Domuz etinden uzak dururuz, çünkü haram olduğunu biliriz. Peki ya kul hakkından ne kadar uzak dururuz?

Faize, alkole, harama karşı yüksek sesle konuşuruz. Peki ya dedikoduya, yalana, torpile, haksız kazanca gelince neden sesimiz kısılır?

Cuma günü caminin yolunu tutar, saf saf dizilir, ellerimizi semaya açarız. Peki, o camiden çıktıktan sonra da aynı hassasiyetle kul hakkından kaçınır mıyız?

İşte insanın kendisine sorması gereken asıl soru budur: Ne kadar Müslümanız?

Bu soru başkasını yargılamak için değil, önce kendi nefsimizi hesaba çekmek içindir.

Çünkü mesele yalnızca ne yediğimiz, nasıl giyindiğimiz, hangi sözleri söylediğimiz değildir. Mesele, inandığımız değerlerin hayatımıza ne kadar yansıdığıdır.

Haramdan kaçarken kul hakkına nasıl bu kadar yaklaşabiliyoruz?

Domuz eti haramdır, biliriz; soframıza koymayız. Ama bir insanın hakkını eksiltirken, bir işçinin alın terini geciktirirken, bir müşteriyi yanıltırken aynı hassasiyeti gösterebiliyor muyuz?

Tartıda eksik tartıp teraziyi doğru gösteremeyiz. Malın kusurunu saklayıp dürüst esnaf olduğumuzu söyleyemeyiz. Bir başkasının hakkını yiyip kazancımıza bereket bekleyemeyiz.

Sonra da ellerimizi açıp, “Allah’ım, rızkımı bereketlendir” diye dua ederiz.

Peki, bereketini istediğimiz kazancın içinde başkasının gözyaşı varsa ne olacak?

Haramdan kaçmak yalnızca sofrada değil, ticarette de belli olur. Dindarlık yalnızca dilde değil, insanın elinin başkasının hakkına uzanmadığı yerde belli olur.

Cuma günü saf tutmak kolay, adaleti hayatın her alanında korumak zor!

Caminin en ön safında durmak güzeldir. Ama o saftan kalkıp adaletsizliğin yanında duruyorsak, neyi eksik bıraktığımızı düşünmemiz gerekir.

Cuma namazında omuz omuza durduğumuz insanın hakkını pazartesi günü gasp ediyorsak, kardeşimizin mirasını kendi menfaatimiz uğruna eksiltiyorsak, yetimin hakkına el uzatıyorsak, ibadetimizin ahlakımıza ne kadar dokunduğunu sorgulamalıyız.

Kur’an-ı Kerim’in ölçüsü açıktır: Allah adaleti, iyiliği ve yakınlara yardım etmeyi emreder; hayasızlığı, kötülüğü ve haksızlığı yasaklar.

Demek ki Müslümanlık, yalnızca ibadet saatlerinde hatırlanan bir kimlik değildir. Hayatın her anında taşınması gereken bir sorumluluktur.

Siyasette başka, kendi hayatımızda başka ahlak!

Bir başka çelişkimiz de burada başlıyor.

Kendi desteklediğimiz siyasetçinin yanlışını görmezden gelir, karşı tarafın aynı yanlışını dünyanın sonuymuş gibi anlatırız.

Bizim taraf yapınca “strateji” deriz, karşı taraf yapınca “ihanet”…

Bizim yakınımız torpille işe girince susarız, başkasının yakını aynı yolla bir yere gelince adaletten söz etmeye başlarız.

Oysa adalet, yalnızca karşı tarafa uygulandığında savunulmuş olmaz. Adalet, insanın kendi tarafına da kendi çıkarına da karşı durabilmesidir.

Müslümanlık, sevdiğimiz insanın yanlışını örtmek; sevmediğimiz insanın kusurunu büyütmek değildir. Hakikat, kimin söylediğine göre değişmez.

Bir haksızlığı yapan bizim mahallemizden diye susuyorsak, bir yanlışı yapan bizim partimizden diye savunuyorsak, ahlakımızı menfaatimizin emrine vermişiz demektir.

Üstelik bunu yaparken dilimizden “Elhamdülillah Müslümanız” sözünü eksik etmeyiz.

Elhamdülillah demek elbette güzeldir. Fakat o sözün hakkını vermek, hamd ettiğimiz Allah’ın emirlerini hayatımızda da gözetmeyi gerektirir.

İyi bir Müslüman nasıl olmalı?

İyi bir Müslüman hiç hata yapmayan insan değildir. Hatasını kabul eden, yanlışından dönen, kul hakkına girdiğinde telafi etmek için çabalayan insandır.

İyi bir Müslüman;

Doğru olmalıdır. İşine gelmediğinde bile yalan söylememeli, verdiği sözün arkasında durmalıdır.

Adil olmalıdır. Kendi aleyhine bile olsa hakkı teslim etmeli, yakınına başka, yabancıya başka ölçü uygulamamalıdır.

Emanete sahip çıkmalıdır. Yetimin malını, kamu malını, işçinin alın terini ve kendisine duyulan güveni korumalıdır.

Diliyle incitmemelidir. Gıybetten, iftiradan, insanları küçük düşürmekten uzak durmalıdır.

Ticaretinde dürüst olmalıdır. Hileyi uyanıklık, başkasını kandırmayı başarı saymamalıdır.

Merhametli olmalıdır. Gücü yettiğinde ezmek yerine korumalı, elinden geldiğince ihtiyaç sahibine yardım etmelidir.

Kendisini de sorgulamalıdır. Başkasının kusurunu saymadan önce kendi hatasını görebilmelidir.

Peygamber Efendimiz, Müslümanı insanların elinden ve dilinden güvende olduğu kişi olarak tarif eder. Bu ölçü bize çok şey anlatır.

Düşünün!…

İnsanlar bizim yanımızda kendilerini güvende hissediyor mu? Alacağımızı vermekten, verdiğimiz sözü tutmamızdan, sırlarını korumamızdan eminler mi? Bizimle iş yapan, bize emanet bırakan, hakkını bize teslim eden biri huzur duyuyor mu?

Eğer insanlar bizden zarar görmekten korkuyorsa, yalnızca dış görünüşümüzle dindarlığımızı ispatlamamız yetmez.

Çünkü güzel ahlak, Müslümanın en güçlü şahitliğidir.

Mesele başkasının günahını saymak değil, kendi hesabımızı vermektir!

Vergiden kaçırdığını uyanıklık sayan, kiraya ilişkin yükümlülüklerini saklayan, trafikte başkasının hakkını hiçe sayan, evladına dürüstlüğü öğütleyip onu kendi yalanına ortak eden insan; önce kendi vicdanının karşısına oturmalıdır.

Kendi ayıbımızı örterken başkasının kusurunu büyütmek ne kolay!

Başkalarının günahlarını sayarken kendi günahlarımızı unutmak ne rahat!

Bir insanın kıyafetine bakıp imanını ölçmek kolaydır. Ama onun hakkını yiyip yemediğimizi, kalp kırıp kırmadığımızı, güçsüzün yanında durup durmadığımızı sorgulamak daha zordur.

Üstelik kimsenin imanını tartmak bize düşmez. Kimin Allah katında ne durumda olduğunu bilemeyiz. Ancak kendi davranışlarımızı sorgulayabilir, ahlakımızı düzeltebilir, yanlışlarımızdan dönebiliriz.

İşte gerçek muhasebe budur.

Bu cuma, önce kendimize bakalım!

Aziz okuyucularım…

Bu cuma gelin, başkasının defterini karıştırmadan önce kendi defterimize bakalım.

Kırdığımız bir gönül varsa onaralım. Ödemediğimiz bir hak varsa ödeyelim. Haksızlık ettiğimiz bir insan varsa helallik isteyelim. Yanlış bir kazanç elde ettiysek onu düzeltmenin yolunu arayalım. Dilimizle incittiğimiz, iftiramızla yaraladığımız, menfaatimiz uğruna yalnız bıraktığımız insanları hatırlayalım.

Çünkü tövbe yalnızca pişmanlık sözünden ibaret değildir; yanlışta ısrar etmemeyi ve mümkün olduğunda verilen zararı telafi etmeyi de gerektirir.

Allah’a karşı işlenen günah için samimi tövbe etmek ne kadar önemliyse, kul hakkı söz konusu olduğunda hakkı sahibine iade etmek de o kadar önemlidir.

Unutmayalım: Bir insanın başkasına yaptığı haksızlığı, yalnızca güzel sözlerle örtmesi mümkün değildir.

Mesele daha çok konuşmak değil, daha doğru yaşamaktır.

Daha fazla insanı eleştirmek değil, daha az haksızlık yapmaktır.

Daha gösterişli görünmek değil, daha samimi olmaktır.

Ve belki de en önemlisi, Müslüman olduğumuzu söylemekten önce, Müslümanca yaşamak için gayret etmektir.

Elhamdülillah Müslümanız… Peki, insanlar bizim Müslümanlığımızdan güven, adalet, merhamet ve dürüstlük görüyor mu?

Bu cuma kendimize soracağımız soru budur.

Rabbim bizleri sözüyle özü bir olanlardan, kul hakkından sakınanlardan, adaletten ayrılmayanlardan ve güzel ahlakıyla örnek olanlardan eylesin.

Hayırlı cumalar.

Birileri çalıyor, birileri ödüyor; hesap sorulmayınca düzen sürüp gidiyor!

Köyün birinde saf bir kadın, mis gibi ekmekler pişiriyormuş. Yoldan geçen bir adam ekmek istemiş. Sohbet sırasında kendisini ahiretten üç günlüğüne izinli gelmiş biri olarak tanıtmış.

Kadın, üç ay önce ölen kardeşi Hüseyin’i sormuş. Adam hiç istifini bozmadan cevap vermiş:

“Tanımaz mıyım? Durumu çok kötü! Beş altın borcu var. Sabah akşam dayak yiyor!”

Kadının yüreği parçalanmış. Koşup beş altını getirmiş, adama vermiş. Dolandırıcı altınları alıp kaçmış.

Kadının kocası gerçeği öğrenince atına atlayıp peşine düşmüş. Fakat dolandırıcı onu da bir oyunla atından etmiş.

Eve dönen adam, karısına öfkeyle şöyle demiş:

“Hiç sorma! Senin deyyus kardeşinin bir de at borcu varmış. Onu da ödedim, geldim!”

Fıkra bu ya…

Ama insan sormadan edemiyor: Ya bu dolandırıcı beş altınla yetinmeyip milyonların, milyarların döndüğü kapılara ulaşsaydı?

İşte o zaman mesele bir fıkra olmaktan çıkar, milletin alın terinin hesabına dönüşürdü.

AHİRETTEKİ BORÇTAN BELEDİYE BORCUNA…

Fıkradaki dolandırıcı, olmayan bir borcu bahane ederek kadının parasını alıyor. Gerçek hayatta ise zaman zaman belediyelerden kamu ihalelerine, harcamalardan para trafiğine kadar pek çok konuda yolsuzluk iddiaları gündeme geliyor.

Elbette her iddia suçun kanıtı değildir. Her dosya kendi delilleriyle değerlendirilmeli, kimse mahkeme kararı olmadan suçlu ilan edilmemelidir.

Ancak şu soru da cevapsız bırakılamaz:

Kamu parasını yönetenler, o paranın hesabını millete vermek zorunda değil midir?

Elbette zorundadır!

Belediyeler bir partinin kasası, kamu ihaleleri belli çevrelerin zenginleşme aracı değildir. Hangi partiden olursa olsun, milletin parasını yöneten herkes hesap verebilmelidir.

HIRSIZIN PARTİSİ OLMAZ!

Yolsuzlukla mücadele, rakip partiyi yıpratmanın aracına dönüşürse inandırıcılığını kaybeder.

Bir partinin belediyesinde usulsüzlük iddiası varsa araştırılmalı; aynı iddia başka bir partide ortaya çıktığında da aynı kararlılık gösterilmelidir.

Kendi mahallesindeki iddialara susup rakibinin iddiaları karşısında adalet nutukları atanlar, hukuku değil taraftarlığı büyütür.

Hırsızın partisi olmaz. Kamu malının sahibi siyasetçiler değil, millettir!

MİLLETİN CEBİNDEN ÇIKAN PARANIN HESABI NEREDE?

Vatandaşın vergi borcunun günü bellidir. Faturası gecikse kapısı çalınır. Bankaya borçlansa hesabı sorulur.

Peki kamu kaynaklarının kullanımı söz konusu olduğunda aynı şeffaflık neden her zaman görülmüyor?

Bir ihale neden o firmaya verildi? Kaç firma teklif sundu? Hizmet gerçekten yapıldı mı? Ödeme hangi gerekçeyle gerçekleştirildi? Denetim raporlarında eksiklik tespit edildi mi?

Bunlar düşmanlık soruları değil, kamu yönetiminin temel sorularıdır.

Şeffaflık, yönetenlerin lütfu değil, vatandaşın hakkıdır.

Milletin cebinden çıkan her kuruşun hesabını sormak da kimsenin tekelinde değildir.

SİYASETİN EN KOLAY NUMARASI: SUÇLA, SUÇLAN, UNUTTUR!

Bir taraf iddiayı ortaya atıyor, diğeri siyasi saldırı diyor. Ardından karşılıklı suçlamalar başlıyor. Televizyonlar tartışıyor, sosyal medya birbirine giriyor.

Sonra?

Asıl sorular yine ortada kalıyor:

Para nerede? Kamu zararı oluştu mu? Oluştuysa kim sorumlu?

Siyaset, gerçekleri aydınlatmak yerine sis perdesi oluşturmaya başladığında kaybeden vatandaş oluyor.

Geçim derdiyle boğuşan insan, kendi vergisinin nereye harcandığını bilmek istiyor. Bu bir siyasi propaganda değil, vatandaşlık hakkıdır.

MESELE BEŞ ALTIN DEĞİL, GÜVEN MESELESİ!

Fıkradaki kadın, kardeşinin borcunu ödediğini sanarak rahatlıyor. Oysa bir yabancının anlattığı yalana inanıp parasını kaptırıyor.

Devlet yönetimi ise hikâyelerle değil, belgelerle yürütülür. Kamu kaynakları sözlerle değil, denetimle korunur. Adalet, siyasi nutuklarla değil, hukukla sağlanır.

Hiçbir siyasetçinin sözü denetimin yerini tutamaz. Hiçbir parti rozeti hesap verme yükümlülüğünü ortadan kaldıramaz.

Kamu malı, siyasi sadakatin ödülü değildir!

 BU MİLLETİN PARASI SAHİPSİZ DEĞİL!

Bir dolandırıcı beş altınla kaçabilir, bir atı alıp uzaklaşabilir. Ama gerçek hayatta kamu kaynaklarının kötüye kullanılması, denetimsizlik veya kayırmacılık varsa bedelini bütün toplum öder.

Bu nedenle yolsuzluk iddiaları ne siyasi hesaplaşmaların malzemesi yapılmalı ne de siyasi yakınlık uğruna görmezden gelinmelidir.

İddia araştırılmalı, delil ortaya konulmalı, suç sabitse hukuk gereğini yapmalıdır. Kim yönetirse yönetsin, aynı kurallar herkese uygulanmalıdır.

Çünkü mesele yalnızca bugünün belediye başkanları veya siyasetçileri değil; yarının Türkiye’sinde kamu görevini üstlenecek herkesin nasıl hesap vereceğidir.

Milletin istediği çok açık: Şeffaf yönetim, eşit hukuk ve kuruşu kuruşuna hesap!

Unutulmasın: Milletin cebinden alınan yalnızca para değildir; bazen adalete ve devlete duyulan güven de alınıp götürülür.

Siyasette bazen bir fotoğraf, sayfalarca açıklamadan daha çok şey anlatır. Hele o fotoğrafta bir genel merkez yöneticisi, partisinin taşradaki il başkanına kılıç hediye ediyorsa…

İnsan ister istemez soruyor: Bu kılıç neyin sembolü?

Bir gönül alma jesti mi? Bir sadakat nişanesi mi? Yoksa siyasetin görünmeyen koridorlarından taşraya gönderilmiş sembolik bir mesaj mı?

Yoksa biz farkında olmadan kılıç devrine mi girdik?

Şimdi yanlış anlaşılmasın. Kılıcın tarihimizde ayrı bir yeri vardır. Cesareti, mücadeleyi, adaleti, hakimiyeti ve gerektiğinde hakkı savunmayı temsil eder. Fakat siyasette her sembolün bir de zamanlaması, muhatabı ve taşıdığı mesaj vardır.

İşte tam da burada durup düşünmek gerekiyor.

Çünkü siyasi geleneklerimizde alışılmış bir tablo vardır: Taşradaki partili, il başkanı, teşkilat mensubu; genel merkeze gider, elinde bir hediye, gönlünde bir beklenti, dilinde memleketinin meseleleriyle kapıyı çalar.

Yani yıllardır hediyeyi taşra götürür, kabul eden merkez olur.

Peki, şimdi ne değişti?

Genel merkez yöneticisi kalkıp taşradaki il başkanına kılıç hediye ediyor!

Bu, sıradan bir hediyeleşme midir, yoksa üzerinde düşünülmesi gereken siyasi bir sembol müdür?

Elbette niyet okumak doğru değil. Ancak siyasette sembollerin de bir dili vardır. Hele ki teşkilatlarda kırgınlıkların, küskünlüklerin ve dışlanmışlık hissinin konuşulduğu bir dönemde böyle bir hediye, ister istemez farklı yorumlara kapı aralar.

Acaba bu kılıç, mücadele etmenin mi, yoksa kesip atmanın mı sembolü?

KESİLE KESİLE KÜSÜLMEYEN PARTİLİ KALDI MI?

Asıl mesele kılıcın kendisi değil.

Asıl mesele, o kılıcın hangi siyasi iklimde hediye edildiğidir.

Partilerde yıllardır emek verenler var. Gecesini gündüzüne katanlar, seçimden seçime değil, her gün teşkilatın yükünü omuzlayanlar var.

Ama bir de görünmeyen başka bir gerçek var: Kırgınlıklar…

Kimi görevden alınırken kırılıyor, kimi görmezden gelinirken… Kimi yıllarca emek verdiği kapının dışında bırakılırken, kimi de bir telefonla bütün siyasi geçmişinin üzeri çizilirken…

Kese kese, biç(e) biç(e), budaya budaya geriye kaç kişi kaldı?

Siyaset bir gönül kazanma sanatı mı, yoksa elindeki makasla teşkilatı budama yarışı mı?

Bir partinin en büyük gücü, genel merkez binasının ihtişamı değildir. O binaya ruh veren, Anadolu’nun dört bir yanında yağmurda, çamurda, seçim meydanlarında çalışan insanlardır.

Taşrayı küstürürseniz merkezde alkışlayanların sesi bir süre sonra size yetmez.

Çünkü seçim kazanmak yalnızca kürsüde konuşmakla olmaz. Sandığa giden yol, teşkilatın gönlünden geçer.

KILIÇ HEDİYE ETMEK KOLAY, GÖNÜL KAZANMAK ZOR!

Şimdi soralım:

Bir il başkanına kılıç hediye etmek yerine, o il başkanının sorunlarını dinlemek daha anlamlı olmaz mıydı?

Teşkilatın taleplerini karşılamak, emek verenlerin hakkını teslim etmek, küskünleri yeniden kazanmak daha büyük bir siyasi jest değil midir?

Kılıç duvara asılır.

Ama kırılan gönül duvara asılmaz!

Üstelik siyasette kılıcın iki tarafı vardır. Bir tarafı düşmana, diğer tarafı sahibine döner derler.

Bu yüzden kılıç hediye edenlerin de kılıcın tarihini ve sembolik ağırlığını iyi düşünmesi gerekir.

Kim bilir, belki de verilen mesaj sadece mücadele azmidir. Belki de bu hediye, tarihî bir hatıradan ibarettir.

Ama kamuoyunun sormaya hakkı var:

Partide yeni bir fetih dönemi mi başlıyor, yoksa teşkilatın gönül coğrafyası çoktan kaybedildi mi?

GENEL MERKEZ KILIÇ DAĞITACAĞINA GÖNÜL DAĞITSIN!

Siyaset, kılıçla değil, sözle; korkuyla değil, güvenle; talimatla değil, samimiyetle yürür.

Taşradaki il başkanı, genel merkezin emir eri değildir. O, partinin sahadaki temsilcisidir. Onun itibarı, teşkilatın itibarıdır.

Genel merkez yöneticileri şunu unutmamalı!

Bir teşkilatı ayakta tutan, duvarına asılan kılıç değil, mensuplarının yüreğinde taşıdığı aidiyettir.

Bugün bir il başkanına kılıç hediye edebilirsiniz. Yarın başka birine hançer, öbür gün bir başkasına kalkan…

Ama kırılan güveni hangi hediyeyle tamir edeceksiniz?

Siyasette asıl maharet, insanları kesip biçmek değil, farklı fikirleri aynı çatı altında tutabilmektir.

Çünkü partilerde kılıçlar çekilirse önce rakipler değil, kardeşler yaralanır.

Ve son söz:

Kılıç devri geri geliyorsa bari önce gönülleri fethedin!

Yok eğer amaç teşkilata mücadele ruhu vermekse, bilin ki taşra zaten yıllardır mücadele ediyor.

Onların yeni bir kılıca değil, hak ettikleri değere ihtiyacı var.

Unutulmasın!

