başı sağ olsun.

Çok şükür ki Türkiye’yi sıkıştığı her yerde açan bir maymuncuğu var. Dünyanın birçok yerinde ve şu anda Ukrayna’da konuşulanlardan bir tanesi de Türk SİHA’ları. 1948’de uçak yapan bir teknolojiye sahip olan Türkiye’nin ilerleyen yıllarda nasıl durdurulduğundan yola çıkarsak şunu görürüz. 1960’ların başında uçak yapan bir ülke konumundan olan Türkiye araba yapalım mı yapmayalım mı noktasına getirilmiş. Bu ülkede vatanını sevmeyen hainlik eden, emperyalizme uşaklık eden bir güruh var.

Bu kiralık oldukları kadar karanlık olan emperyalizmin yerli uşakları ülkenin ilerlememesi için ellerinden gelen her gayreti ziyadesiyle gösteriyorlar. Bunların hainlikleri 1960’lara dayanıyor. 1960’ların bugünden hiç bir farkı yok? Hatta ve hatta dünden daha da kötüyüz. O dönemde televizyon, internet yok sadece radyo ile okuma alışkanlığını kaybettiğimiz gazeteler var. O dönemde Türkiye’nin neyi yapıp yapamayacağını bilemeyebilirsiniz. Sizi birisi aldatabilirdi ama bugün her şeyi görme imkanımız var. Bunları görmüş olmanıza rağmen hala aksini söylüyorsanız öncekilerin mazereti olur ama bugünkülerin bilmeme mazereti de yok. Türkiye Cumhuriyeti Devleti kuruluşunun yüzüncü yılına giderken bu ülkenin uçmasını bekleyenlerin haklı yönleri var.

Ancak Cumhuriyetimizin 100. yılına doğru gidiyoruz ama memleketin içinde yerli ve milli olmak için mücadele edenlerle etmeyenler arasındaki kavga daha birinci günkü gibi aynı kızgınlıkta. Biz vatanseverlerin sayısı fazla ancak unutmayalım ki, kalabalık mücadele etmediğimiz, konuşmadığınız sürece hep kısık sesliler olarak anılırız. Türk’e kısık seslilik yakışmadığı gibi durmak da yakışmaz.

Unutmayalım!

Bu kavga doğruyla yanlışın, emperyalizm ile mücadelesidir. Onun için doğruları görelim susmayalım. Susarsak kayıp edenlerden oluruz.

Ülkemizde son 20 yılda birçok konuda değişimler olduğunu, yerli ve milli savunmada gelişmeler yaşandığını görmezden gelmek, ateşe benzin dökmeye benzer. Düşünün 1990’ların ortasında dünyanın en çok silah ithal eden 3. ülkesi olan Türkiye’nin şu anda savunma sanayine yatırım yapmada 15. sırada yer alması hatta İHA SİHA ihraç eden ülke olması birçok kesimi rahatsız etmiyor mu sizce?

Hamdolsun çok güzel bir teknolojimiz var. Türkiye’yi sıkıştığı yerde açan bir maymuncuk gibi üstün bir silaha sahibiz. Dünyanın birçok yerinde aynı zamanda Ukrayna’da konuşulanlardan bir tanesi de Türk SİHA’ları. Dünya bizi konuşuyorken biz ise, emperyalizme hizmet için hala kendimizle kavga ediyoruz. Gelin titreyip kendimize dönelim sen ben kavramını kaldırıp biz olalım. Bu davanın bir cihan-ı şümul davası ve hilal ile haçın kavgası olduğunu unutmayalım. Bizden söylemesi….