Siyasette en keskin kılıç, kırılmış bir teşkilatın sessizliğidir.

Bazı haberler vardır, insan okur ve geçemez…

Bir cümle gözlerine takılır, boğazına bir düğüm oturur. Sonra anlarsın ki o haber artık sadece haber değildir. Kendi yaranı yeniden kanatmıştır.

Dün akşam MHP Genel Başkanı Türkmen beyimiz Devlet Bahçeli’nin kız kardeşi Serpil Bahçeli’nin vefat haberini aldığımda tam da böyle oldu.

İçimden bir şey koptu.

Bir an siyaseti, makamları, kürsüleri, tartışmaları unuttum. Gözümün önüne yalnızca bir ağabeyin kız kardeşini kaybetmesi geldi.

Ve dudaklarımdan şu cümle döküldü:

“Başınız sağ olsun Türkmen Beyim…”

Ama insan bazen başsağlığı dilerken kendi acısına da ağlar.

Çünkü ben de biliyorum kardeş kaybetmenin ne demek olduğunu.

Daha bir yıl önce, gencecik kız kardeşim Nazire’yi o amansız hastalığın pençesinden kurtaramadım. Gün gün eriyişini, çektiği acıları, hayata tutunmak için verdiği mücadeleyi izledim.

Bir ağabey için bundan daha ağır bir çaresizlik var mıdır?

İnsan kardeşini kaybedince yalnızca bir insanı kaybetmiyor. Çocukluğunun bir parçasını, evinin sesini, geçmişinin şahidini, kendisini kendisine hatırlatan bir yüzü de kaybediyor.

Bir bakıyorsun, yıllar önceki çocukluğun da onunla birlikte toprağa girmiş.

Sonra geriye hatıralar kalıyor…

Bir fotoğraf, bir ses, yarım kalmış bir hayal ve insanın geceleri gözlerini kapattığında karşısına çıkan tarifsiz bir özlem.

Benim Nazire’m, vefatından sonra iki gece üst üste rüyama geldi.

Beyaz gelinliğinin içindeydi.

Duvağı uçuşuyordu. Yüzünde öyle güzel bir tebessüm vardı ki…

Sanki bana, “Ağabey, üzülme. Ben iyiyim” diyordu.

Ama gelinlik giyemeden bu dünyadan göçen bir kız kardeşin beyaz gelinlikle rüyana girmesi nasıl anlatılır?

Hangi kelime o acıyı taşır?

Hangi cümle bir ağabeyin yüreğindeki o boşluğu doldurabilir?

İşte bu yüzden Serpil Bahçeli’nin vefat haberini okurken yalnızca Türkmen beyimiz Devlet Bahçeli’nin acısını düşünmedim. Kendi Nazire’mi düşündüm. Kardeşini kaybetmiş bütün insanların sessiz çığlığını duydum.

Şimdi bir de Türkmen Beyi’nin penceresinden bakın…

Yılların yorgunluğu, siyasetin ağır yükü, bitmeyen mücadeleler, kalabalık salonlar, kürsüler, alkışlar…

Ama bütün bunların ötesinde bir ev var.

İnsanın makamını kapının dışında bıraktığı, unvanını bir kenara koyduğu, sadece kendisi olduğu bir ev…

Belki bir bardak çayda, belki bir kardeş sohbetinde, belki de hiçbir şey konuşmadan aynı odada oturabilmekte saklıydı o evin huzuru.

Şimdi o evde bir sandalye eksik.

Bir ses eksik.

Bir alışkanlık eksik.

Ve en acısı, artık hiçbir telefon o sesi geri getiremeyecek.

İnsan ne kadar güçlü görünürse görünsün, kardeşinin tabutu başında yine bir çocuktur aslında.

Siyasetin en sert adamı da olsanız, hayatın en çetin mücadelelerinden geçmiş de olsanız, kardeş acısı karşısında bütün unvanlar susar.

Çünkü ölüm, insanın makamına bakmaz. Kardeşlik ise makamla ölçülmez.

Ateş düştüğü yeri yakar derler ya… Ben artık buna inanmıyorum.

Bazı ateşler bir eve düşer ama dumanı bütün yüreklere yayılır.

Bir annenin evlat acısı, bir evladın anne özlemi, bir ağabeyin kardeş hasreti…

Bunlar birbirini tanımaz belki ama aynı dilde ağlar.

Bugün Türkmen beyimiz Devlet Bahçeli’ye başsağlığı dilerken aslında kendi acımla da konuşuyorum.

Türkmen Beyim…

Bir kardeşin ardından söylenecek sözün ne kadar az, taşınacak yükün ne kadar ağır olduğunu biliyorum.

Allah size sabır versin.

Ben de kendi Nazire’min ardından hala aynı duayı ediyorum.

Rabbim, beyaz gelinliğiyle rüyalarıma gelen Nazire’me rahmet eylesin. Serpil Bahçeli Hanımefendi’ye rahmetiyle muamele buyursun.

Kardeşlerimizi toprağa veriyoruz ama sevgilerini kalbimizden çıkaramıyoruz.

Belki de insanın ömrü boyunca taşıdığı en ağır emanet budur: Giden kardeşinin hatırasıyla yaşamaya devam etmek…

Makamları ali, mekanları cennet olsun.

Rabbim, bütün kardeş acısı yaşayanlara sabır versin.

Çünkü bazı insanlar ölür, ama yoklukları bir ömür yaşar…

Siyasetin en ilginç insanları, makamı hak ederek gelenler değil, makama giden her yolu kendilerine hak görenlerdir.

Hele konu Milliyetçi Hareket Partisi olunca…

Bir bakıyorsunuz dün teşkilat kapısında bekleyenler bugün belediye başkanlarına akıl veriyor. Dün ülkücü iradeden söz edenler, bugün kişisel ikballeri için kapı kapı dolaşıyor. Kimi il başkanlarının gözüne girmeye çalışıyor, kimi bazı genel merkez yöneticilerine yakınlık kurarak siyasi geleceğini garantiye almaya uğraşıyor.

Peki, bütün bu telaş neden?

Makam mı, hizmet mi, yoksa kişisel ikbal mi?

İşte asıl soru burada başlıyor.

Parti içinde bazı isimlerin siyasi kariyerlerini garantiye almak için farklı manevralara başvurduğu, yapay projelerle kendilerini pazarladığı, gerçek başarıdan çok görüntü üretmeye çalıştığı yönündeki iddialar kulislerde konuşuluyor.

Belediye başkanları, il başkanları, MYK üyeleri, ilçe başkanları…

Kimileri makamını hizmet için değil, bir sonraki makamın basamağı olarak mı görüyor?

Kimileri teşkilatın emeğiyle yükselmek yerine, teşkilatın içinden adam eksilterek mi yükselmeye çalışıyor?

Daha da düşündürücü olanı, kendi ikbalini büyütmek uğruna yıllarca partiye emek vermiş, sadakat göstermiş insanları küstüren ve dışlayan bir anlayışın MHP’ye ne kazandıracağı!

Siz partiye mi sadıksınız, yoksa partideki makamınıza mı?

Çünkü ikisi aynı şey değil!

SİYASİ HESAPLAR MI, TEŞKİLATIN HAFIZASI MI?

Parti kulislerinde son dönemde dikkat çeken iddialardan biri de bazı isimlerin siyasi faaliyetlerinin, ilişkilerinin ve teşkilat içindeki tutumlarının yakından takip edildiği yönünde.

Kulislerde konuşulanlara bakılırsa herkesin bir siyasi sicili var. Kimin hangi makam için hangi kapıyı çaldığı, kimlerin kişisel ikbali uğruna dava arkadaşlarını dışladığı, kimlerin yapay projelerle kendisini vazgeçilmez göstermeye çalıştığı da bu tartışmaların merkezinde.

Bazıları, genel merkezdeki belirli yöneticilere yakın durarak siyasi ağırlık kazandığını düşünüyor. Sanki bir isme yakın görünmek, liderin güvenini kazanmak için yeterliymiş gibi!

Oysa siyasette yakınlık başka, güven başka şeydir.

Devlet Bahçeli’nin görmediğini sandıkları şeyler gerçekten gözünden kaçıyor mu?

Kulislerde dile getirilen değerlendirmelere göre, Devlet Bahçeli’nin teşkilatlarda olup bitenlerden, kimlerin hangi hesapları yaptığından ve kimlerin hangi ilişkiler üzerinden kendisine siyasi alan açmaya çalıştığından habersiz olduğunu düşünmek büyük yanılgı olur.

Anadolu’nun güzel bir sözü vardır:

Fırat’ın kenarındaki kurttan da kuzudan da haberi vardır!

Mesele her şeyi hemen konuşmak, herkese anında müdahale etmek değildir. Bazen siyasette en güçlü hamle, zamanı beklemektir.

Peki, bütün bu siyasi manevralar karşılıksız mı kalacak?

Belediye başkanları, il başkanları, MYK üyeleri ve ilçe başkanları arasında kendi geleceğini garantiye almak için farklı hesaplar yapanlar, teşkilatın hafızasını hiç hesaba katmıyor mu?

Devlet Bahçeli‘nin yıllardır vurguladığı teşkilat disiplini, sadakat ve dava anlayışı düşünüldüğünde asıl sorgulanması gereken şu:

Partiye sadakat gösterenler mi ödüllendirilecek, yoksa partiyi kendi ikbali için kullananlar mı?

7 ŞUBAT 2027’DEN SONRA KİMLERİN KOLTUĞU SALLANACAK?

Şimdi gelelim kulislerin en merak uyandıran tarihine: 7 Şubat 2027!

Parti çevrelerinde bu tarihten sonraki süreçte kapsamlı bir değerlendirme ve yeniden yapılanmanın gündeme gelebileceğine ilişkin iddialar konuşuluyor.

Peki, böyle bir süreç yaşanırsa kimler kendisini güvende hissedecek?

Sadece il başkanları mı?

Yoksa belediye başkanları, MYK üyeleri, ilçe başkanları ve teşkilatlarda kendisine dokunulmazlık zırhı biçen isimler de bu değerlendirmenin içinde mi olacak?

Asıl mesele burada!

Çünkü siyasi kulislerde konuşulan iddialar doğruysa, mesele yalnızca görevini iyi yapıp yapmamakla sınırlı kalmayabilir. Kimin kiminle hareket ettiği, kimin hangi hesabı yaptığı, kimin partiye emek verdiği, kimin ise parti üzerinden kendisine kariyer inşa etmeye çalıştığı da tartışmanın konusu olabilir.

7 Şubat 2027 sonrasında başlayacağı öne sürülen süreç, bugüne kadar yapılan siyasi hesapların da bir muhasebesine dönüşebilir mi?

İşte merak edilen soru bu!

Şayet böyle bir değerlendirme yapılırsa, bugün başkalarını dışlayanların yarın kendilerinin dışarıda kalması da ihtimal dahilinde.

Hayatın ironisi işte!

Dün kapının dışında bıraktığınız kişi, yarın sizin kapının dışında kalmanıza sebep olan siyasi tablonun en önemli tanığı olabilir.

İKBAL İÇİN DAVA ARKADAŞINI HARCAYANLARA KÖTÜ HABER!

Bir de şu siyasi pazarlama meselesi var.

Kimi belediye başkanı yaptığı hizmetten çok reklamıyla gündemde kalmaya çalışıyor. Kimi il başkanı teşkilatın başarısını kendi hanesine yazıyor. Kimi genel merkez çevresine yakınlığını siyasi sermaye gibi kullanıyor. Kimi ilçe başkanı ise kendisini vazgeçilmez göstermek için etrafında küçük siyasi krallıklar kuruyor.

Bunların hepsi hakkında hüküm vermek elbette doğru değil. Ancak iddialar doğruysa MHP’nin kendi içinde sorması gereken ciddi sorular var.

Bir siyasi partide sadakat, yalnızca genel başkanın fotoğrafını paylaşmakla mı ölçülür?

Dava arkadaşını dışlayıp sonra sadakat nutukları atmak ne kadar inandırıcıdır?

Kendi siyasi geleceği için partiye yıllarını vermiş insanları harcayanlar, hangi davanın temsilcisi olduklarını sanıyor?

Unutulmasın!

Bir partide en büyük güç, en çok alkışlayanların değil, en zor zamanda yanında duranların varlığıdır.

Ve bazen en büyük siyasi dosya, bir insanın yıllar boyunca yaptıklarıdır.

HERKESİN BİR DOSYASI MI VAR?

Şimdiden kendisini vazgeçilmez ilan edenlere küçük bir hatırlatma…

Makamlar değişir. Koltuklar el değiştirir. Bugün telefonlarına cevap verenler yarın aramalarınızı görmezden gelebilir.

Siz yine de kendinizi dev aynasında görmeye devam edin.

Yalnız bir tavsiyemiz var:

7 Şubat 2027’den sonra aynaya biraz daha dikkatli bakın!

Çünkü bugün başkalarının siyasi geleceğini belirlediğini düşünenler, yarın kendi siyasi geleceklerini sorgulamak zorunda kalabilir.

Kim bilir, belki de o gün en çok konuşanlar değil, en çok susması gerekenler konuşulacak.

MHP’de mesele kimin kime yakın olduğu değil; kimin gerçekten davaya, teşkilata ve ülküdaşlarına sahip çıktığıdır.

İkbal için her kapıyı çalanlara, her kulağa fısıldayanlara ve kendi gölgesini dava sananlara duyurulur! Siyasette koltuk bulunur ama kaybedilen güven kolay bulunmaz!

Küresel efendiler kendi oyunlarını oynarken Türk dünyası neden birbirine düşsün?

Dünya siyasetinde herkesin bir maskesi var. Kimi demokrasi maskesi takıyor, kimi özgürlük, kimi insan hakları…

Ama maskeler düşünce ortaya çıkan manzara hiç değişmiyor: Çıkar, güç ve hakimiyet!

Washington demokrasi havarisi kesiliyor. Ama Gazze’de çocuklar ölürken İsrail’e verdiği askerî ve diplomatik desteği sürdürüyor.

Tel Aviv güvenlik diyor, Gazze enkaza dönüyor. Hastaneler, okullar, evler yıkılıyor. Sivillerin yaşam hakkı ağır biçimde çiğneniyor. Uluslararası hukuk ve insan hakları tartışmaları ise diplomatik koridorlarda dolaştırılıyor.

İsrail’in Gazze’deki saldırıları nedeniyle uluslararası kamuoyunda soykırım suçlamaları ve ağır hukuk tartışmaları gündemden düşmüyor. Uluslararası Adalet Divanı’nın ihtiyati tedbir kararları da ortada.

Peki Washington ne yapıyor?

Bir yandan ateşkes çağrısı, diğer yandan İsrail’e askerî destek!

Buna diplomasi mi denir, yoksa yangına benzin döküp itfaiyeye basın açıklaması yaptırmak mı?

ABD’nin insan hakları anlayışı da oldukça ilginç. Kendi çıkarına dokununca evrensel, müttefikinin çıkarına dokununca müzakereye açık!

Washington’un terazisinde insan hakları tartılıyor ama kefeler eşit değil!

MOSKOVA: BARIŞ İSTİYOR AMA NÜFUZUNDAN VAZGEÇMİYOR!

Rusya’ya bakalım.

Ukrayna’da savaş devam ediyor. Kremlin güvenlik gerekçelerini anlatıyor. Ancak komşu bir ülkenin egemenliği ve toprak bütünlüğü de ortada duruyor.

Moskova’nın dünyaya verdiği mesaj sanki şu: Komşularımız bağımsız olsun. Ama bağımsızlıklarının sınırlarını biz belirleyelim!

Ne güzel özgürlük anlayışı!

Bir tarafta Washington’un askeri ve ekonomik nüfuzu, diğer tarafta Moskova’nın eski coğrafyasındaki hakimiyet arayışı…

Küresel güçler birbirlerini eleştirirken nedense kendi aynalarına bakmayı unutuyorlar.

BRÜKSEL: İNSAN HAKLARI KONUŞUR, ÇIKARLAR FISILDAR!

Avrupa Birliği ise ayrı bir âlem.

Demokrasi, hukuk, özgürlük…

Kürsüde hepsi var.

Ama enerji, silah ticareti ve güvenlik masaya geldiğinde ilkeler bazen sessizliğe bürünüyor.

Gazze’de insanlık dramı yaşanırken Avrupa başkentlerinden yükselen sesler de aynı tonda değil.

Kimi yaptırım istiyor, kimi İsrail’e koşulsuz destek veriyor, kimi diplomatik denge hesabı yapıyor.

Avrupa’nın ortak değerleri varmış!

Meğer bazı değerler ortak, bazı sessizlikler de stratejikmiş!

PEKİ BÜTÜN BU HESAPLARIN ORTASINDA TÜRK DÜNYASI NE YAPIYOR?

İşte asıl mesele burada!

Washington kendi çıkarını, Moskova kendi nüfuzunu, Brüksel kendi pazarını, Tel Aviv kendi güvenlik stratejisini düşünüyor.

Peki Türk dünyası neden başkalarının hesapları yüzünden birbirine düşsün?

Türkiye ile Azerbaycan arasındaki kardeşlik, küresel güçlerin satranç tahtasına konulacak bir taş değildir.

İlham Aliyev‘in dış politika tercihleri elbette tartışılabilir. Bakü’nün Washington, Moskova, Tel Aviv veya Brüksel’le ilişkileri sorgulanabilir.

Azerbaycan yönetiminin tercihleri eleştirilebilir.

Ama burada bir çizgi var ki asla aşılmamalı: Aliyev’in ekseni başka, Azerbaycan halkının yeri başkadır!

Aliyev hangi siyasi eksene yaklaşırsa yaklaşsın, Azerbaycan halkı bizim öz kardeşimizdir.

Bir liderin tercihiyle milyonların tarihini, kültürünü ve gönül bağını mahkum edemeyiz.

Hocalı’nın acısı ortak. Karabağ’ın sevinci ortak. Aynı kökten gelen iki milletin kardeşliği günlük diplomatik hesaplardan çok daha büyüktür.

KÜRESEL OYUNUN ADI: BÖL, TARTIŞTIR, YÖNET!

Büyük güçlerin en sevdiği şey, karşılarında güçlü ve dayanışma içindeki toplumlar görmemektir.

Biraz dezenformasyon… Biraz sosyal medya provokasyonu… Biraz diplomatik kriz…

Sonra Türkiye Azerbaycan’ı, Azerbaycan Türkiye’yi sorgulasın.

Küresel oyuncular da locaya oturup bu tartışmayı izlesin!

Ne güzel strateji değil mi?

Üstelik masrafı da bize ait!

Oysa Türk dünyasının ihtiyacı kavga değil, kurumsallaşma; güvensizlik değil, dayanışma; başkalarının eksenine girmek değil, kendi ortak çıkarlarını korumaktır.

BİZİM EKSENİMİZ KARDEŞLİKTİR!

Şunu bir kez daha söyleyelim:

ABD’nin İsrail politikası eleştirilebilir. Rusya’nın yayılmacı politikaları sorgulanabilir. Avrupa’nın çifte standardı yüzüne vurulabilir. Küresel güçlerin çıkar hesapları teşhir edilebilir.

Ama bütün bu hesapların arasında Türk dünyası birbirine sırtını dönmemelidir.

Aliyev değişir, yönetimler değişir, ittifaklar değişir. Bugün dost görünen yarın rakip olabilir.

Fakat Azerbaycan halkı bizim öz kardeşimizdir.

Bizim kardeşliğimiz Washington’un onayına, Moskova’nın iznine, Brüksel’in vizesine bağlı değildir.

Küresel efendiler kendi eksenlerini korusun. Biz kardeşliğimizin eksenini koruyalım!

Çünkü dünya siyasetinde herkesin bir hesabı olabilir.

Ama bizim hesabımız belli: Dilde, fikirde, işte birlik!

Bazı ailelerin mirası vardır; kimisi evlatlarına servet bırakır, kimisi makam, kimisi de yarım kalmış siyasi hesaplar…

Azerbaycan’da ise insanın aklına başka bir soru geliyor:

Baba Haydar Aliyev’in açtığı siyasi yolun devamını oğul İlham Aliyev mi getiriyor?

Bir zamanlar Ebulfez Elçibey, Azerbaycan’ı Moskova’nın gölgesinden çıkarmak, Ankara’yla kader ortaklığı kurmak ve Türk dünyasını tek bir siyasi ufukta buluşturmak istiyordu. Fakat o hayalin önüne tanklar, silahlı komutanlar, siyasi hesaplar ve uluslararası çıkar mücadeleleri çıktı.

Elçibey gitti. Haydar Aliyev geldi.

Aradan yıllar geçti. Baba gitti, koltuğa oğul oturdu.

Şimdi ise Azerbaycan Cumhurbaşkanı İlham Aliyev, Türk Devletleri Teşkilatı’nın Ankara Zirvesi’ne katılmıyor. Azerbaycan’ı Dışişleri Bakanı temsil ediyor.

İnsan sormadan edemiyor:

Elçibey’in Türk dünyasına açmak istediği kapı, bugün neden Ankara’da bu kadar zor açılıyor?

Elçibey’in hayali, Haydar Aliyev’in iktidarı!

1993…

Azerbaycan henüz bağımsızlığının ilk yıllarında. Karabağ’da savaş, Bakü’de siyasi kriz, cephede yenilgiler ve içeride iktidar kavgası…

Elçibey, Rusya’nın bölgesel nüfuzundan uzaklaşmak istiyor; Türkiye’yi stratejik ortak olarak görüyordu.

Ancak devletin kurumları henüz oturmamış, ordu içindeki dengeler bozulmuş, siyasi yönetim zayıflamıştı.

Suret Hüseyinov‘un silahlı birlikleriyle başlayan kriz, Elçibey‘in iktidarını sarstı. Haydar Aliyev Bakü’ye geldi, parlamentonun başına geçti ve kısa süre sonra cumhurbaşkanlığı koltuğuna oturdu.

Haydar Aliyev‘in Sovyet döneminde KGB yöneticiliği yapmış olması, Moskova’yla ilişkilerinin sorgulanmasını kaçınılmaz kılıyordu.

Akademik tarih çalışmalarında 1993 darbesinin Rusya’nın desteğiyle gerçekleştiğine ilişkin değerlendirmeler de bulunuyor. Ancak bu, bütün gelişmelerin tek bir merkezden yönetildiğini veya İsrail’in darbeyi organize ettiğini kanıtlamıyor.

Fakat şu gerçek değişmiyor: Elçibey’in iktidardan uzaklaşmasıyla Azerbaycan’ın dış politika çizgisinde önemli bir değişim yaşandı.

Bir dönem Moskova’ya mesafeli duran Bakü, Haydar Aliyev döneminde daha dengeli bir dış politika izlemeye başladı.

İşte tartışmanın başladığı yer burası!

Baba Haydar’ın geçmişi, oğul İlham’ın bugünü!

Haydar Aliyev‘in KGB geçmişi sır değil. İsrail’in Azerbaycan’ı 25 Aralık 1991’de tanıması, iki ülke arasında 7 Nisan 1992’de diplomatik ilişkilerin kurulması da tarihî kayıtlarda mevcut.

İsrail’in Bakü Büyükelçiliği 1993 yılında açıldı.

Ancak Haydar Aliyev‘in İsrail tarafından devlet başkanı yapıldığı iddiasını doğrulayan somut bir belge ortaya konulmuş değil.

Yine de Haydar Aliyev döneminden başlayarak gelişen İsrail-Azerbaycan ilişkileri, bugün İlham Aliyev döneminde stratejik bir ortaklığa dönüştü.

Silah anlaşmaları, enerji ilişkileri, güvenlik iş birlikleri…

İsrail, Azerbaycan’ın önemli silah tedarikçilerinden biri haline geldi. 2016-2020 döneminde Azerbaycan’ın silah ithalatında İsrail’in payının yüzde 69’a ulaştığına ilişkin SIPRI verileri de akademik çalışmalarda aktarılıyor.

Azerbaycan Dışişleri Bakanlığının kendi kayıtları da iki ülke arasında stratejik diyalog ve kapsamlı iş birliği bulunduğunu doğruluyor.

Şimdi insan ister istemez şu ironiyi görüyor:

Elçibey, Türk dünyasının ortak geleceğini kurmaya çalışırken iktidarını kaybetti. Bugün ise onun hayalini taşıması beklenen yönetim, İsrail’le stratejik ortaklığını derinleştiriyor.

Baba döneminde başlayan diplomatik ilişki, oğul döneminde stratejik ortaklığa dönüşüyor.

Siyasi miras dediğin böyle bir şey olsa gerek!

Elbette devletlerin kendi çıkarları vardır. Fakat kardeşlik de yalnızca ihtiyaç duyulduğunda hatırlanacak bir diplomatik slogan değildir.

İlham Aliyev Ankara’da yok, Bakü’de kupa töreninde!

30 Ekim 2026…

Türk Devletleri Teşkilatı’nın 13. Zirvesi Ankara’da toplanıyor.

Türkiye, dönem başkanlığını Azerbaycan’dan devralıyor. Türk dünyasının ortak geleceği, ekonomik iş birliği, güvenlik, ulaştırma ve bölgesel dayanışma konuşuluyor.

Fakat Azerbaycan Cumhurbaşkanı İlham Aliyev Ankara’da yok!

Bakü’nün açıklamasına göre önceden planlanmış programı ve FIFA 15 Yaş Altı Dünya Kupası’nın kapanış töreni var. Azerbaycan’ı Dışişleri Bakanı Ceyhun Bayramov temsil ediyor.

Reuters ve Associated Press de zirveye katılmama kararını Türkiye-Azerbaycan ilişkilerindeki son gerilimler bağlamında haberleştirdi.

Şimdi düşünün…

Türk dünyasının liderleri Ankara’da ortak gelecek için bir araya gelirken Azerbaycan Cumhurbaşkanı Bakü’de bir futbol organizasyonunun ödül töreninde bulunuyor.

Futbol elbette önemlidir. Gençlerin başarısı elbette kutlanmalıdır.

Ama insan sormadan edemiyor:

Türk dünyasının zirvesiyle futbol kupasının kapanış töreni aynı güne denk geldiğinde, devlet başkanının önceliği ne olmalıydı?

Üstelik Türkiye Cumhurbaşkanı’nın şahsi davetine rağmen bu katılımın gerçekleşmemesi, siyasi yorumları daha da artırıyor.

Resmî gerekçe program yoğunluğu olabilir. Ancak diplomaside yalnızca söylenenlere değil, zamanlamaya ve verilen mesajlara da bakılır.

İsrail’le stratejik ortaklık, Türk dünyasıyla mesafeli kardeşlik mi?

Azerbaycan’ın İsrail’le ilişkilerini geliştirmesi yeni değil. Bu ilişkiler özellikle savunma ve enerji alanlarında önemli boyutlara ulaştı.

Türkiye ise Gazze’deki savaş ve İsrail’in Filistin politikası konusunda çok daha sert bir tutum sergiliyor.

İşte iki ülkenin dış politika öncelikleri arasındaki farklılık burada belirginleşiyor.

Bakü, İsrail’le güvenlik ve savunma ilişkilerini sürdürüyor. Ankara ise Filistin meselesini dış politikasının önemli başlıklarından biri olarak görüyor.

Bunlar iki ayrı devletin egemenlik alanındaki tercihleridir.

Ancak Türk kamuoyunun sormaya hakkı var:

Azerbaycan’ın İsrail’le kurduğu stratejik ilişkinin sınırları nerede başlıyor, Türk dünyasıyla dayanışmanın öncelikleri nerede bitiyor?

İlham Aliyev’in Ankara zirvesine katılmaması da bu soruyu yeniden gündeme taşıdı.

Babasının döneminde başlayan İsrail ilişkileri, oğul döneminde daha da derinleşirken Türk dünyasının ortak zirvesinde cumhurbaşkanlığı düzeyinde temsilin gerçekleşmemesi, ister istemez bir siyasi tercih tartışmasına dönüşüyor.

Elçibey yaşasaydı ne sorardı?

Belki de bütün bu hikâyenin en çarpıcı sorusu budur.

Elçibey bugün yaşasaydı, Azerbaycan’ın İsrail’le geliştirdiği stratejik ilişkileri nasıl değerlendirirdi?

Ankara’daki zirvede İlham Aliyev‘in bulunmamasını nasıl yorumlardı?

Bir zamanlar Türkiye’yi Azerbaycan’ın en önemli stratejik dayanağı olarak gören Elçibey, bugün Türk dünyasının ortak geleceği hakkında ne söylerdi?

Bunların cevabını bilemeyiz.

Ama Elçibey’in siyasi mirasının merkezinde bağımsızlık, Türk dünyasıyla dayanışma ve Türkiye’yle yakınlaşma olduğu biliniyor.

İşte bu nedenle bugün Bakü’nün tercihleri yalnızca Azerbaycan’ın iç meselesi olarak görülemez. Çünkü Türk dünyasının ortak geleceği de bu tercihlerden etkileniyor.

Baba başlattı, oğul sürdürüyor; peki Türk dünyası nerede?

Haydar Aliyev döneminde İsrail’le kurulan diplomatik ilişkiler, İlham Aliyev döneminde stratejik ortaklığa dönüştü.

Baba döneminden oğul dönemine uzanan bu çizginin adı diplomatik devamlılıktır.

Fakat Elçibey‘in Türk dünyası hayaliyle bu çizginin nasıl yan yana durduğu hala tartışılmayı bekliyor.

İlham Aliyev‘in İsrail’le ilişkilerini sürdürmesi Azerbaycan’ın egemenlik hakkıdır. Ancak Türk dünyasının en önemli zirvelerinden birinde bulunmaması da siyasi sonuçları ve sembolik anlamı bakımından sorgulanabilir.

İnsan burada ister istemez acı bir ironiyle karşılaşıyor:

Baba döneminde İsrail’le diplomatik kapı açıldı, oğul döneminde stratejik ortaklık büyüdü. Peki, Elçibey’in açmak istediği Türk dünyası kapısında bugün neden bu kadar çok soru işareti var?

Kimse Azerbaycan’ın başka ülkelerle ilişki kurmasına karşı çıkmıyor. Fakat Türk dünyasının kardeşlik iddiası da yalnızca törenlerde çekilen aile fotoğraflarına bırakılamaz.

Çünkü kardeşlik, çıkarlar örtüştüğünde yan yana durmak değil; anlaşmazlıklar yaşandığında da ortak masayı terk etmemektir.

Elçibey’in hayali Türk dünyasının birliği idi. Bugün Bakü’nün hangi stratejik önceliği seçtiğini ise artık yalnızca sözleri değil, attığı adımlar da anlatıyor.

Ve tarihin önümüze bıraktığı son soru şu:

Haydar Aliyev’in siyasi mirası mı devam ediyor, yoksa Elçibey’in yarım kalan Türk dünyası hayali mi yeniden erteleniyor?

Bu sorunun cevabı, Bakü’nün bundan sonraki tercihlerinde saklı.

Ne ala memleket!

Önce kazanç… Sonra pişmanlık… Ardından tövbe!

Peki, küçük yatırımcının kaybı ne olacak?

İnsan sormadan edemiyor: Bu ülkede paranın hesabı var da adaletin hesabı yok mu?

Bir fon dosyası üzerinden pişmanlık konuşuluyor. Zararı telafi etmekten, hukuki sonuçlardan söz ediliyor. Elbette bunların hepsi somut olayın koşullarına göre değerlendirilmesi gereken meseleler.

Ama durun bir dakika!

Peki ya borsa?

Hisse alıp yıllarca biriktirdiği parasını yatıran, ekran başında birikiminin eridiğini gören küçük yatırımcı ne olacak?

Her düşüş manipülasyon değildir. Her zarar suç değildir. Bunu biliyoruz.

Ama manipülasyon iddiası varsa araştırılmayacak mı? Şüpheli işlemler varsa incelenmeyecek mi? Kuralları ihlal ettiği kanıtlananlar, kim olursa olsun hesap vermeyecek mi?

Yoksa küçük yatırımcıya yalnızca şu mu söylenecek: Piyasa riski!

Peki ya altın? Ya gümüş?

Kiminin düğün parası, kiminin emeklilik birikimi, kiminin çocuğunun geleceği…

Vatandaş parasını korumaya çalışıyor. Birikimini kaybetmek istemiyor. Tek beklentisi, kuralların herkes için geçerli olması.

Zarar edince küçük yatırımcıya piyasa şartları, kazanç elde edene pişmanlık kapısı mı?

Elbette böyle bir hükmü peşinen veremeyiz. Ama bu soruyu sormaktan da kaçamayız!

Gelelim enflasyona…

Emekliye tasarruf tavsiyesi. İşçiye sabır. Esnafa denetim. Dar gelirliye kemer sıkma…

Peki, piyasa gücünü kötüye kullananlar varsa? Rekabeti bozan uygulamalar varsa? Vergi yükümlülüklerini ihlal edenler varsa?

Onların hesabı da aynı titizlikle soruluyor mu?

Mesele zenginin zengin olması değil. Mesele, hukukun güçlüye başka, güçsüze başka işlememesidir.

Şimdi yeniden başa dönelim.

Tövbe başka, hukuk başka!

Pişmanlık, ilgili mevzuat çerçevesinde hukuki sonuç doğurabilir. Ancak her pişmanlık aklanma değildir. Her dosya kendi delilleriyle değerlendirilmelidir.

Bizim itirazımız da tam burada başlıyor.

Fonlarda hukuki sorumluluk tartışılıyorsa, borsadaki, altındaki ve gümüşteki ciddi usulsüzlük iddiaları da araştırılmalı değil mi?

Kimseyi suçlu ilan etmiyoruz. Kimse hakkında peşin hüküm vermiyoruz.

Sadece soruyoruz.

Küçük yatırımcının kaybı neden bu kadar büyük, sesi neden bu kadar küçük?

Çünkü vatandaş ayrıcalık istemiyor. Kazanç garantisi de istemiyor.

İstediği tek şey var. Adil bir piyasa, tarafsız denetim ve herkese eşit uygulanan hukuk.

Ve son söz.

Bir ülkede küçük yatırımcının her kuruşu risk altındaysa, büyük paraların dolaştığı yerde denetim de en az o kadar güçlü olmalı!

Tövbe vicdanın meselesidir.

Hesap vermek hukukun.

Adalet ise kim olduğuna bakmadan herkese aynı soruyu sorabilmektir.

Peki, bu soruyu sormaya cesaretimiz var mı?

Kardeşlik başka, siyaset başka! Peki ya vicdan?

Azerbaycan halkı bizim kardeşimizdir. Nokta!

İnsan, dünya için ne çok yoruluyor… Daha fazla para kazanmak, mal mülk sahibi olmak, makamını korumak için bazen ömrünü tüketiyor.

Kimi bir menfaat uğruna kalp kırıyor, kimi üç kuruş için dostunu siliyor, kimi de dünyalık uğruna kul hakkını unutuyor.

Peki, hiç düşündük mü? Bir gün öleceğiz. Peki, bunca hırs, bunca eziyet, bunca kalp kırmak ne için?

İslam inancına göre hayat yalnızca dünyadan ibaret değil.

Ölümün ardından bir hesap, hesabın ardından da ahiret hayatı var.

Üstelik bu yolculuk, sandığımız kadar uzak değil. Bugün bir başkasının cenazesine katılırken yarın kendi cenazemizin kaldırılacağını bilmiyoruz.

Meleklerin görevlerini hiç düşündük mü?

İslam inancında Allah’ın görevlendirdiği meleklerin her birinin ayrı bir vazifesi vardır.

Cebrail Aleyhisselam, Allah’ın vahyini peygamberlere ulaştıran melektir. Kur’an-ı Kerim’de Cibril adıyla da anılır.

Mikail Aleyhisselam, İslam geleneğinde yağmur, rızık ve tabiat olaylarıyla ilgili işlerle görevlendirilen melek olarak bilinir.

İsrafil Aleyhisselam, kıyametin kopması ve yeniden dirilişle ilişkilendirilen sûra üflemekle görevlidir.

Azrail Aleyhisselam diye bilinen ölüm meleği ise Kur’an’da Melekülmevt, yani ölüm meleği olarak anılır. Her canlı gibi insanın da dünya hayatı bir gün sona erecektir.

Peki, bunları biliyoruz da kendi ölümümüzü ne kadar düşünüyoruz?

Kabirde bizi ne bekliyor?

İslam geleneğinde Münker ve Nekir, kabir sorgusuyla anılan meleklerdir. İnsan, dünya hayatının ardından kabir ve ahiret gerçeğiyle yüzleşecektir.

Kiramen Katibîn, insanın amellerini yazmakla görevli meleklerdir. İyiliklerimiz ve kötülüklerimiz, yaptıklarımız ve söylediklerimiz… Hiçbir davranışımızı önemsiz görmemeliyiz.

Hafaza melekleri ise insanı gözetmekle görevli melekler olarak anılır. Bu görev, Allah’ın takdirinden bağımsız, mutlak bir korunma garantisi anlamına gelmez.

Hamele-i Arş, Allah’ın Arş’ını taşıyan ve çevresinde O’nu tesbih eden meleklerdir.

Cennetin bekçisi olarak Rıdvan, cehennemin görevlisi olarak ise Malik adı İslam geleneğinde yaygın biçimde anılır. Cehennemde görevli azap melekleri de zebaniler olarak bilinir.

Bütün melekler Allah’ın emriyle hareket eder.

Şimdi bir kez daha düşünelim. Bu kadar büyük bir yaratılış düzeni içinde bize verilen ömür ne kadar uzun? Ve biz bu ömrü ne için harcıyoruz?

Defter açıldığında ne diyeceğiz?

Kur’an’da insanın amel defterinin ortaya konulacağı ve yaptığı işlerle yüzleşeceği bildirilir. Halk arasında Defter-i Kebir sözüyle ifade edilen büyük hesap düşüncesi de insana bunu hatırlatır.

O gün malımız, makamımız, evimiz ve arabamız değil; yaptıklarımız önem taşıyacak.

Bir yetimin gözyaşı, bir mazlumun ahı, haksız yere alınan bir hak, kırılan bir gönül…

Dünyada unutulmuş olabilir. Ama Allah’ın huzurunda hiçbir şeyin karşılıksız kalmayacağına inanıyoruz.

İnsan o gün, “Keşke biraz daha zengin olsaydım” mı diyecek, yoksa “Keşke kimsenin kalbini kırmasaydım, keşke kul hakkına girmeseydim” mi?

Bunca dünya hırsına değer mi?

Elbette çalışalım, kazanalım, evimiz ve arabamız olsun. Ailemize helalinden rızık götürelim. Bunların hiçbirinde yanlış yok.

Yanlış olan, dünyalık uğruna vicdanımızı kaybetmek, insanları ezmek, kardeşliği bozmak ve ahireti unutmaktır.

Bir makam için kalp kırmaya değer mi?

Bir avuç para için kul hakkına girmeye değer mi?

Daha fazla kazanacağız diye ömrümüzü tüketirken ölümün bizi beklediğini unutmaya değer mi?

Bugün başkalarının mezarına bakıyoruz. Yarın başkaları bizim mezarımıza bakacak.

Dünya bizsiz devam edecek; fakat bizim dünya hayatımız sona erecek.

Öyleyse henüz vakit varken helalleşelim, gönül alalım, iyilik yapalım. Kazanalım ama haksızlık etmeyelim. Güçlenelim ama kibirlenmeyelim.

Çünkü bir gün bütün kapılar kapanacak, bütün mazeretler bitecek ve yaptıklarımızla yüzleşeceğiz.

Unutmayalım! Ölüm uzak değil, ömür emanet. Dünya geçici, hesap gerçektir.

Ve insanın kendine sorması gereken son soru şudur:

Bir gün Allah’ın huzurunda vereceğimiz hesabı düşününce, bunca hırs, bunca kavga, bunca kalp kırmak gerçekten değer mi?

Ev alıyoruz, araba alıyoruz, arsa alıyoruz, servet biriktiriyoruz. Üç günlük tatil için haftalarca araştırma yapıyoruz. Peki, bir gün mutlaka gideceğimiz ahiret için ne yapıyoruz?

İnsanoğlu tuhaf bir varlık.

Bir ev alacak, aylarca araştırıyor. Hangi mahallede olacak, kaç metrekare olacak, güneş hangi cepheden vuracak, tapusu temiz mi, binası sağlam mı? Bir araba alacak, motorundan kaportasına, yakıtından ikinci el değerine kadar her ayrıntıyı inceliyor.

Üç günlük tatile çıkacak, otel yorumlarını okuyor. Denizi nasıl, yemekleri güzel mi, odası geniş mi, havuzu temiz mi? Birkaç gece kalacağı oteli seçmek için günlerce kafa yoruyor.

Peki, insanın asıl yolculuğu için yaptığı hazırlık ne kadar?

İşte asıl mesele burada başlıyor.

Üç gün kalacağı oteli araştıran insan, ebedî kalacağı yeri neden bu kadar az düşünüyor?

Ev alıyoruz, araba alıyoruz, dükkan açıyoruz, tarla alıyoruz. Yetmiyor, bir ev daha, bir arsa daha, bir dükkan daha istiyoruz. Kazandıkça gözümüz büyüyor, büyüdükçe daha fazlasına ihtiyaç duyuyoruz.

Bir türlü doymuyoruz.

Çünkü mesele artık ihtiyaç olmaktan çıkıyor, hırsa dönüşüyor. Sahip olmak yetmiyor, başkasından daha fazlasına sahip olmak istiyoruz. Kazanmak yetmiyor, daha çok kazanmak istiyoruz. Makam yetmiyor, daha yüksek makam istiyoruz. Güç yetmiyor, daha fazla güç istiyoruz.

Peki, bütün bunların sonu neresi?

Bir gün Azrail kapıyı çaldığında, tapudaki isim silinmese bile evdeki varlığımız silinecek. Araba garajda kalacak, dükkan kepenk açacak ama biz orada olmayacağız. Tarlalar sürülecek, hesaplar yapılacak, servetler paylaşılacak.

Dünya bizim için dönmeye devam edecek ama biz dünyadan ayrılmış olacağız.

İnsanın en büyük yanılgısı da burada: Sanki hiç ölmeyecekmiş gibi yaşamak!

Oysa ölüm, başkasının başına gelen bir olay değil. Herkesin sırasını beklediği kaçınılmaz bir gerçek.

Herkes öleceğini biliyor ama çok az insan, gerçekten ölecekmiş gibi yaşıyor.

***

Peki, bu doyumsuzluk neden?

Bir düşünün…

Bir insanın kaç evi olabilir? Kaç arabaya binebilir? Aynı anda kaç dükkânda oturabilir? Kaç sofradan yemek yiyebilir? Kaç yatakta uyuyabilir?

İhtiyaç bellidir. Fakat ihtirasın sınırı yoktur.

İnsan bazen sahip olduklarıyla huzur bulmak yerine, sahip olamadıklarının esiri oluyor. Elindekinin kıymetini bilmiyor, gözünü başkasının cebine dikiyor. Kendi nimetini görmek yerine başkasının servetini sayıyor.

Sonra da buna başarı diyor.

Oysa başarı sadece ne kadar kazandığınla ölçülmez. Nasıl kazandığınla da ölçülür.

Biriktirdiğin servetin içinde yetimin hakkı varsa ne olacak? Aldığın malın içinde tüyü bitmemiş yetimin payı varsa ne olacak? Kazandığın paranın arkasında bir başkasının gözyaşı, bir ailenin mağduriyeti, bir milletin kaybı varsa o servetin sana ne faydası olacak?

İşte burada durup sormak gerekiyor:

Bu kadar yolsuzluk, bu kadar hırs, bu kadar kamu malına göz dikme, bu kadar beytülmalin hakkına girme… Hepsi üç günlük dünya için mi?

Bir makam uğruna kaç insanın hakkı yeniyor? Bir ihale uğruna hangi vicdanlar susturuluyor? Biraz daha zengin olmak için hangi değerler gözden çıkarılıyor?

Kamu malı dediğimiz şey, birilerinin babasının mirası değil. Milletin ortak hakkıdır. İçinde emeklinin alın teri, işçinin emeği, çiftçinin vergisi, esnafın kazancı, yetimin hakkı vardır.

Beytülmal, kişisel servet değildir.

Devletin imkânları, şahsi çıkarların aracı değildir.

Milletin emaneti, kimsenin özel kasası değildir.

Bunu anlamak için uzun uzun kitap okumaya da gerek yok. Biraz vicdan, biraz adalet duygusu, biraz da ölüm gerçeğini hatırlamak yeterli.

Çünkü insanın bu dünyadan götüreceği şey, geride bıraktığı malın miktarı değil; nasıl yaşadığı, hangi hakları gözettiği ve nasıl bir iz bıraktığıdır.

***

Ahireti hiç düşündünüz mü?

Şimdi kendimize birkaç soru soralım.

Yarın öleceğimizi bilsek bugün yaptıklarımızın kaçını yapmaya devam ederdik?

Bir insanın hakkını yerken, bir kamu kaynağını kendi çıkarımıza kullanırken, haksız kazanç sağlarken bir an olsun hesap gününü düşünsek elimiz yine aynı yere uzanır mıydı?

Bir makamın, bir ihalenin, bir servetin uğruna kul hakkına girerken, bir gün bütün hesapların önümüze konulacağını hatırlasak bu kadar rahat davranabilir miydik?

Elbette herkesin hesabı kendisine. Kimsenin ahiretteki hükmünü biz veremeyiz. Fakat insanın kendisine sorması gereken sorular var.

Ben bu dünyada neyin peşindeyim?

Daha çok kazanmanın mı, daha doğru yaşamanın mı?

Daha büyük bir evin mi, daha temiz bir vicdanın mı?

Daha yüksek bir makamın mı, daha sağlam bir ahlakın mı?

Daha kalın bir cüzdanın mı, daha hafif bir kul hakkı yükünün mü?

Çünkü ahiret hazırlığı yalnızca sözle, görüntüyle, gösterişle olmaz. İnsanın inancı, davranışına yansımadığında ortada ciddi bir çelişki vardır.

Dürüstlükten söz edip haksızlık yapmak, adaletten söz edip ayrıcalık aramak, kul hakkından söz edip başkasının hakkına girmek…

Bunların hangisi vicdanla bağdaşır?

İbadet elbette kıymetlidir. Ancak ahlak, adalet, emanet ve kul hakkı da insanın sorumluluğunun ayrılmaz parçalarıdır.

İnsan hem Allah’a karşı sorumluluğunu hem de insanlara karşı yükümlülüklerini düşünmek zorundadır.

***

Mal kalacak, hesap kalacak!

İnsanoğlu, ömrünü servetini büyütmeye harcıyor. Bazen de o serveti büyütürken ömrünü, ailesini, dostluklarını, huzurunu ve vicdanını tüketiyor.

Sonra bir gün hayatın son perdesi kapanıyor.

Ardından birileri evin anahtarını alıyor. Birileri dükkânın hesabını devralıyor. Birileri arabayı kullanıyor. Birileri tarlayı ekiyor. Birileri yıllarca biriktirilen servetin nasıl paylaşılacağını konuşuyor.

Dünya, yeni sahipleriyle yoluna devam ediyor.

Peki ya insan?

İşte asıl mesele bu soruda gizli.

Ölüm, insanın malını değil, malıyla kurduğu ilişkinin gerçek yüzünü ortaya çıkarıyor. Çünkü mesele mal sahibi olmak değil; malın kölesi olmamak. Mesele zengin olmak değil; zenginleşirken insanlığını kaybetmemek. Mesele makam sahibi olmak değil; makamın hakkını verebilmek.

Üstelik ahireti düşünmek, dünyayı terk etmek demek de değildir. Çalışacağız, üreteceğiz, ev alacağız, iş kuracağız, ailemizin geleceğini güvence altına alacağız. Bunların hiçbirinde başlı başına bir yanlış yok.

Yanlış olan, dünya için her şeyi göze alıp hak ve hukuku unutmak.

Yanlış olan, daha fazla kazanmak uğruna helali haramı birbirine karıştırmak.

Yanlış olan, geçici bir menfaat uğruna ebedî bir sorumluluğu görmezden gelmek.

Ve en acısı, insanın bir gün öleceğini bilmesine rağmen hiç ölmeyecekmiş gibi başkasının hakkına göz dikmesi.

***

Son bir soru…

Diyelim ki bütün istediklerinizi aldınız.

En güzel ev sizin. En lüks araba sizin. En büyük dükkân sizin. En verimli tarla sizin. Hesaplarınız dolu, kasanız dolu, servetiniz yerinde.

Peki, vicdanınız rahat mı?

Kazandıklarınızın hesabını verebileceğinize inanıyor musunuz?

Geride bıraktığınız insanlara, hakkını yediğiniz kişilere, mağdur ettiğiniz ailelere, milletin emanetine karşı sorumluluğunuzu yerine getirdiğinizi söyleyebiliyor musunuz?

Bir gün bütün unvanlarınızın, makamlarınızın ve dünyevi gücünüzün geride kalacağını hiç düşündünüz mü?

Bu kadar yolsuzluk, bu kadar haksız kazanç, bu kadar beytülmalin talanı gerçekten üç günlük dünya için mi?

Biraz daha servet, biraz daha güç, biraz daha itibar uğruna insanın ahiretini riske atmasının mantığı ne?

İnsan, birkaç gecelik tatili için otel seçerken gösterdiği özeni, ebedî hayatı için neden göstermiyor?

Belki de asıl yoksulluk cebin boş olması değil, gözün doymaması ve vicdanın susmasıdır.

Belki de asıl zenginlik, kaç evin olduğu değil, kaç insanın hakkını koruduğundur.

Belki de asıl miras, çocuklarına bıraktığın servet değil, onlara öğrettiğin dürüstlüktür.

Unutmayalım! Dünya için çalışmak ayıp değil. Dünyaya aldanmak, dünya uğruna başkasının hakkını çiğnemek ve ölüm gerçeğini unutmak asıl mesele.

Çünkü bir gün herkes kendi yolculuğuna çıkacak.

Ev burada kalacak.

Araba burada kalacak.

Dükkan burada kalacak.

Servet burada kalacak.

Makam, unvan, şöhret burada kalacak.

İnsanın bu dünyada ne biriktirdiğinden çok, o birikimi nasıl elde ettiği ve nasıl bir insan olarak yaşadığı önem kazanacak.

Öyleyse sormak gerekiyor: Üç günlük dünya için bu kadar doyumsuzuz da ebedi hayatımız için neden bu kadar hazırlıksızız?

Ve daha önemlisi…

Bir gün huzuruna çıkacağımız hesabı hiç düşündük mü?

Laiklik tartışması açılıyor, konu dönüp dolaşıp başörtüsüne geliyor. Bir kız çocuğu başını örtüyor, okulun kapısında sorun başlıyor. Sonra devlet televizyonu çıkıp ilan ediyor: “Azerbaycan Müslüman ancak laik bir devlettir.”

İyi de kardeşim, bunu kim inkar ediyor?

Azerbaycan’ın Müslüman olmasıyla laik bir devlet olması neden birbirine karşıymış gibi anlatılıyor? Daha önemlisi, laikliği anlatmanın yolu neden başörtülü kız öğrencilerin üzerinden geçiyor?

İnsan sormadan edemiyor: Laiklik dediğiniz şey, açılıp saçılmak mı?

Ey Aliyev, kimin kayığına bindin?

Ey İlham Aliyev!

Kimin kayığına bindin, hangi rüzgar seni bu kıyılara sürükledi, doğrusu merak ediyorum.

Batı’ya hoş görünmek için kendi toplumunun değerlerini görmezden gelmek, çağdaşlık değildir. Başörtülü öğrenciyi okul kapısında bırakıp ardından laiklik ve medeniyet anlatmak da pek inandırıcı durmuyor.

Bir kadının başı açıksa modern, örtülüyse geri kalmış mı sayılacak?

Bilgi saçın altında mı saklı? Akıl, başörtüsüyle birlikte mi kayboluyor?

Bir insanın medeniyet seviyesi, saçının ne kadarının göründüğüyle mi ölçülüyor?

Kusura bakmayın ama bu anlayışta ciddi bir sorun var.

Açılıp saçılmak medeniyet değildir. Örtünmek de cehalet değildir.

Medeniyet, insanın ne giydiğinden önce nasıl yaşadığıyla ilgilidir. Adaletle, ahlakla, vicdanla ve başkasının hakkına saygıyla ilgilidir.

Yani mesele saç değil, zihniyettir!

Laiklik başörtüsünden korkar mı?

Azerbaycan’da yapılan düzenlemede başörtüsü doğrudan yasaklanmıyor. Ancak okul formasının bütünlüğünü bozan ve laiklik ilkesine uygun olmadığı değerlendirilen kıyafetlere sınırlama getiriliyor.

Peki, bu kurallar nasıl uygulanacak?

Başörtülü bir öğrenci okul kapısından geri çevriliyorsa burada ciddi bir soru ortaya çıkıyor.

Laiklik, devletin inançlar karşısında tarafsız olması değil midir?

Öyleyse inancını yaşamak isteyen bir öğrencinin karşısına neden engel çıkarılıyor?

Elbette okulun düzeni olacak. Elbette kıyafet kuralları bulunacak. Fakat kural koymak başka, bir insanın inancıyla sorun yaşamak başkadır.

Şunu da unutmayalım:

Bir başörtüsü laikliği yıkabiliyorsa, kusura bakmayın ama o laikliğin sağlamlığını da sorgulamak gerekir.

Güçlü devlet, vatandaşının kıyafetinden korkan devlet değildir. Güçlü devlet, farklı yaşam biçimlerine rağmen herkese güven verebilen devlettir.

Hayvanlara kıyafet var, insana tahammül yok mu?

Şimdi gelelim işin en düşündürücü tarafına…

Bugün hayvanlarımız üşümesin diye onlara kıyafet giydiriyoruz. Minik dostlarımız soğukta kalmasın diye üzerlerine montlar, kazaklar geçiriyoruz. Ne güzel! Merhamet budur.

Peki, bir hayvana gösterdiğimiz hassasiyeti, inancı gereği başını örten bir insana neden göstermiyoruz?

Hayvanın üzerindeki giysi şefkatin göstergesi sayılıyor da kız çocuğunun başındaki örtü neden tartışma konusu oluyor?

Elbette hayvanlara kıyafet giydirmekle okul kuralları aynı mesele değil. Fakat burada asıl sorulması gereken, insanın tercihine ve inancına gösterilen tahammüldür.

Bir insanın başını örtmesi kime ne zarar veriyor?

Kimsenin özgürlüğü başkasının yaşam tarzına benzemek zorunda değil. Özgürlük, yalnızca sizin hoşunuza giden tercihlere tanınan bir ayrıcalık da değil.

Yoksa özgürlük dediğimiz şey, herkesin aynı şekilde giyinmesi mi?

Peki, siz nasıl Müslümansınız?

Azerbaycan Devlet Televizyonu’nda “Azerbaycan Müslüman ancak laik bir devlettir” mesajı veriliyor.

Peki, güzel. Kimsenin buna itirazı yok.

Fakat bir devletin Müslüman kimliğini vurgulaması başka, Müslüman vatandaşlarının inançlarını yaşama özgürlüğünü koruması başka bir meseledir.

Müslümanlık yalnızca nüfus kayıtlarında yazan bir kimlikten mi ibaret? Bayramlarda verilen mesajlardan, törenlerde söylenen sözlerden mi oluşuyor?

İslam’a inanan insan, Allah’ın emir ve yasaklarını önemser. Elbette herkesin inancını yaşama biçimi kendisine aittir. Kimse kimsenin imanını ölçemez. Ancak inançtan söz ederken, inancını yaşamak isteyen insanlara da saygı göstermek gerekir.

İşte benim itirazım tam da burada!

Müslümanlık bir etiket değildir. Laiklik de başörtülü insanı kapının dışında bırakma ruhsatı değildir.

Kimseye zorla başını ört demiyoruz. Ama kimse de başını örtmek isteyen bir kıza, bunu sorun hâline getirerek hayatı zorlaştırmasın.

İnsanların inancına saygı duymadan Müslüman kimliğini öne çıkarmak, ister istemez şu soruyu akla getiriyor: Söz başka, uygulama başka mı?

Kağıt üzerinde kaplan olmak kolay!

Ey Aliyev!

Devletin gücü, televizyon ekranlarından verilen sert mesajlarla ölçülmez. Hele hele bir kız çocuğunun başındaki örtü üzerinden hiç ölçülmez.

Asıl mesele, haksızlık karşısında ne yaptığınızdır.

Kamu hakkı yenirken, yolsuzluk iddiaları gündeme gelirken, adalet bekleyen insanlar kapı kapı dolaşırken gösterilmesi gereken kararlılık nerede?

Güç, yalnızca kurallara uymayan öğrenciyi kapıda bırakmak mıdır? Yoksa adaleti herkese eşit uygulayabilmek midir?

Kâğıt üzerinde kaplan görünmek kolaydır. Asıl mesele, adaletin karşısında da kaplan olabilmektir.

Bir devlet, vatandaşının inancına saygı gösterdiğinde küçülmez. Tam tersine büyür. Bir yönetim, toplumunun değerlerini koruduğunda çağın gerisine düşmez. Asıl gerilik, insanları kıyafetleri üzerinden sınıflandırmakta ısrar etmektir.

Azerbaycan bizim için sıradan bir ülke değil!

Azerbaycan bizim için yalnızca haritada gördüğümüz bir ülke değildir. Dilimiz, tarihimiz, kültürümüz ve gönül bağlarımız var. Bu yüzden orada yaşananları görmezden gelemeyiz.

Eleştirimiz de bu yakınlıktan kaynaklanıyor.

Ey Aliyev!

Batı’ya benzeyeceğim diye kendi insanına yabancılaşma. Modernleşeceğim diye toplumunun inançlarını bir sorun gibi görme. Laikliği savunacağım diye başörtüsünü tartışmanın merkezine yerleştirme.

Çünkü medeniyet, başkasının gölgesine sığınmak değildir. Medeniyet, kendi değerlerinle adil, özgür ve güçlü olabilmektir.

Bir kız çocuğunun başındaki örtüyle uğraşmak yerine onun eğitimine, bilgisine ve geleceğine odaklanın.

Başını örten de açan da bu ülkenin insanı. Devletin görevi, birini diğerine benzetmek değil; ikisinin de hakkını korumaktır.

Son sözüm şu:

Laiklik, insanı inancından utandırmak değildir. Müslümanlık da yalnızca sözle taşınan bir kimlik değildir.

Ve ey Aliyev, unutma: Bir devletin büyüklüğü, kaç başörtüsünü tartışma konusu yaptığıyla değil, kaç insanın hakkını koruduğuyla ölçülür.

Gerisi mi?

Bol slogan, bol nutuk… Ama ortada hâlâ cevap bekleyen bir soru:

Laiklik insanı özgürleştirmek için mi var, yoksa insanı belli bir kalıba sokmak için mi?

2016’dan beri MHP, kritik dönemeçlerde AK Parti’nin yanında durdu. Siyasi bedeller ödendi, riskler alındı, Cumhur İttifakı ayakta tutuldu.

Şimdi Devlet Bahçeli çıkıyor ve önümüzdeki beş yılın formülünü açıklıyor:  “Yürütmede Erdoğan, yasamada MHP!”

Peki neden şimdi? Bu cümle yalnızca bir hedef açıklaması mı, yoksa Ankara’da yeni bir dönemin habercisi mi?

ON YILLIK DESTEĞİN ARDINDAN NE DEĞİŞTİ?

Ankara kulislerinde konuşulduğu öne sürülen bir iddia var: Erdoğan ile Bahçeli arasında, 6 Şubat 2023 depremlerinden önce yürütmenin Erdoğan’da, yasamanın ise MHP’nin daha etkin olduğu bir yapıyla şekillenmesine ilişkin bir mutabakat konuşulduğu ileri sürülüyor. Depremin ardından bu başlığın ertelendiği, şimdi yeniden gündeme geldiği iddia ediliyor.

Bu, bağımsız kaynaklarla doğrulanmış bir anlaşma değil; kulis iddiası.

Ama şu soru ortada duruyor: Bahçeli neden bugün yasamada daha fazla güç ve denetim istiyor?

FON KRİZİ Mİ, DENETİM KRİZİ Mİ?

Bahçeli’nin 3 Ekim’de fon soruşturması ve belediyelerdeki yolsuzluk iddiaları hakkında yaptığı açıklamalar dikkat çekiciydi. Kamu kaynakları, çıkar ilişkileri, denetim eksiklikleri ve kayırmacılık tartışmalarını gündeme taşıdı.

Buradan hareketle kesin hükümler vermek mümkün değil. Fakat şu soruları sormak herkesin hakkı:

Erdoğan’ın siyasi itibarını kendi çıkarı için kullananlar var mı? Kamu kaynaklarının kullanımında denetim yeterli mi? Siyasi yakınlık, bazı kişilere ayrıcalık sağlıyor mu?

İddia varsa araştırılsın. Delil varsa gereği yapılsın. Kimse makamına, partisine veya yakınlığına güvenerek hukukun dışında kalmasın.

Çünkü devletin kasası sahipsiz, milletin hakkı da sahipsiz değildir.

BAHÇELİ’NİN MESAJI BİR DÖNÜM NOKTASI MI?

Bahçeli’nin açıkladığı formül, MHP’nin yasamada daha fazla temsil, kurumsal güç ve siyasi etki hedeflediğini ortaya koyuyor. Bunun ötesindeki niyetleri ise ancak somut gelişmeler gösterebilir.

Yine de siyasetin en temel sorusu değişmiyor:

Bir ittifakın gücü yalnızca birbirine destek vermesiyle mi ölçülür, yoksa yanlışları denetleyebilmesiyle mi?

On yıllık siyasi desteğin ardından daha güçlü denetim talebi öne çıkıyorsa, bunun karşılığı da sözde değil, uygulamada görülmelidir.

TERÖRSÜZ TÜRKİYE’NİN SINAVI

Türkiye terörden kurtulmak, kaynaklarını kalkınmaya ayırmak ve geleceğine güvenle bakmak istiyor. Bunun yolu yalnızca silahların susmasından değil; hukukun güçlenmesinden, kamu kaynaklarının korunmasından ve vatandaşın adalete güvenmesinden de geçiyor.

Terörsüz Türkiye istiyorsak, adaletin de istisnasız işlemesini istemeliyiz.

Şimdi gözler Ankara’da . Bahçeli’nin çıkışı yeni bir denetim anlayışına mı dönüşecek, yoksa siyasi formül olarak mı kalacak?

Ama şu gerçeğide belirtelim : Siyasette ittifaklar kurulabilir, görev paylaşımı tartışılabilir. Milletin hakkı ise hiçbir pazarlığın dışında bırakılamaz.

Bunu zaman gösterecek.

Ama milletin beklediği şey belli: Daha fazla siyasi hesap değil, daha fazla şeffaflık. Daha fazla söz değil, daha fazla hesap verebilirlik.

Çünkü hiçbir ittifak milletin üstünde, hiçbir siyasi itibar hukukun önünde değildir.

Seni kimler parlatıyor, kimler seni yemeye hazırlanıyor?

Hakan Yıldırım…

Emmi’nin oğlu…

Bu yazıyı özellikle senin okumanı istiyorum.

Çünkü bugün MHP Adana İl Başkanı sensin.

Ve önünde yeni bir dönem var.

Ama siyaset öyle bir şeydir ki…

Yeni dönem, sadece yeni isimlerden oluşan bir liste değildir.

Asıl mesele şudur:

O liste nasıl oluştu?

Kim kimi önerdi?

Kim kimin arkasında durdu?

Kim, “Bu isim mutlaka olmalı” dedi?

Ve en önemlisi…

Sen gerçekten bütün isimleri kendin mi seçtin?

İşte burada duralım.

YUSUF YILDIZ’I SANA KİM ÖNERDİ?

Hakan Başkan…

Sana çok basit bir soru soruyorum:

Yusuf Yıldız’ı sana kim önerdi?

Bu sorunun cevabını merak ediyorum.

Çünkü mesele Yusuf Yıldız’ın şahsı değil.

Mesele, bir siyasi yönetimin içine hangi isimlerin, hangi referanslarla girdiğidir.

Birisi sana bir isim öneriyorsa…

“Neden?” diye sor.

“Kimdir?” diye sor.

“Geçmişi nedir?” diye sor.

“Bu ismin arkasında kim var?” diye sor.

Çünkü yarın bir gün o isim üzerinden bir tartışma çıktığında kimse sana:

“Bu ismi sana kim önermişti?” diye değil…

“Bu ismi neden yönetime aldın?” diye soracak.

İşte siyaset tam burada başlıyor.

ADANA SİYASETİNİN HAFIZASINI UNUTMA

Adana siyasetinin yakın geçmişine baktığında karşına bazı isimler çıkıyor:

Muharrem Varlı…

Hüseyin Sözlü…

Yusuf Kanlı…

Her birinin kendi döneminde ayrı siyasi ağırlığı, ayrı çevresi, ayrı ilişkileri ve Adana siyasetinde bıraktığı izler oldu.

Bugün isimler değişiyor.

Dengeler değişiyor.

Siyasi pozisyonlar değişiyor.

Ama değişmeyen bir şey var:

Güç çevresinde oluşan halkalar…

Çünkü siyaset sadece kürsüde yapılmıyor.

Bazen bir yönetim listesinde yapılıyor.

Bazen bir telefon görüşmesinde.

Bazen bir tavsiyede.

Bazen de…

“Şu ismi mutlaka yanına al.”cümlesinde.

İşte bu nedenle geçmişte kimlerin hangi dönemlerde nasıl yükseldiğini bilmek, bugün kimlerin neden öne çıktığını anlamak açısından önemlidir.

Ama burada kimseyi suçlamıyorum.

Sadece siyasi hafızayı hatırlatıyorum.

ÇÜNKÜ BAŞKANLIK, SADECE İSİM YAZMAK DEĞİLDİR

Hakan Başkan…

Bir yönetim listesi hazırlamak kolaydır.

Asıl zor olan, o listenin siyasi sorumluluğunu taşımaktır.

Bugün herkes yanında olabilir.

Herkes seni alkışlayabilir.

Herkes sana: “Başkanım…” diyebilir.

Ama siyasetçinin gerçek dostu, onu alkışlayan değil…

Yanlış bir adım atacağı zaman uyaran kişidir.

O nedenle sana bir tavsiyem var:

Seni çok hızlı parlatanlara dikkat et.

Sana sürekli isim getirenlere dikkat et.

“Bunu mutlaka al” diyenlere dikkat et.

Çünkü sana bir isim kazandıran kişi, yarın o ismin doğuracağı siyasi sonuçları senin kadar taşımayabilir.

Ama o sonuçların faturası başkan olarak sana çıkar.

MUHARREM VARLI, HÜSEYİN SÖZLÜ, YUSUF KANLI…

Bu isimleri özellikle yan yana getiriyorum.

Çünkü Adana siyasetini konuşacaksak, siyasi hafızayı yok sayamayız.

Muharrem Varlı…

Hüseyin Sözlü…

Yusuf Kanlı…

Farklı dönemler…

Farklı siyasi dengeler…

Farklı aktörler…

Ve bugün yeni bir sayfa.

Hakan Yıldırım dönemi…

Şimdi asıl soru şu:

Bu yeni dönemde eski siyasi alışkanlıklar mı devam edecek?

Yoksa gerçekten yeni bir anlayış mı ortaya çıkacak?

Çünkü yeni yönetim sadece isimlerin değişmesiyle “yeni” olmaz.

Zihniyet değişirse yeni olur.

EMMİ’NİN OĞLU, SANA BİR ŞEY SÖYLEYEYİM

Siyasette insanı her zaman karşısındaki rakibi bitirmez.

Bazen insanı…

Yanındaki yanlış kişi bitirir.

Bazen en büyük zarar muhaliften değil, yanlış tavsiyeden gelir.

Bazen bir insanı göklere çıkaranlar, aslında onun kendi ayakları üzerinde durmasını engeller.

Ve bazen…

Seni en çok parlatan kişi, senden en çok şey bekleyen kişidir.

Bu yüzden kim seni parlatıyorsa, bir dakika dur ve sor:

“Beni neden parlatıyorsun?”

Kim sana bir isim getiriyorsa: “Neden bu isim?”

Kim bir başkasını yere göğe sığdıramıyorsa: “Senin bu isimdeki çıkarın ne?”

Kim, “Başkanım, bunu mutlaka yönetime al.” diyorsa…

Sor. “Sorumluluğunu da sen taşıyacak mısın?”

YARIN “BEN BİLMİYORDUM” DEME

Çünkü siyaset acımasızdır.

Bugün yanında fotoğraf çektirenler yarın yanında olmayabilir.

Bugün seni göklere çıkaranlar yarın:  “Biz zaten uyarmıştık.” diyebilir.

Bugün sana isim önerenler yarın ortadan kaybolabilir.

Ama sen…

Başkan olarak kalırsın.

Ve o zaman herkes dönüp aynı soruyu sorar: “Bu isimleri kim getirdi?”

İşte o gün kimsenin cevabı önemli olmayacak.

Çünkü kararın altında senin imzan olacak.

SANA DÜŞMANLIK ETMİYORUM

Hakan Başkan…

Bu yazıyı seni yıpratmak için yazmıyorum.

Tam tersine.

Erken uyarı olsun diye yazıyorum.

Çünkü bir siyasi partinin il başkanlığı, sadece bir makam değildir.

Aynı zamanda ciddi bir emanettir.

O emaneti taşıyan kişinin çevresindeki herkesin geçmişini, niyetini ve siyasi hesabını bilmesi gerekir.

Bu nedenle sana bir kez daha soruyorum:

Yusuf Yıldız’ı sana kim önerdi?

Yönetimindeki isimleri kim önerdi?

Kim hangi ismin arkasında durdu?

Kim “Bu isim mutlaka olmalı” dedi?

Kim senin yanında güç kazanmaya çalışıyor?

Kim gerçekten MHP için çalışıyor?

Ve kim…

Kendi hesabını senin üzerinden görmek istiyor?

SON SÖZÜM SANA, EMMİ’NİN OĞLU…

Emmi’nin oğlu…

Sana bugün bir şey söyleyeyim.

Seni herkesin sevmesi gerekmiyor.

Ama kimin yanında olduğunu bilmek zorundasın.

Herkesin seni alkışlamasına da ihtiyacın yok.

Bazen en kıymetli insan, seni alkışlamayan…

Sana “Dur!” diyebilen insandır.

Çünkü siyaset meydanda kazanılabilir.

Ama siyasetçinin geleceği çoğu zaman…

Liste hazırlanırken belirlenir.

O yüzden çevrene bak.

Bir kez değil…

İki kez bak.

Sana isim getirenlere bak.

Seni parlatanlara bak.

Yanında duranlara bak.

Ve kendine şu soruyu sor:  “Bunlar beni gerçekten yükseltiyor mu?”

Yoksa…

Benim üzerimden kendi geleceklerini mi hazırlıyorlar?

İşte bunun cevabını bulduğun gün…

Kimin dost, kimin yol arkadaşı, kimin sadece fırsat kollayan bir siyasi aktör olduğunu daha net görürsün.

Emmi’nin oğlu…

Seni kimlerin parlatığına dikkat et.

Çünkü siyaset bazen insanı düşmanlarıyla değil…

Yanlış dostlarıyla sınar.

Ve son söz: Emmi’nin oğlu, dün başkalarını parlatıp sonra yalnız bırakanlar, bugün seni de parlatıyor olabilir.

Seni gerçekten yükseltiyorlar mı?

Yoksa yarın seni yiyecekleri sofrayı mı hazırlıyorlar?

Bir yanlışlık var bu işte…

Hem de öyle böyle değil.

“Arınacağız” diyorlar.

İyi de insan önce aynaya bakmaz mı?

Bir bakıyorsunuz Zeydan Karalar Altın Koza Film Festivali’nde sahnede.

Işıklar yanıyor, ödüller veriliyor, alkışlar yükseliyor.

Bir bakıyorsunuz köy köy, kahve kahve, mahalle mahalle geziliyor.

Bir başka gün Mersin’de hakkında yolsuzluk iddiaları nedeniyle soruşturma yürütülen Vahap Seçer’e destek amacıyla kürsüye çıkılıyor.

Sonra dönüp “arınma”dan söz ediliyor.

İyi de…

Bu mudur arınmak?

Bir tarafta mahkeme kararlarıyla gündeme gelen bir siyasi aktör…

Öte tarafta soruşturma konusu olan bir başka belediye başkanına siyasi destek…

Sonra da “temizlik”, “arınma”, “hesaplaşma” nutukları…

İnsan ister istemez soruyor:

Arınacaksanız arının.
Ama önce kendi kapınızın önünden başlayın.

Çünkü siyaset, başkasına tutulmuş projektörle değil, gerektiğinde kendine çevrilen ışıkla temizlenir.

Başkasının hesabını sormak kolaydır.

Zor olan, kendi mahallene de aynı cesaretle bakabilmektir.

Festivalde sahne…

Köyde kahve…

Mahallede kürsü…

Peki yüzleşme nerede?

Peki hesap verme nerede?

Millet artık slogan değil, samimiyet görmek istiyor.

Çünkü arınma, başkasını işaret etmek değildir.

Önce aynaya bakmaktır.

Yoksa bunun adı arınma değil…

Vitrin temizliğidir.

Ve kusura bakmayın:

Yüzsüzlüğün bu kadarına da pes doğrusu!

Şimdi adam olana sormazlar mı:

Arınma buysa, yüzleşme nerede?

Sözün bittiği yerde ise geriye tek kelime kalıyor:

İBRET!

İzmir’de siyaset kazanı kaynıyor.

CHP’de mutlak butlan tartışması, Kılıçdaroğlu–Özgür Özel ayrışması derken, Yeni Parti de kendi yolunu arıyor.

Ama İzmir cephesinden gelen kulis çok daha ilginç…

Cemil Tugay’ın AK Parti’ye geçeceği iddiası artık yalnızca Ankara kulislerinde değil, İzmir’de de yüksek sesle konuşuluyor.

Üstelik mesele Tugay’la sınırlı değil.

Tire, Kiraz, Bayındır, Bergama, Beydağ ve Ödemiş belediyelerinin de AK Parti’ye geçebileceği kulislerde konuşuluyor.

Yani CHP ile Yeni Parti birbirleriyle uğraşırken, AK Parti İzmir’in dağlarına Ak Çiçekler ekmeye hazırlanıyor!

Kulislerde özellikle çarşamba günü için dikkat çekici bir hareketlilik beklentisi var.

Şimdilik adı “iddia”…

Ama İzmir’de herkes aynı soruyu soruyor: “Çarşamba günü AK çiçekler açacak mı?”

Görünen o ki İzmir siyasetinde slogan değişebilir:

“İzmir’in dağlarına AK çiçekler açıyor!”

Adana’nın bugün en büyük sorunu festival eksikliği değil. Belediyecilik eksikliği.

Kent çöp içinde, trafik içinden çıkılmaz halde, yağmur yağdığında sokaklar göle dönüyor, sivrisinekle mücadele yetersiz. Vatandaşın günlük hayatını zorlaştıran onlarca sorun ortada dururken belediyelerin gündemi ise başka.

Kimisi festival peşinde, kimisi karakucak güreşlerinin finansmanında, kimisi Ankara yollarında proje arıyor. Kimi belediyelerin adı ise kamuoyuna yansıyan tartışmalarla anılıyor.

Peki halk nerede?

Halk yine trafikte.

Halk yine çamurda.

Halk yine biriken yağmur sularının başında.

Halk yine çöp konteynerlerinin çevresinde.

Halk yine sivrisinekten şikayet ediyor.

İşte belediyecilik açısından asıl tablo budur.

Altın Koza meselesine de buradan bakmak gerekiyor.

Altın Koza’nın kültür ve sanat açısından önemini kimse inkar etmiyor. Festival yapılmasın demiyoruz. Ancak şu soruyu sormak hakkımız:

Altın Koza, Adana halkının yaşam kalitesine ne katıyor?

Vatandaşın trafiğini mi rahatlatıyor?

Sokaklarını mı temizliyor?

Sivrisinekle mücadeleyi mi güçlendiriyor?

Yağmurda su baskınlarını mı önlüyor?

Mahallelerin sorunlarını mı çözüyor?

Bunların cevabı yoksa, Altın Koza’nın büyüklüğünü anlatmanın vatandaşa ne faydası var?

Belediyecilik, sahne kurmak değildir.

Belediyecilik, vatandaşın önündeki çukuru kapatmaktır.

Belediyecilik, yağmur suyunun evine girmemesini sağlamaktır.

Belediyecilik, sabah işe giden vatandaşın saatlerini trafikte harcamamasıdır.

Belediyecilik, çöplerin zamanında toplanmasıdır.

Belediyecilik, yaz gecelerinde sivrisinekten insanların rahat uyuyabilmesidir.

Kısacası belediyecilik, vatandaşın hayatını kolaylaştırmaktır.

Adana Büyükşehir Belediyesi ile dört merkez ilçe belediyesinin önünde artık mazeret değil, sonuç ortaya koyma sorumluluğu vardır.

Başkanların Ankara yollarını aşındırıp yeni projeler peşinde koşmasından önce kendi şehirlerinin sokaklarına bakması gerekiyor.

Çünkü Ankara’da anlatılan proje ile Adana’da yaşanan gerçek arasında büyük bir fark var.

Ankara’da sunum güzeldir.

Adana’da ise vatandaş çamurun içindedir.

Ankara’da proje dosyası vardır.

Adana’da trafik vardır.

Ankara’da vaat vardır.

Adana’da biriken yağmur suyu vardır.

Vatandaş artık afiş değil hizmet görmek istiyor.

Festival kadar temiz sokak, proje kadar düzgün yol, protokol kadar rahat ulaşım istiyor.

Kimse belediyeden mucize beklemiyor.

Sadece işini yapmasını bekliyor.

Çünkü Adana halkının istediği çok basit:

Temiz bir kent, akıcı bir trafik, etkili sinek mücadelesi, yağmurda göle dönüşmeyen yollar ve gerçekten çalışan belediyeler.

Bunlar lüks değil.

Bunlar belediyeciliğin temel görevleri.

Artık şu gerçeği görmek gerekiyor:

Belediyecilik sahnede değil, sokakta yapılır.

Ve Adana halkı artık alkışlanacak proje değil, yaşanacak bir şehir istiyor.

Mersin’de 1,4 milyarlık soru. Ve Ali, Veli, bir de hesap meselesi! Diğer taraftan 4 milyon 750 bin lira ve yaklaşık 41 kilo altınlık soru: CHP nasıl arınacak?

Siyasette herkes temiz!

Herkes dürüst!

Herkes milletin hizmetinde!

Peki, bu kadar temizliğin ortasında bu kadar soruşturma nereden çıkıyor?

Mersin’de üç belediye mercek altında. Açıklanan kamu zararı iddiası yaklaşık 1 milyar 447 milyon lira!

Rakam büyük. Sorular daha büyük.

Bir iş insanının ifadesine yansıyan, “Ali ve Veli’nin istekleri bitmiyor” sözleri de cabası.

İddiaya göre bu isimler Ali Mahir Başarır ve Veli Ağbaba’yı işaret ediyor.

Peki, gerçekten öyle mi?

Kim ne istedi? Ne verildi? Ne alındı?

Bunların cevabını söylentiler değil, deliller verecek.

Ama kamuoyu da soru sormaktan vazgeçmeyecek!

ALİ, VELİ… PEKİ, GERÇEK NE?

İsimler geçiyor. İddialar konuşuluyor.

Şimdi en kolay iş ne biliyor musunuz?

Ya herkesi suçlu ilan etmek ya da herkesi peşinen aklamak!

Oysa zor olan, gerçeği bulmak.

Başarır ve Ağbaba’nın para hareketlerinin gözetim altında olduğu söyleniyor mu? Böyle bir iddia varsa, doğrulanmış mı?

Belge yoksa hüküm yok! Ama cevap bekleyen sorular da yok sayılamaz.

Siyasetçi olmak, sorulardan muaf olmak değildir.

KILIÇDAROĞLU, SİZ NE DİYORSUNUZ?

CHP Genel Başkanı ÖKemal Kılıçdaroğlu’na de bir soru var.

Rakip belediyeler için hesap sorulmasını isteyenler, kendi belediyeleri söz konusu olduğunda da aynı kararlılığı gösterecek mi?

Yoksa şeffaflık, yalnızca rakibin kapısına asılan bir tabela mı?

Kimseyi delilsiz suçlamıyoruz.

Ama kimseye siyasi kimliğinden dolayı dokunulmazlık da tanımıyoruz.

Arınma diyorsanız, önce kendi kapınızı açın!

BEYTÜLMALİN PARTİSİ OLMAZ!

Bir emekli faturasını düşünüyor.

Bir işçi ay sonunu getiremiyor.

Bir baba çocuğunun masrafını hesaplıyor.

Peki, kamu ihalelerinde milyarlık usulsüzlük iddiaları neden bitmiyor?

Elbette iddia başka, kanıt başka.

Ama milletin parasını kimin, nasıl kullandığını sormak da suç değil!

Beytülmal, kimsenin arka bahçesi değildir.

Kul hakkı, parti rozetiyle temizlenmez. Kamu zararı, nutukla silinmez!

KILIÇDAROĞLU ARINMA DEDİ. PEKİ, KİM ARINACAK?

Arınmak güzel şey.

Hele bir de gerçekten yapılırsa!

Ama arınma yalnızca rakibin dosyasını göstermek midir?

Kendi mahallendeki iddiaları da araştırmaya açık mısın?

Yoksa temizlik, yalnızca karşı tarafın kapısında mı başlıyor?

İşte siyasetin samimiyet testi burada!

ZEYDAN KARALAR’DAN DESTEK, SİYASETTEN SORU!

Vahap Seçer‘e destek vermek isteyenlere bir sorumuz var:

Bir siyasetçiye destek olmak, hakkındaki iddiaların araştırılmasına karşı çıkmayı mı gerektirir?

Zeydan Karalar üzerinden yürüyen tartışmalar da bu soruyu yeniden gündeme getiriyor.

Üstelik tartışmanın bir başka başlığı daha var: 4 milyon 750 bin lira ve yaklaşık 41 kilogram altın!

Zeydan Karalar‘ın bu iddia ile yargılandığı 6 yıl 3 ay hapis cezasına çarptırılmış olması, siyasi tartışmanın bir parçası.

Keza 2016-2017 dönemine ilişkin olduğu ileri sürülen bu tutar, açıklığa kavuşturulması gereken bir iddia olarak karşımızda duruyor.

Peki, bu para neyin karşılığı?

Yaklaşık 41 kilogram altına denk gelen bu hesap hangi verilere dayanıyor?

Tutarın kaynağı, akıbeti ve iddiaların dayanağı açıklandı mı?

Yoksa yine herkes konuşuyor, ama asıl sorular cevapsız mı kalıyor?

Elbette iddia başka, kanıt başka. Bu tutarın varlığı, niteliği ve kimlerle bağlantılı olduğu güvenilir belgelerle ortaya konulmadan kimse hakkında hüküm verilemez.

Ama kamuoyu adına soru sormak da gazetecinin görevidir.

Madem arınma isteniyor, o halde bu hesabın da açıklığa kavuşması gerekmez mi?

Siyasi destek başka, hesap verebilirlik başka!

Kimseye peşinen suçlu demiyoruz. Ancak kimse de siyasi kimliğinin arkasına saklanarak sorulardan kaçmamalı.

Çünkü mesele bir partiyi yıpratmak değil; milletin parasına ilişkin her iddianın açıklığa kavuşmasını sağlamaktır.

41 kilogram altınlık soru ortadaysa, kamuoyunun beklediği şey slogan değil, açık ve belgeli cevaptır!

ZEYDAN KARALAR’DAN DESTEK, SİYASETTEN SORU!

Vahap Seçer‘e destek vermek isteyenlere de bir soru:

Bir siyasetçiye destek olmak, hakkındaki iddiaların araştırılmasına karşı çıkmayı mı gerektirir?

Zeydan Karalar‘ın da yargılandığı davada 6 yıl 3 ay hapis cezasına çarptırılmış olması, siyasi tartışmanın bir parçası. Ancak kararın kesinleşme durumu ayrıca değerlendirilmelidir.

Hukuk başka, siyaset başka!

Adalet, yalnızca rakibin kapısını çaldığında alkışlanacak bir kurum değildir.

PAZAR SOHBETİNİN SONU

Siyasetçilerimize küçük bir hatırlatma…

Belediye sizin değil.

Para sizin değil.

İhale sizin değil.

Emanet milletin!

O halde sorulara kızmayın. Hesap vermekten kaçmayın. İddiaları da delilsiz hükümlerle karıştırmayın.

Çünkü bu millet artık slogan değil, şeffaflık istiyor.

Arınma mı?

Önce aynaya bakın!

Beytülmalın sahibi millettir. Kimsenin siyasi dokunulmazlık kasası değildir!

Türkiye’nin önünde artık sadece bir finans dosyası yok.

Fonlardaki büyük tasfiye tartışmalarına bir de sanal gümüş piyasasındaki büyük vurgun iddiaları ekleniyor.

Soru basit: Vatandaşın parasını hedef alan bu sistemler nasıl bu kadar büyüyebiliyor?

Devletin görevi yalnızca olay patladıktan sonra soruşturma yapmak değildir.

Asıl görev, vatandaşın parasını daha kaybolmadan korumaktır.

Sanal gümüş adı altında yapılan işlemler için de açık kurallar, sıkı denetim ve caydırıcı yaptırımlar şarttır.

Çünkü konu birkaç yatırımcının zararı değildir.

Bu, ekonomik güvenlik meselesidir.

Şunu artık açıkça söylemek gerekiyor:

Ülkenin bekası sadece sınırda savunulmaz.

Ekonomi çökerse, güven sarsılırsa, vatandaşın birikimi korunamazsa bunun da bir güvenlik boyutu vardır.

Sınırlarımızı nasıl koruyorsak, vatandaşın alın terini de korumak zorundayız.

Devlet riski zamanında görmeli.

Denetlemeli.

Engellemeli.

Suç varsa cezalandırmalı.

İhmal varsa hesabını sormalı.

Çünkü mesele sadece para değildir.

Ekonomik güvenlik, milli güvenliğin ayrılmaz parçasıdır.

MHP’nin her kademesinde görev yapmış, Ülkücü Hareket’in yılmaz dava adamlarından, kıymetli büyüğümüz abim Şevki Kaya’nın önemli bir uyarısını dikkate alıyorum.

Yazılarımızı çok beğendiğini, ancak meramımızı çoğu zaman yazının sonuna bıraktığımızı söyledi. Haklı…

Çünkü hepimiz biliyoruz ki toplum olarak uzun metinleri okuma alışkanlığımız giderek azalıyor. Oysa önemli olan çok yazmak değil, az sözle çok şey anlatabilmek.

Bu nedenle bundan sonra yazılarımızı daha kısa, daha öz ve daha vurucu tutacağız.

Uzun yazılarımızı beğenerek okuyan siz değerli okurlarımızdan şimdiden özür diliyoruz.

Ama merak etmeyin…

Sözümüz kısalacak, meramımız değil.

Şevki ağabeyin dediği gibi: “Lafın kısası makbuldür.”

Biz de bundan sonra az yazıp çok söyleyeceğiz. Çünkü bazen bir cümle, uzun uzun anlatılanlardan daha fazla iz bırakır.

Ülkücülük, bir rozet takıp kalabalığa karışmak değildir.
Ülkücülük; dava adamı olmak, zor zamanda dik durmak, ülküdaşı yalnız bırakmamak ve menfaat karşısında eğilmemektir.

Bu hareketin hafızasında makamdan önce bedel, kazançtan önce sadakat, kişisel hesaptan önce dava vardır.

Biz ne kemik uğruna köpek olduk ne de menfaat uğruna çakallığa soyunduk.
Çünkü ülkücü, rüzgara göre yön değiştirmez.

Bugün bazıları kurt postuna bürünüyor.
Uzakta bakınca heybetli, yakından bakınca menfaatin peşinde…

Her uluyana kurt demeyin.
Aramızda ustaca kurt taklidi yapan çok kişi var.

Ülkücü camia kimin ne söylediğini değil, zor zamanda nerede durduğunu unutmaz.
Çünkü ülkücü hareketin hafızası, dün söylenenleri de bugün yapılanları da bilir.

Yılanı yıllarca bal ile beslersiniz; günü gelir yine zehrini kusar.
Çünkü bazılarına ne kadar vefa gösterirseniz gösterin, karakterinin gereğini yapmaktan vazgeçmez.

Hain, makamla sadık olmaz.
Nankör, menfaatle vefalı olmaz.

Ülkücülük; koltukta değil, imtihan gününde belli olur.
Kalabalıkta değil, yalnız kaldığında anlaşılır.
Menfaat varken değil, menfaat bittiğinde kendini gösterir.

Bu davanın gerçek ölçüsü makam değildir.
Sözünün eri olmak, ülküdaşına sahip çıkmak ve inandığı değerlerin arkasında durmaktır.

Bizim pusulamız menfaat değil, ülkücü şuurdur.
Bizim ölçümüz alkış değil, dava ahlakıdır.

Çünkü biz kemiğe değil, davaya talibiz.
Koltuklara değil, ülkücü duruşa talibiz.

Ve unutmayın…

Her uluyan kurt değildir.
Kurt postuna bürünen de kurt olmaz.
Ülkücüyü ülkücü yapan; yüksek sesle konuşması değil, zor zamanda gösterdiği duruşudur.

Kimin ne söylediğinden çok, kimin nerede durduğuna bakın.
Çünkü bazıları davayı dilinde taşır, bazıları ise ömründe…

Biz kimin ne olduğunu anlatacak değiliz.
Anlayan anladı… Anlamayana da sözün fazlası ziyandır.

Ankara’da son günlerde finans piyasalarıyla ilgili dikkat çekici bir hareketlilik konuşuluyor.

Kulislerde gözler bu kez altın ve gümüşteki sert fiyat hareketlerine çevrilmiş durumda.

Vatandaşın sorusu basit: Gümüş 80 liradan 180 liraya nasıl çıktı?

Daha önemlisi: Bu seviyelerden alan yatırımcı neden ağır kayıplarla karşı karşıya kaldı?

Elbette her sert yükseliş ya da düşüş manipülasyon anlamına gelmez. Bu konuda şu aşamada teyit edilmiş kapsamlı bir soruşturma açıklaması da bulunmuyor.

Ama soru sorulmayacağı anlamına da gelmiyor.

SPK’nın piyasa dolandırıcılığı ve olağan dışı fiyat hareketlerine ilişkin denetim yetkileri bulunuyor. Üstelik 2026’nın başında Türk Altın İşletmeleri AŞ paylarında yapay piyasa oluşturma şüphesi nedeniyle geçici işlem yasakları uygulanmıştı.

Şimdi gözler ister istemez gümüşe çevriliyor:

Kim yükselişte kazandı?
Kim düşüşte kaybetti?
Ve piyasadaki hareketlerin arkasında olağan dışı işlemler var mı?

Bunların cevabını Ankara kulisleri değil, varsa yapılacak resmi incelemeler verecek.

Çünkü mesele yalnızca gümüşün kaç lira olduğu değil.

Mesele şu: Vatandaş parasını piyasaya emanet ettiğinde, o piyasanın gerçekten adil olduğuna güvenebilecek mi?

Ankara’da konuşulan asıl soru belki de bu.

Gümüşte perde aralanacak mı, yoksa rakamlar yeniden mi susacak?

Ankara’da kulis kazanı kaynıyor.

Mansur Yavaş CHP’den ayrıldı.

Şimdi kulislerde başka bir soru dolaşıyor:  Mansur’dan sonra İzmir, İzmir’den sonra neresi?

Ege’de iki ilin daha sırada olduğu konuşuluyor.

Doğru mu?

Bilmiyoruz.

Ama siyaset biraz da böyle bir şey değil mi?

Önce fısıltı çıkar…

Sonra telefonlar susmaz…

En sonunda herkes, “Ben zaten biliyordum” der!

İstanbul’da CHP’den AK Parti’ye geçen belediye meclis üyeleri de bu hareketliliğin artık sadece Ankara koridorlarında kalmadığını gösteriyor.

Kulislerde bir başka iddia daha var.

Özgür Özel ve Ali Mahir Başarır’la ilgili yeni dosyaların gündeme taşınabileceği öne sürülüyor.

Altını çizelim: Bunlar kulis iddiasıdır.

Henüz hüküm değil, belge değil, sonuç değil.

Gelelim MHP cephesine…

Orada da hareketlilik başka türlü.

Bahçeli’nin geçmişte partiden kopan, küsen veya çeşitli gerekçelerle uzaklaşan isimlerle yeniden kucaklaşacağı konuşuluyor.

Kulislerin tabiriyle: Baba ocağının kapısı yeniden açılacak.

Hatta barışmanın, küskünlüklerin yoğun olduğu illerden başlayacağı bile iddia ediliyor.

Şimdi insanın aklına ister istemez şu soru geliyor:

CHP’de kopuş, MHP’de dönüş…

Peki bütün bu hareketliliğin sonunda Türk siyasetinin haritası nasıl çıkacak?

Ankara bunu konuşuyor.

Biz de notumuzu düşelim: Kulisler bazen geleceği haber vermez.

Ama bazen de geleceğin ilk cümlesini fısıldar.

Bir dakika!

Televizyonu kapatın.

Telefonu masaya bırakın.

Sosyal medyadan biraz uzaklaşın.

Ve çocuklarınıza bakın.

Sonra kendinize şu soruyu sorun: Biz bu çocuklara nasıl bir dünya bırakıyoruz?

Çünkü artık mesele yalnızca diziler değil.

Mesele yalnızca filmler değil.

Mesele yalnızca sosyal medya da değil.

Mesele, zihnimizin kapısından içeri neyin girdiği.

Ve daha önemlisi: Biz içeri girene ne kadar izin veriyoruz?

“DİZİLER GELECEĞİ BİLİYOR” MUŞ!

Son yıllarda sık sık aynı tartışmayı görüyoruz.

Bir dizide yıllar önce gösterilen bir olay gerçekleşiyor.

Hemen sosyal medya ayağa kalkıyor: Bakın! Bunu önceden biliyorlardı!

The Lone Gunmen…

Black Mirror…

The Simpsons…

Ve daha niceleri…

Bazı sahneler gerçekten şaşırtıcı biçimde gerçek olaylarla benzeşiyor.

Peki bunlar kehanet mi?

Her biri için “kesinlikle kehanettir” demek mümkün mü?

Hayır.

Bazıları tesadüf olabilir.

Bazıları dönemin siyasi ve toplumsal eğilimlerinin iyi okunmasından kaynaklanabilir.

Bazıları da senaristlerin geleceğe ilişkin varsayımlarının gerçekleşmesidir.

Fakat bence asıl soruyu yanlış yerde arıyoruz.

Diziler geleceği biliyor mu?

Bunu bir kenara bırakalım.

Asıl sorumuz şu olsun: Diziler bizim geleceğimizi etkiliyor mu?

İşte bu soru daha ciddi.

ÇÜNKÜ İNSAN, TEKRAR ETTİĞİ ŞEYE ALIŞIYOR

Bir davranışı bir kere görürsünüz.

Yadırgarsınız.

İkinci kez görürsünüz.

Dikkat edersiniz.

Üçüncü kez görürsünüz.

Alışırsınız.

Sonra bir bakarsınız: Normalleşmiş.

İşte tehlike tam burada başlıyor.

Şiddet ekranda tekrar tekrar gösteriliyor.

Eşler arasında aldatma sıradanlaştırılıyor.

Uyuşturucu kültürü estetize edilebiliyor.

Suç dünyasının bazı karakterleri kahramanlaştırılabiliyor.

Aile küçümsenebiliyor.

Anne-baba otoritesi değersizleştirilebiliyor.

Sadakat “eski kafalılık” gibi gösterilebiliyor.

Sonra da şaşırıyoruz: Bu gençler neden böyle?

Belki de önce aynaya bakmamız gerekiyor.

BİR ŞİİR VAR, BİR DE ÇOCUĞUN ZİHNİ

Bana gönderilen dizelerde çok çarpıcı bir uyarı var:

“Psikolojimizle oynar bazı çekimler,
‘Yaratıcı ve Kitap’ tanımayan âlemler.”

Şiirin dili sert.

Hatta yer yer fazla sert.

Ama altında önemli bir endişe var: Çocuğun zihni kimin elinde?

Devam ediyor:

“Küfürbaz sosyal medya tuzağına düşmeyin.
Karınca misali her tatlıya üşüşmeyin.”

Tam da mesele bu.

Çocuk, önüne konulan her “tatlı” şeyin masum olduğunu sanıyor.

Oysa dijital dünyanın tatlıları bazen bağımlılık yapıyor.

Bazen öfke üretiyor.

Bazen tüketim arzusu oluşturuyor.

Bazen de insanın değerleriyle oynuyor.

ÇOCUĞUN CEBİNDE DÜNYA VAR

Eskiden çocuğun dünyası eviydi.

Sonra okul oldu.

Mahalle oldu.

Arkadaş çevresi oldu.

Şimdi?

Çocuğun cebinde bütün dünya var.

Bir telefon.

Bir internet bağlantısı.

Ve milyonlarca içerik.

Anne-babanın sözü daha bitmeden sosyal medya konuşuyor.

Öğretmenin dersi daha tamamlanmadan influencer konuşuyor.

Ailenin verdiği değer daha çocuğun zihninde yerleşmeden algoritma yeni bir video öneriyor.

Sonra çocuk değişiyor.

Biz de soruyoruz: Bu çocuk neden böyle oldu?

Belki de soru yanlış.

Şunu sormalıyız: Bu çocuğun zihnine son bir yılda kimler konuştu?

AHLAK DERSİ DİPLOMADAN ÖNCE GELMELİ

Burada çok önemli bir ayrım var.

Eğitim başka şeydir.

Terbiye başka şey.

Diploma başka şey.

Ahlak başka şey.

Çocuğa matematik öğretebilirsiniz.

İngilizce öğretebilirsiniz.

Bilgisayar öğretebilirsiniz.

Ama ona merhameti, ölçüyü, utanmayı, sorumluluğu, kul hakkını ve vicdanı yalnızca müfredatla öğretemezsiniz.

Bunların ilk okulu ailedir.

Şiirde şöyle deniyor:

“On-on beş yaş çocuğum! Sana asla kıyamam!
Seni, o densizlerin eline bırakamam!”

İşte anne-babanın asıl sorumluluğu burada başlıyor.

Çocuğun elinden telefonu almak kolay.

Çocuğun zihnini eğitmek zor.

“HER ŞEY KÖTÜ” DEMİYORUM

Burada bir parantez açalım.

Her dizi kötüdür demiyorum.

Her film zararlıdır demiyorum.

Her sosyal medya kullanıcısı tehlikelidir demiyorum.

Her farklı yaşam tarzını tehdit olarak görmek de doğru değil.

Çünkü mesele farklılık değil.

Mesele, çocuğun gelişimini ve değer dünyasını neyin, nasıl etkilediği.

Bir yapım şiddeti anlatabilir.

Bir film suçu konu edebilir.

Bir dizi aile sorunlarını işleyebilir.

Bunların hepsi sanatın konusu olabilir.

Asıl mesele şudur:

Ne anlatılıyor ve nasıl anlatılıyor?

Suç eleştiriliyor mu?

Yoksa özendiriliyor mu?

Şiddetin sonuçları gösteriliyor mu?

Yoksa şiddet havalı mı sunuluyor?

Aile sorunları sorgulanıyor mu?

Yoksa aile kurumu bütünüyle değersizleştiriliyor mu?

İşte ayrım burada.

BİZİM ÇOCUKLARIMIZ BİR ALGORİTMANIN MALZEMESİ DEĞİL

Bugün sosyal medya şirketlerinin temel amacı çoğu zaman sizin ekranda daha uzun süre kalmanızdır.

Çünkü daha fazla zaman:

daha fazla etkileşim,

daha fazla veri,

daha fazla reklam,

daha fazla gelir demektir.

O halde çocuklarımızın dikkatinin ekonomik bir değere dönüştüğü bir dünyada yaşıyoruz.

Şiirde geçen şu mısra bu yüzden dikkat çekici:

“O mutluluk sanılan hafif hayatlar, var ya;
Küresel hisse, bahis tuzağına çeker ya…”

Çocuğa önce “kolay hayat” gösteriliyor.

Sonra “kolay para.”

Sonra “kolay mutluluk.”

Sonra?

Kolay bağımlılık.

ASLINDA KEHANET DEĞİL, ALIŞTIRMA

Belki de dizilerdeki bazı “kehanetleri” böyle okumak gerekiyor.

Bir senarist geleceği görmüş olmayabilir.

Belki sadece bugünü çok iyi görmüştür.

Bugünün eğilimlerini yarına taşımıştır.

Ve yarın geldiğinde biz: Adamlar bunu yıllar önce bilmiş! demişizdir.

Oysa belki de adamlar geleceği bilmedi.

Biz bugünün işaretlerini okuyamadık.

Asıl mesele bu olabilir.

ÇOCUKLARIMIZI KORKUTMAYALIM, AMA UYANDIRALIM

Çözüm nedir?

Her diziyi yasaklamak mı?

Her telefonu toplamak mı?

Sosyal medyayı kapatmak mı?

Hayır.

Bunlar tek başına çözüm değil.

Çözüm:

Medya okuryazarlığı.

Aile iletişimi.

Güçlü eğitim.

Ahlak eğitimi.

Eleştirel düşünme.

Ve en önemlisi: Çocuğun karşısına gerçek hayatta güçlü rol modeller koyabilmek.

Çünkü çocuğa “bunu izleme” demek yetmez.

Ona: Bunun yerine bunu oku, bunu izle, bunu düşün, bunu sorgula. diyebilmek gerekir.

BİR MİLLET ÖNCE ZİHNİNDE ÇÖZÜLÜR

Toplumlar yalnızca savaşlarla yıkılmaz.

Bazen değerlerini kaybederek çözülür.

Aile zayıflar.

Güven zayıflar.

Merhamet zayıflar.

Komşuluk zayıflar.

Sadakat zayıflar.

Sonra insanlar aynı evde yaşar ama birbirlerine yabancılaşır.

Aynı apartmanda oturur ama birbirini tanımaz.

Aynı şehirde yaşar ama birbirine tahammül edemez.

Ve bir gün herkes birbirine bağırırken şu soruyu sorarız: Biz ne zaman bu hale geldik?

Belki de cevap çok daha geridedir.

Zihnimizi ne zaman başıboş bıraktığımızda…

KEHANETİ BIRAKIN, ÇOCUĞUNUZA BAKIN

Ben artık: Bu dizi geleceği bildi mi? sorusunu çok önemsemiyorum.

Ben şunu önemsiyorum: Bu dizi çocuğuma ne öğretiyor?

Şunu soruyorum:

Telefon çocuğumu büyütüyor mu?

Sosyal medya onun değerlerini belirliyor mu?

Algoritma onun arkadaşlarını seçiyor mu?

Dizi karakterleri onun kahramanları mı?

Yoksa hâlâ anne-babasının sözü bir anlam taşıyor mu?

Çünkü mesele ekran değil.

Mesele ekranın karşısındaki insan.

EKRANI ŞEYTANLAŞTIRMAYALIM

Çocuğumuzu ekranın insafına bırakmayalım.

Ama ekranı da şeytanlaştırmayalım.

Önce anlayalım.

Sonra anlatalım.

Sonra sorgulayalım.

Ve en önemlisi: Çocuğumuza değer verelim ki, değersizliği başkasından öğrenmesin.

Şiirin sonundaki o sert uyarıyı da unutmayalım:

“Güzel ahlaka saygı duymaz bazı kesimler.”

Kim olursa olsunlar…

Bizim görevimiz düşman aramak değil.

Çocuğumuzun zihnini korumak.

Çünkü geleceği diziler yazmıyor.

Geleceği senaristler de yazmıyor.

Geleceği algoritmalar hiç yazmamalı.

Geleceği bugün yetiştirdiğimiz çocuklar yazacak.

Ve unutmayalım!

Bir milletin sınırları yalnızca haritasında değildir.
Asıl sınırlar, çocuklarının zihnindedir.

Yeni bir eğitim yılı başladı.

Okullar açıldı.

Çantalar hazırlandı.

Kalemler alındı.

Defterler kaplandı.

Veliler heyecanlandı.

Çocuklar sınıflara koştu.

Peki ya biz?

Biz çocuklarımızın çantasına bilgi koyduk da gönlüne ne koyduk?

İşte asıl mesele burada!

Çünkü okul çocuğa bilgi verir.

Ders öğretir.

Formül öğretir.

Tarih öğretir.

Fen öğretir.

Teknoloji öğretir.

Meslek öğretir.

Ama…

Terbiyeyi kim öğretecek?

Ahlakı kim öğretecek?

Vicdanı kim öğretecek?

Büyüğe saygıyı, küçüğe merhameti kim öğretecek?

Haramdan uzak durmayı kim öğretecek?

Elindeki imkanı başkasına zarar vermeden kullanmayı kim öğretecek?

Bunun cevabı çok eski, çok basit ve çok net:

Aile!

Okul eğitir.

Ama insanı ilk yoğuran ailedir.

Çocuğun ilk öğretmeni annesidir.

İlk terbiyecisi babasıdır.

İlk okulu evidir.

İlk kitabı ailesinin davranışlarıdır.

Çocuk ne söyleneni değil, çoğu zaman gördüğünü öğrenir.

Şimdi gelelim canımızı acıtan meselelere…

Yeni eğitim yılının daha ilk günlerinde Manisa’dan gelen haber hepimizi sarstı.

Turgutlu’da bir okulun yakınında silahlı saldırı meydana geldi.

11 öğrenci yaralandı.

İkisi ağırdı.

Daha acısı nedir biliyor musunuz?

Çocuklarımız okula kalemle, kitapla, umutla gitmesi gerekirken, silahın gölgesiyle karşılaşıyor.

Aradan birkaç gün geçiyor.

Bu defa Tarsus…

Bir ilkokulda, 7 yaşındaki bir çocuğun çantasından tabanca çıkıyor.

İddialara göre silah babaya ait ve baba, silahı çantaya kendisinin koyduğunu, sonra unuttuğunu söylüyor.

Bir düşünün…

Yedi yaşındaki çocuğun çantasında ne olmalı?

Beslenme çantası…

Defter…

Kalem…

Silgi…

Belki annesinin koyduğu küçük bir not: “Allah zihin açıklığı versin yavrum.”

Ama tabanca?

Tabanca ne arıyor o çantada?

Şimdi soruyorum:

Biz nerede yanlış yaptık?

Hemen “Okul suçlu” diyelim.

Olmaz.

“Öğretmen suçlu” diyelim.

Olmaz.

“Devlet suçlu” diyelim.

O da yetmez.

Çünkü mesele yalnızca okulun duvarları içinde değil.

Mesele evin içinde başlıyor.

Çocuğa diploma kazandırmak için gece gündüz çalışıyoruz.

Ama ahlak kazandırmak için ne kadar çalışıyoruz?

Çocuğumuz iyi bir üniversite kazansın diye özel ders aldırıyoruz.

Ama iyi bir insan olsun diye onunla kaç saat konuşuyoruz?

İngilizce öğrensin istiyoruz.

Kodlama öğrensin istiyoruz.

Yapay zekâyı öğrensin istiyoruz.

Dünyayı takip etsin istiyoruz.

Peki…

Kendini tanısın istiyor muyuz?

Allah’ı tanısın?

Kul hakkını bilsin?

Helali haramı ayırsın?

Vicdan sahibi olsun?

Merhameti öğrensin?

Yoksa bütün bunları da diplomanın içine mi koyduk?

Vay zavallım vay!

Diplomayı aldın.

Ama edep yok.

Mesleği öğrendin.

Ama merhamet yok.

Bilgisayar kullanıyorsun.

Ama öfkeni kullanamıyorsun.

Dünyanın öbür ucundaki insanla görüntülü konuşuyorsun.

Ama aynı evdeki annenin gönlünü anlamıyorsun.

Yapay zekaya soru soruyorsun.

Ama vicdanına soru sormuyorsun.

İnternette her şeyi biliyorsun.

Ama kendini bilmiyorsun.

Ne garip bir çağ!

Biz eğitimi diplomaya indirgedik.

İnsanı mesleğine indirgedik.

Başarıyı maaşa indirgedik.

Mutluluğu tüketime indirdik.

Çocuğun değerini aldığı puanla ölçmeye başladık.

“Kaç puan aldın?”

“Kaçıncı oldun?”

“Hangi üniversiteyi kazandın?”

“Hangi bölüme girdin?”

Sorular bunlar…

Peki hiç sorduk mu:

“Bugün kimi üzdün?”

“Bugün kime iyilik yaptın?”

“Bugün birinin hakkına girdin mi?”

“Bugün yalan söyledin mi?”

“Bugün annenin gönlünü aldın mı?”

“Bugün Allah’ı hatırladın mı?”

En önemlisi “ Bu gün Allah için ne yaptın” diyebiliyor muyuz?

İşte asıl karne burada!

Diploma meslek içindir.

Ahlak ise insan olmak içindir.

Diploma sana bir kapı açabilir.

Ama ahlak, o kapıdan nasıl geçeceğini öğretir.

Diploma sana makam kazandırabilir.

Ama terbiye, o makamda nasıl davranacağını öğretir.

Diploma sana para kazandırabilir.

Ama ahlak, o parayı nerede kullanacağını öğretir.

Diploma sana güç verebilir.

Ama iman ve vicdan, o gücü zulme dönüştürmemeyi öğretir.

Bir de Batı meselesi var.

Elbette bilimi alacağız.

Teknolojiyi alacağız.

Üretim modellerini öğreneceğiz.

İnsanlığın geliştirdiği faydalı her bilgiden istifade edeceğiz.

Ama bir şeyi birbirine karıştırmayacağız:

Bilim başka şeydir, değerler sistemi başka şey.

Teknolojiyi almak başka şeydir.

Kendi ahlaki pusulanı kaybetmek başka şey.

Dünyanın ürettiği teknolojiyi kullanabiliriz.

Ama kendi değerlerimizi çöpe atmak zorunda değiliz.

Çünkü medeniyet yalnızca gökdelen dikmek değildir.

Medeniyet aynı zamanda insanın nefsine sınır koyabilmesidir.

Peki biz ne yaptık?

Çocuğu ekranla baş başa bıraktık.

Sosyal medyayı öğretmen yaptık.

Fenomenleri rol model yaptık.

Tüketimi başarı sandık.

Şöhreti değer sandık.

Parayı ölçü sandık.

Sonra da çocuklarımız neden değişti diye şaşırdık.

Çocuk değişmedi!

Bizim ona sunduğumuz dünya değişti.

İslam bize önce insan olmayı öğretir.

“Ben kimim?” sorusunu sordurur.

“Kimin kuluyum?” dedirtir.

“Nereden geldim, nereye gidiyorum?” diye düşündürür.

Çünkü insan sadece diploma almak için yaratılmış bir varlık değildir.

Sadece kariyer yapmak için yaşamıyoruz.

Sadece daha büyük ev, daha pahalı araba, daha yüksek maaş için dünyaya gelmedik.

Bir gün…

Hepimizin önüne başka bir sınav konulacak.

Orada diploma konuşmayacak.

Makam konuşmayacak.

Kartvizit konuşmayacak.

Servet konuşmayacak.

Şöhret konuşmayacak.

İnsanın inancı, niyeti, ameli ve kul hakkı konuşacak.

Kur’an’ın ifadesiyle, zerre kadar hayrın ve zerre kadar şerrin karşılığının görüleceği bir hesap var.

İşte insanın gerçek karnesi orada açılacak.

O gün:

“Ben profesördüm” demek yetmeyecek.

“Ben müdürdüm” demek yetmeyecek.

“Ben mühendistim” demek yetmeyecek.

“Ben çok diplomalıydım” demek yetmeyecek.

Asıl mesele:

Nasıl bir insandın?

Nasıl yaşadın?

Kime haksızlık ettin?

Kimin gönlünü kırdın?

Kimin hakkını yedin?

Kime merhamet ettin?

Rabbine karşı nasıl bir kuldun?

Öyleyse gelin…

Çocuklarımızı yalnızca sınavlara hazırlamayalım.

Hayata hazırlayalım.

Sadece diploma peşinde koşmayalım.

Ahlakın peşinde de koşalım.

Çocuklarımıza yalnızca “başarılı ol” demeyelim.

“İyi insan ol” da diyelim.

“Büyük adam ol” demeyelim sadece.

“Adam gibi adam ol.”

“Çok kazan” demeyelim sadece.

“Helal kazan.”

“Kendini ezdirme” demeyelim sadece.

“Kimseyi ezme.”

“Güçlü ol” demeyelim sadece.

“Gücünü adaletle kullan.”

Çünkü başımıza gelen her kötülüğü tek bir sebebe bağlamak kolaycılık olur.

Manisa’daki olayın bütün nedenleri soruşturmayla ortaya çıkacaktır.

Tarsus’taki olayın hukuki ve ailevi sorumlulukları da soruşturma sonucunda netleşecektir.

Fakat bu hadiseler bize çok önemli bir soruyu yeniden sorduruyor:

Çocuklarımızın ellerine ne veriyoruz?

Kalem mi?

Bilgi mi?

Ahlak mı?

Vicdan mı?

Yoksa bütün bunların yerine sadece bir diploma mı?

Yeni eğitim yılında asıl dersimiz bu olsun:

Diploma sahibi insan çok olabilir.

Ama mesele insanın diplomalı olması değil…

Ahlaklı olmasıdır.

Çünkü okul çocuğa ders verir.

Aile karakter verir.

Toplum yön verir.

İman ise insana hesap vereceği günü hatırlatır.

Ve belki de bugün en çok ihtiyacımız olan şey şudur:

Çocuklarımızın çantasını değil, önce kendi vicdanımızı açıp bakmak!

İçinde ne var?

Bilgi var mı?

Ahlak var mı?

Merhamet var mı?

Edep var mı?

İman var mı?

Yoksa…

Diploma çok…

İnsanlık az mı?

İşte bütün mesele bu!

Hayırlı pazarlar.

Bazı insanlar yaşarken yalnız bırakılır.

Öldükten sonra ise bir bakarsınız…

Herkes çocukluk arkadaşı.

Herkes dava arkadaşı.

Herkes vefakar.

Herkes emanetçi!

Hele bir de aradan yıllar geçmişse…

İnsan ister istemez soruyor: Bu kadar dostun neredeydi Emmi?

Recai Yıldırım…

Ülkücü hareketin Adana’dan yetiştirdiği önemli isimlerden biriydi.

MHP Genel Başkan Yardımcılığı yaptı.

Milletvekilliği yaptı.

Ve 2011’deki FETÖ’nun kaset operasyonunun ardından görevlerinden ayrılmak zorunda kaldı.

Daha sonra hazırlanan iddianamelerde de Recai Yıldırım, söz konusu  FETÖ kaset kumpasının mağdur ve müştekileri arasında yer aldı.

26 Eylül 2014’te de hayatını kaybetti.

Rabbim rahmetiyle muamele eylesin.

Ama bugün asıl sorumuz merhum Emmi Recai Yıldırım‘a değil.

Onu bugün hatırlayanlara…

EMMİ’NİN DEĞERİNİ ÖLÜNCE Mİ ANLADINIZ?

Emmi hayattayken neredeydiniz?

FETO Kumpası kurulduğunda neredeydiniz?

Bir insanın siyasi hayatı birkaç görüntü, birkaç manşet ve birkaç operasyonla darmadağın edilirken neredeydiniz?

Bugün “Emmi bizim büyüğümüzdü” diyenler…

O günlerde neden aynı yüksek sesle “Emmi bizim büyüğümüzdür” diyemediniz?

Şimdi mezar başında birkaç güzel söz söylemek kolay.

Bir fotoğraf paylaşmak kolay.

“Davamızın çınarı” demek kolay.

“Emanetine sahip çıkacağız” demek kolay.

Çünkü Emmi artık cevap veremiyor.

İşte ironinin en acı tarafı da burada başlıyor.

YAŞARKEN YALNIZ, ÖLÜNCE HERKESE EMANET!

İnsan hayattayken yanında durmanın bedeli vardır.

Risk alırsınız.

Söz söylersiniz.

Gerekirse bedel ödersiniz.

Ama insan öldükten sonra?

Oh ne güzel!

Herkes vefakar.

Herkes sadık.

Herkes eski dost.

Herkes “Emmi’nin emanetçisiyim” diyor.

İyi de…

Emmi’nin emaneti neydi?

Bir makam mı?

Bir koltuk mu?

Bir makam odası mı?

Birilerinin çevresinde bulunmak mı?

Yoksa yıllarca uğruna mücadele ettiği ülkücü dava mı?

Eğer emanet gerçekten davaysa, o zaman soru çok basit:

Dün neredeydiniz?

EMMİ’NİN OĞLU İL BAŞKANI OLUNCA…

Şimdi daha da ilginç bir tablo çıkıyor ortaya.

Emmi‘nin oğlu Hakan Yıldırım MHP il başkanı oluyor.

Bir zamanlar Emmi‘yle yolları kesişen, hatta kimi iddialara göre onun siyasi hayatını zorlaştıran Kumpası kuran FETÖ  ilişki olan bazı çevrelerden bazı isimler bugün Emmi‘nin oğlunun etrafında kenetleniyor.

Ne güzel!

Hayat ne garip…

Dün birbirine mesafeli duranlar bugün omuz omuza.

Dün eleştirenler bugün methiye düzüyor.

Dün hatırlamayanlar bugün hatıra bekçiliğine soyunuyor.

Ve insanın aklına şu geliyor:

Acaba Emmi’nin hatırasına mı sahip çıkılıyor, yoksa Emmi’nin oğlunun makamına mı?

İşte bunu anlamanın yolu çok basit.

Makam değişsin…

Güç değişsin…

Rüzgar  tersine dönsün…

Bakalım “emanetçiler” kaç kişi kalacak?

BİR DOSYA, BİR İL BAŞKANI VE CEVABI HAVADA KALAN SORULAR…

Şimdi gelelim Adana’da yıllardır konuşulan, fakat cevabı bir türlü ortaya konulmayan o dosya meselesine…

İddia o ki…

Dönemin MHP il başkanından, dönemin bir milletvekili Adana ile ilgili bir dosya istiyor.

Dosya hazırlanıyor.

İl başkanı, dosyayı Ankara’ya götürüp ilgili milletvekiline teslim etmek üzere yola çıkıyor.

Fakat dosya Ankara’ya ulaşmadan, durumdan haberdar olan namı diyar Emmi Recai Yıldırım‘ın karşısına çıkıyor.

Ve iddiaya göre Emmi, dosyayı ele geçiriyor.

Sonra…

Sonrası daha da dikkat çekici…

O dönemin il başkanı görevden alınıyor.

Şimdi insan ister istemez soruyor: O dosyada ne vardı?

Neden istendi?

Neden Ankara’ya götürülüyordu?

Dosyanın Emmi‘nin önüne gelmesinden sonra neden böyle bir siyasi sonuç doğdu?

Ve bugün…

O günlerde Emmi‘nin karşısında duran, onunla ters düşen veya o hadisenin içinde adı geçen çevrelerden bazıları, şimdi Emmi‘nin oğlu Hakan Yıldırım‘ın yanında saf tutuyorsa…

Bu neyin ironisidir?

Dün Emmi’yle karşı karşıya gelenler, bugün Emmi‘nin emanetine sahip çıkıyor!

Dün Emmi‘nin siyasi tasarruflarıyla yolları ayrılanlar, bugün Emmi‘nin oğlunun etrafında kenetleniyor!

Kadere bak? Ne kadar acı değil mi?

Ne kadar düşündürücü…

Ne kadar ibretlik…

Elbette bunların tamamı iddia.

Belgesi ortaya konulmadan hiç kimseyi suçlamak doğru değil.

Ama gazetecilik bazen hüküm vermek değil, yıllardır cevapsız bırakılmış soruyu yeniden sormaktır.

Biz de soruyoruz:

O dosyada ne vardı Emmi?

Sen neden o il başkanını görevden aldın?

O dosya Ankara’ya neden getiriliyordu?

Ve keşke bugün hayatta olsaydın…

Keşke o gün yaşananları kendi ağzından anlatabilseydin.

Keşke “Ben o gün ne gördüm, ne öğrendim, neden böyle bir karar verdim?” diyebilseydin.

Çünkü bugün herkes konuşuyor.

Ama konuşamayan sensin.

Herkes kendi hikayesini anlatıyor.

Ama o günün hikayesini bütün ayrıntılarıyla anlatabilecek olan Sen artık aramızda değilsin.

İşte insanın içini en çok acıtan taraf da bu.

Sen hayattayken belki anlatamadın.

Şimdi Sen yoksun…

Ama o dosyanın gölgesi hala soruların üzerinde.

Ve bugün senin oğlunun yanında saf tutanlara bakınca insanın aklına ister istemez şu geliyor:

Tavır adamı Emmi hayatta olsaydı, bugün yanında duranların hangisine “Hoş geldin” derdi, hangisine “Sen bir dakika dur bakalım” derdi?

Bunu artık yalnızca Allah bilir.

Belki de bu yüzden bazı hesaplar mahkeme salonlarında değil, vicdanlarda görülür.

Ve bazı dosyalar çekmecelerde değil, hafızalarda saklanır.

Emmi‘nin dosyası da onlardan biri mi?

Bilmiyoruz.

Ama soruyoruz.

Çünkü Emmi artık konuşamıyor diye sorular da susacak değil ya!

EMMİ BUGÜN KALKSA…

Bazen bir insanın hayatta olmadığını düşünerek rahat konuşulur.

Çünkü karşılık veremez.

Ama gelin bir an için merhum Emmi Recai Yıldırım‘ın kapıdan içeri girdiğini düşünelim.

Herkes susuyor.

Emmi şöyle bir etrafına bakıyor.

Dün kendisine kumpasla sırtını dönenleri görüyor.

Bugün oğlunun etrafında kenetlenenleri görüyor.

Sonra soruyor: “Ben hayattayken neredeydiniz?”

Kim cevap verecek?

Bir başkası: “Emmi, senin emanetine sahip çıkıyoruz.”

Emmi soracak: “Hangi emanetime?”

Koltuk mu?

Makam mı?

Oğlum mu?

Yoksa dava mı?

İşte orada salona bir sessizlik çökecek.

Çünkü bazı soruların cevabı yoktur.

EMMİ, SEN KALK BİZ YATALIM!

İroninin en ağır cümlesi belki de budur: “Emmi, sen kalk biz yatalım!”

Çünkü bazıları için kahramanların değeri yaşarken değil, öldükten sonra anlaşılır.

Bazıları için dava, makam sahibi olmanın başka bir adıdır.

Bazıları için sadakat, güç sahibinin çevresinde görünmektir.

Bazıları için vefa ise fotoğraf karesine girmektir.

Ama gerçek ülkücülük böyle değildir.

Gerçek dava adamlığı, büyüğü hayattayken de arkasında durabilmektir.

Kimse görmezken de sahip çıkabilmektir.

Makam yokken de yanında olabilmektir.

Güç kaybolduğunda da elini bırakmamaktır.

BUGÜN ONU ANMAK KOLAY…

Bugün namı diyar Emmi Recai Yıldırım‘ı anmak kolay.

Bir paylaşım yaparsın.

Bir fotoğraf koyarsın.

Altına “mekanı cennet olsun” yazarsın.

Bitti.

Ama asıl vefa, onun yaşadığı dönemde ne yaptığınla ölçülür.

Çünkü ölüm, geçmişteki suskunlukları aklamaz.

Mezar taşına çiçek koymak, hayattayken söylenmeyen sözlerin yerine geçmez.

Bir insanın ardından güzel konuşmak değerlidir.

Ama daha değerlisi, o insan yaşarken doğru bildiğini söyleyebilmektir.

TÜM ÜLKÜCÜLERE BİR SORU

Bu yazıyı özellikle ülkücü hareketin vicdanına bırakıyorum.

Kimseye hüküm dağıtmak için değil.

Kimseyi suçlu ilan etmek için değil.

Bir soru sormak için:

Bir dava adamının değeri, öldükten sonra çevresinde kaç kişinin toplandığıyla mı ölçülür?

Yoksa…

Yaşarken kaç kişinin onun yanında durabildiğiyle mi?

Cevap sizin.

Ama unutmayın!

Dava, insanların birbirlerinin makamlarına göre saf tuttuğu bir yer değildir.

Dava, makam bittiğinde de devam eden sadakattir.

SON SÖZÜM EMMİ’YE…

Emmi Recai Yıldırım…

Belki bugün hakkında çok şey konuşuluyor.

Belki seni yıllarca aramayanlar bugün seni özlüyor.

Belki dün adını anmayanlar bugün “emanetin başımızın tacıdır” diyor.

Belki seninle hiç bir anısı olmayanlar, olmayan anılarını anlatıyor.

Sen bunların hiçbirini göremiyorsun.

Ama biz görüyoruz.

Ve soruyoruz.

Gerçekten emanetine mi sahip çıkılıyor, yoksa emanetinin üzerinde yeni hesaplar mı yapılıyor?

Bunu zaman gösterecek.

Sen bu davaya hizmet ettin.

MHP’de görev yaptın.

Milletvekilliği yaptın.

Ülkücü hareketin ağır bedeller ödediği dönemlerden geçtin.

FETÖ Kumpasının mağdurları arasında yer aldın.

Ve 26 Eylül 2014’te bu dünyadan ayrıldın.

Geride kalanlara düşen ise, senin adını kullanmak değil, seni anlamaktır.

Rabbim sana rahmetiyle muamele eylesin.

Mekanın cennet olsun Emmi.

Ve eğer bir gün gerçekten kalkıp aramıza dönersen…

Kim bilir?

Belki bugün etrafında kenetlenenlere şöyle dersin: “Yahu siz dün neredeydiniz?”

Sonra da o meşhur ironik cümleyi söylersin: “Emmi, sen kalk… Biz yatalım!”

İşte mesele tam da burada.

Ne garip bir memleketiz…

Milliyetçiyiz deriz, milliyetçiliğin ne olduğunu tartışırken kavga ederiz.

Atatürkçüyüz deriz, Atatürk’ün ilkelerini sayarken bazen birbirimizin yüzüne bakar, “Bir dakika, kaç taneydi bunlar?” diye düşünürüz.

İslam’ı savunuruz, İslam’ın beş şartı sorulunca konu bir anda siyasete, ekonomiye, dış güçlere ve komşunun günahlarına gelir.

Demek ki bizde bir kural var:

İnsan en çok, en iyi bildiğini değil; en çok eksikliğini hissettiği şeyi konuşuyor olabilir.

Hani meşhur bir söz vardır:  “Kim neyi çok konuşuyorsa, bilin ki onun zayıf noktası orasıdır.”

İşte tam da buradan Osmanlı tartışmasına gelelim.

Osmanlı’yı eleştirmek suç değildir.

Osmanlı’nın hataları elbette konuşulabilir.

Yanlışları, savaşları, yönetim anlayışı, son dönemindeki siyasi ve ekonomik sorunları tarih biliminin konusu olabilir.

Ama koskoca 700 yıllık bir tarihi dönemi birkaç sloganla çöpe atmak da tarihçilik değildir.

Çünkü tarih, sosyal medya yorumundan biraz daha uzun bir meseledir.

Osmanlı’nın son döneminden çıkan bir subay vardı.

Adı Mustafa Kemal.

Osmanlı ordusunda yetişti.

Trablusgarp’ı gördü.

Balkan Savaşları’nı yaşadı.

Çanakkale’de görev yaptı.

Birinci Dünya Savaşı’nın farklı cephelerinde bulundu.

Sonra 19 Mayıs 1919’da Samsun’a çıktı ve Millî Mücadele’nin liderlerinden biri olarak yeni bir dönemin kapısını açtı.

Yani tarih, “Dün Osmanlı vardı, bugün Cumhuriyet oldu, arada hiçbir şey yoktu” kadar basit değil.

Tarih kopuşlardan ibaret olmadığı gibi, devamlılıklardan da ibarettir.

Peki biz ne yapıyoruz?

Fatih’i Atatürk’e karşı çıkarıyoruz.

Atatürk’ü Fatih’e karşı çıkarıyoruz.

Osmanlı’yı Cumhuriyet’in karşısına dikiyoruz.

Cumhuriyet’i Osmanlı’ya karşı konumlandırıyoruz.

Sonra da bütün bu kavgaların ortasında kendimize “tarih bilincimiz çok yüksek” diyoruz.

Pes!

Bir de işin siyasi tarafı var.

Cumhuriyet hepimizin.

Atatürk de bir siyasi partinin tapu senedi değil.

Osmanlı da başka bir siyasi anlayışın mülkü değil.

İslam da kimsenin seçim beyannamesi değil.

Milliyetçilik de kimsenin şahsi markası değil.

Bir kavramı ne kadar çok sahiplenirseniz, o kavramın sahibi olduğunuz anlamına gelmez.

Bazen tam tersine…

Çok konuşmak, çok bilmenin değil, çok anlatma ihtiyacının işareti olabilir.

İşte burada biraz durup düşünmek gerekiyor.

Milliyetçilik diyorsak, millete karşı sorumluluğumuzu da konuşalım.

Atatürkçülük diyorsak, ilkeleri slogan olmaktan çıkarıp ne anlama geldiklerini de konuşalım.

İslam diyorsak, önce dinin temel esaslarını bilelim.

Osmanlı diyorsak, sadece ihtişamını değil, hatalarını da bilelim.

Cumhuriyet diyorsak, sadece kuruluşunu değil, tarihsel şartlarını da anlayalım.

Yani önce bilgi, sonra slogan.

Çünkü slogan çok kolay.

Bilgi biraz zahmetli.

Slogan bağırarak söyleniyor.

Bilgi ise okuyarak öğreniliyor.

Ve galiba bizim asıl problemimiz burada.

Herkes tarihçi…

Herkes siyaset bilimci…

Herkes din âlimi…

Herkes Atatürk uzmanı…

Herkes milliyetçilik profesörü…

Ama iş “Bunu nereden biliyorsun?” sorusuna gelince…

Ortada bazen sadece sosyal medya paylaşımı kalıyor.

İşte o zaman insanın aklına şu soru geliyor:

Acaba gerçekten savunduğumuz şeyi mi biliyoruz, yoksa bilmediğimiz şeyi mi daha yüksek sesle savunuyoruz?

Osmanlı düşmanlığı da…

Cumhuriyet düşmanlığı da…

Atatürk düşmanlığı da…

Atatürk’ü dokunulmaz bir siyasi slogan haline getirmek de…

İslam’ı sadece siyasi kimlik olarak kullanmak da…

Milliyetçiliği sadece yüksek sesle konuşmak sanmak da…

Aynı yanılgının farklı yüzleri olabilir.

Çünkü tarih kutsal sloganlardan değil, belgelerden ve gerçeklerden okunur.

Ve gerçekler bazen bizim hoşumuza gitmez.

İşte olgunluk da tam burada başlar.

Hoşumuza giden tarihi değil…

Gerçeği öğrenme cesaretinde.

O yüzden bir daha soruyorum: Nedir bu Osmanlı düşmanlığı?

Ama aynı soruyu başka yerlere de sormak lazım: Nedir bu Cumhuriyet düşmanlığı?

Nedir bu Atatürk’ü sadece bir siyasi kimliğe hapsetme merakı?

Nedir bu dini siyasetin arka bahçesine çevirme gayreti?

Nedir bu milliyetçiliği yüksek sesle konuşunca milliyetçi olduğunu sanma kolaycılığı?

Belki de cevap tek bir yerde saklı: İnsan bazen en çok, eksikliğini hissettiği şeyi anlatır.

Gerçekten bilen ise her zaman bağırmak zorunda değildir.

Çünkü bilgi bağırmaz.

Bilgi, konuştuğunda kendini belli eder.

---

“Mazot olmuş yüz lira,
Elektrik, su, doğalgaz kira…
Zam verin beyim, zam verin!”

Bir türkü tuttursak, adı belli:

“Zam Verin Beyim, Zam Verin!”

Çünkü artık memleketin en çok söylenen türküsü bu…

Sabah gözünü açan zam görüyor,
Akşam televizyonu açan zam duyuyor,
Markete giren zamla karşılaşıyor,
Faturayı eline alanın yüreği sıkışıyor.

Mazot desen ateş pahası…

Elektrik faturası kapıya dayandı mı insan önce faturaya, sonra cebine bakıyor.

Doğalgaz desen kış gelmeden kara kara düşündürüyor.

Pazar?

Pazara giden fileyi dolduramadan dönüyor.

Kasabı zaten unuttuk.

Market raflarına bakıp fiyat etiketlerini ezberliyoruz artık.

Eskiden “Bugün ne pişirelim?” diye sorulurdu evlerde.

Şimdi soru değişti: Bugün neyi eksiltelim?

Et mi?

Peynir mi?

Meyve mi?

Doğalgaz mı?

Elektrik mi?

Çocuğun harçlığı mı?

Emeklinin çayı mı?

Zam verin beyim, zam verin!

Çarşı pazar el yakar,
Çoluk çocuk geriden bakar…

Enflasyon denilen canavar büyüdükçe büyüyor.

Vatandaşın maaşı daha cebine girmeden eriyor.

Asgari ücretlinin hesabı ayın ortasında alarm veriyor.

Emekli, ayın sonunu getirebilmek için matematik profesörü kesiliyor.

Bir faturayı ödeyince öteki kapıya dayanıyor.

Bir borcu kapatınca diğeri sıraya giriyor.

Cebinde?

Çay parası bile hesapla harcanıyor.

Sigara içen sigarasını azaltıyor.

Çay içen çayını hesaplıyor.

Et yiyen artık bayramı bekliyor.

Meyve almak lüks olmaya başlıyor.

Çocuk bir şey istediğinde anne-baba çocuğun yüzüne bakıyor…

Çocuk da anne-babanın gözlerine.

Çünkü ikisi de biliyor:

Cepte para yok!

Zam verin beyim, zam verin!

Odun kömür parası,

Emeklinin bitmeyen gönül yarası,

Cebinde kalmamış sigara, çay parası…

İşte hayatın özeti bu.

Ama burada bir başka mesele daha var.

İnsan sadece parasız kalmıyor.

Umudunu da tüketiyor.

“Seneye düzelir” diyor.

Olmuyor.

“Biraz sabredelim” diyor.

Sabır da faturaya yazılmıyor.

“Çocuklar büyüyünce rahatlarız” diyor.

Çocuk büyüyor, masraf büyüyor.

Evladın okul masrafı, servis parası, kırtasiyesi, üniversitesi…

Hepsi ayrı bir hesap.

Bir zamanlar vatandaşın derdi: Daha iyi nasıl yaşarım?

Şimdi derdi: Nasıl geçinirim?

Aradaki farkı anlatmaya gerek var mı?

Bir insanın hayali küçülüyorsa, orada sadece ekonomik değil, sosyal bir mesele de vardır.

Çünkü yoksulluk yalnızca boş cüzdan değildir.

Yoksulluk;

Çocuğuna istediğini alamamaktır.

Hastaneye giderken ilaç parasını düşünmektir.

Kışın kombiyi açarken faturayı hesaplamaktır.

Pazarda poşeti dolduramadan eve dönmektir.

Ayın yirmisinde maaşın bitmesidir.

Ve en acısı…

İhtiyaçlarını değil, ihtiyaçlarından hangisinden vazgeçeceğini düşünmektir.

Kasabı, marketi unuttuk.

Ne bulduysak onu yuttuk.

Asgari ücretliyi, emekliyi, çiftçiyi…

Herkes kendi hesabının başına oturdu.

Çiftçi ile nakliyeci mazotu düşünüyor.

Emekli kirayı düşünüyor.

Asgari ücretli faturayı düşünüyor.

Esnaf siftahı düşünüyor.

Anne çocuğunu düşünüyor.

Baba ay sonunu düşünüyor.

Herkes düşünüyor…

Ama herkesin ortak bir sorusu var: Bu para nereye kadar yeter?

İşte asıl mesele budur.

Zam verin beyler, zam yapın!

Ama bir dakika…

Bu söz artık sadece taşlama değil.

Bu, vatandaşın çaresizliğinin ironik çığlığıdır.

Çünkü vatandaş aslında zam istemiyor.

Geçinebileceği bir hayat istiyor.

Alım gücünün korunmasını istiyor.

Çocuğunun önüne gönül rahatlığıyla bir tabak yemek koymak istiyor.

Emekli, ömrünün son yıllarını borç hesabı yaparak geçirmek istemiyor.

Çiftçi ürettiğinin, nakliyeci taşıdığının karşılığını almak istiyor.

İşçi alın terinin karşılığını istiyor.

Esnaf kepenk açtığında akşam siftah yapmadan kapatmak istemiyor.

Vatandaşın istediği çok değil: İnsan gibi yaşamak.

Ve şimdi bir kez daha söyleyelim:

Zam verin beyim, zam verin!

Mazot olmuş yüz lira,
Elektrik, su, doğalgaz, kira…

Çarşı pazar el yakıyor,
Çoluk çocuk geriden bakıyor.

Odun kömür cep yakıyor,
Emeklinin yüreği yanıyor.

Cebinde kalmamış çay parası…

Ama vatandaş haala ayakta.

Hala çalışıyor.

Hala üretiyor.

Hala evladının geleceği için mücadele ediyor.

Fakat unutulmasın!

Milletin sırtındaki yük ağırlaştıkça, söylenecek söz de ağırlaşır.

Bugün sokakta yükselen sesin adı zam değil…

Geçim derdidir.

Ve bu derdi duymak için ekonomi raporlarına değil, pazar filesine, emeklinin cüzdanına, işçinin mutfağına bakmak yeterlidir.

Çünkü bazen bir milletin ekonomik fotoğrafını en iyi anlatan şey milyonluk tablolar değil…

Boş bir pazar filesidir.

Zam verin beyim, zam verin!

Ama vatandaşa değil…

Vatandaşın yüküne zam yapmayın artık!

Yeni Parti’de büyük başlangıçtan yüzde 21,6’ya! Ankara kulislerinde şimdi başka bir soru konuşuluyor

Siyasette bazı cümleler vardır…

Söylendiği gün bir kenarda durur.

Sonra rakamlar gelir.

O cümleyi yeniden önünüze koyar.

Muharrem İnce’nin, “Parti kurmak turşu kurmaya benzemez” sözü de bugün Ankara kulislerinde yeniden hatırlanıyor.

Çünkü Yeni Parti’nin kuruluşundan sonra ortaya çıkan tablo, siyaset yapmanın yalnızca büyük bir başlangıçla mümkün olmadığını gösteren bir tartışmayı beraberinde getirdi.

Yeni Parti ilk günlerde fırtına gibi esti.

GÜNDEMAR’ın 28-31 Temmuz araştırmasında yüzde 38,58 ile birinci sırada çıktı.

Sonra tablo değişti.

GÜNDEMAR’ın Ağustos araştırmasında Yeni Parti yüzde 26,95’e geriledi ve birinciliği AK Parti’ye bıraktı.

Son günlerde açıklanan başka bir araştırmada ise Yeni Parti yüzde 21,6 seviyesinde ölçülüyor.

Rakamları yan yana koyunca Ankara’da ister istemez şu soru soruluyor:

38,58’den 21,6’ya gelen bir siyasi hareket, kuruluş heyecanını ne kadar koruyabilir?

İşte kulisin düğüm noktası burada.

BÜYÜK BAŞLANGIÇ, KÜÇÜLEN RÜZGAR

Yeni Parti’nin kuruluşu, Türk siyasetinde uzun zamandır görülmeyen ölçekte bir siyasi hareketlilik oluşturdu.

Kadrolar geldi.

Milletvekilleri geldi.

İsimler geldi.

İlk anket geldi.

Ve ilk ankette yüzde 38,58 çıktı.

O günlerde siyasi hesaplar yeniden yapıldı.

“Yeni bir merkez doğuyor” yorumları yapıldı.

CHP’nin geleceği tartışıldı.

Yeni Parti’nin geleceği tartışıldı.

Fakat siyasette asıl mesele, nasıl başladığınız değil, nasıl devam ettiğinizdir.

İlk fotoğraf muhteşem olabilir.

İkinci fotoğraf biraz farklı çıkabilir.

Üçüncü fotoğraf ise bütün hikayeyi değiştirebilir.

Bugün Ankara’da konuşulan tam olarak bu.

İNCE’NİN “TURŞU” SÖZÜ NEDEN YENİDEN GÜNDEMDE?

Çünkü bir siyasi parti kurmak, sadece bir kadroyu aynı çatı altında toplamakla bitmiyor.

Teşkilat gerekiyor.

Kurumsal hafıza gerekiyor.

Yerel örgüt gerekiyor.

Siyasi söylem gerekiyor.

Seçmenle bağ gerekiyor.

Ve en önemlisi, partinin kendisine ait bir hikayesi gerekiyor.

İnce’nin “turşu” benzetmesi de tam burada anlam kazanıyor.

Turşuyu kurarsın.

Kavanozu kapatırsın.

Beklersin.

Ama siyasette beklemek yetmez.

Her gün yeniden seçmene anlatmak zorundasın.

Her krizden çıkmak zorundasın.

Her farklı görüşü aynı çatı altında tutmak zorundasın.

Teşkilatı diri tutmak zorundasın.

Milletvekillerini aynı siyasi hedef etrafında buluşturmak zorundasın.

Ve bütün bunların sonunda seçmene şu sorunun cevabını vermek zorundasın:

“Neden Yeni Parti?”

İşte zor soru budur.

91 MİLLETVEKİLİ BAŞLANGIÇ İÇİN YETERLİ, AMA SONUÇ İÇİN DEĞİL

Yeni Parti’nin önemli bir parlamenter gücü var.

Fakat Meclis’teki sandalye sayısı ile sandıktaki oy desteği aynı şey değil.

Siyasetin matematiği burada değişiyor.

91 milletvekili önemli bir başlangıç olabilir.

Ama 91 milletvekili, otomatik olarak aynı büyüklükte bir seçmen tabanı anlamına gelmez.

Seçmen, milletvekillerinin nerede durduğundan daha fazlasına bakar.

Partinin ne söylediğine bakar.

Kime hitap ettiğine bakar.

Yerel teşkilatına bakar.

Kendi hayatına ne söylediğine bakar.

Dolayısıyla Yeni Parti’nin asıl sınavı artık kuruluşunda kaç milletvekili topladığı değil.

Kaç seçmeni kalıcı biçimde yanında tutabildiği.

38,58’DEN 21,6’YA…

Şimdi rakamların dili daha sert.

İlk GÜNDEMAR ölçümü: Yüzde 38,58.

Bir sonraki GÜNDEMAR ölçümü: Yüzde 26,95.

Son açıklanan araştırmalardan birinde: Yüzde 21,6.

Farklı şirketlerin araştırmaları olduğu için bu rakamlar tek bir kesintisiz trend serisi gibi okunamaz.

Ama ortaya çıkan genel fotoğrafı görmezden gelmek de mümkün değil:

Yeni Parti’nin kuruluş günlerindeki yüksek siyasi ilgisi, sonraki ölçümlerde aynı seviyede korunmuyor.

İşte Ankara kulislerinde “erime” kelimesinin kullanılmasının nedeni de bu.

Henüz nihai hüküm vermek için erken.

Ama alarm sorusu ortada:

Kuruluş rüzgarı mı dinmeye başladı?

KULİSLERDE ASIL MERAK EDİLEN ARTIK “KİM GELECEK?” DEĞİL

İşin belki de en ilginç tarafı burada.

Yeni bir siyasi hareket kurulurken herkes şunu sorar:

“Kim katılacak?”

Bugün ise kulislerde başka bir soru dolaşıyor:

“Kim kalacak?”

Hatta daha ileri bir soru:

“Kim geri dönecek?”

Çünkü siyasette ilk günkü heyecan kaybolduğunda, kişisel gelecek hesapları da yeniden yapılmaya başlanır.

Milletvekili…

Belediye başkanlığı…

Yerel teşkilatlar…

Parti içindeki görevler…

Seçilebilir sıralar…

Bütün bunlar siyasi aktörlerin önündeki hesap cetveline yeniden girer.

Ve siyasi hareketin cazibesiyle birlikte bu hesapların sonucu da değişebilir.

İşte CHP ile Yeni Parti arasındaki geleceğe ilişkin kulislerin önemli bir bölümü artık bu eksende şekilleniyor.

CHP’NİN MESELESİ DE BİTMİŞ DEĞİL

Burada CHP açısından da romantik bir tablo çizmek doğru olmaz.

CHP ciddi bir milletvekili kaybı yaşadı.

Partinin önünde kendi teşkilatını, seçmen tabanını ve siyasi söylemini yeniden konsolide etme zorunluluğu bulunuyor.

Dolayısıyla Yeni Parti’deki gerileme otomatik olarak CHP’nin aynı oranda güçlendiği anlamına gelmez.

Ama siyasi dengede önemli bir ayrıntı ortaya çıkıyor:

Yeni Parti’nin ilk günlerde yarattığı büyük beklentinin kalıcı hale gelip gelmeyeceği artık tartışmalı.

CHP ise bütün kayıplarına rağmen siyasi denklemden çıkmış değil.

Bu nedenle önümüzdeki dönemin asıl mücadelesi, hangi partinin kuruluş heyecanını değil, kalıcı seçmen bağlılığını koruyacağı üzerinden okunacak.

YENİ PARTİ’NİN EN BÜYÜK SINAVI

Yeni Parti’nin önünde şimdi çok açık bir sınav var:

Kuruluş hikayesinden çıkıp kendi hikayesini yazmak.

“Biz CHP’den ayrıldık” demek yetmeyecek.

“Biz Yeni Parti’yiz” demek de yetmeyecek.

Seçmene bunun ne anlama geldiğini anlatmak gerekecek.

Çünkü siyaset, boşluğu doldurma sanatıdır.

Bir partiden ayrılanların oluşturduğu boşluk başka bir parti tarafından doldurulabilir.

Ama o boşlukta kalıcı bir siyasi kimlik oluşturmak çok daha zor iştir.

İşte Muharrem İnce’nin “parti kurmak turşu kurmaya benzemez” sözünün siyaseten tartışılmasının nedeni de burada.

Parti kurmak kolay olabilir.
Parti yaşatmak zordur.

ANKARA’DA ŞİMDİ HESAPLAR DEĞİŞİYOR

Yeni Parti’nin kuruluşunda hesap yapanlar, yüzde 38,58’i görünce başka bir tablo çizmişlerdi.

Bugün yüzde 21,6 seviyesindeki ölçümler konuşuluyor.

Dolayısıyla Ankara’nın siyasi hesap makinesi yeniden açılmış durumda.

Kim bekleyecek?

Kim yeni bir pozisyon alacak?

Kim mevcut yerinde kalacak?

Kim eski adresine dönecek?

Ve en önemlisi…

Yeni Parti bu düşüşü durdurabilecek mi?

Bütün mesele burada.

Çünkü siyasette ilk alkış çok şey anlatmaz.

İlk anket de.

Asıl hikaye, alkış kesildiğinde başlar.

Turşu kurar gibi parti kurulmaz.

Çünkü turşunun kapağını kapatıp bekleyebilirsiniz.

Siyasette ise kapağını kapatıp beklediğiniz anda seçmen başka bir kapıya gidebilir.

Ankara kulislerinde bugün konuşulan tam da bu.

38,58’lik büyük başlangıç nereye gitti?

Cevabı henüz kesin değil.

Ama yüzde 21,6’lık fotoğraf, Yeni Parti’nin kuruluş günlerindeki rüzgarı artık aynı şiddette arkasında taşımadığını gösteren ciddi bir siyasi işaret olarak masada duruyor.

Ve siyasetin en acımasız sorusu da tam burada soruluyor: Büyük başlayan bir parti, büyük kalabilecek mi?

Bazen bir yazıyı okursunuz…

Üzerinden aylar geçer.

Sonra dönüp o yazıya tekrar bakarsınız.

Ve kendi kendinize sorarsınız:

“Acaba o gün yazılanların hangisi öngörüydü, hangisi siyasi kulis, hangisi tesadüf?”

2 Mart 2026 tarihinde sosyal medyada MHP Adana siyasetine ilişkin oldukça sert bir yazı kaleme alınmıştı.

İsimler veriliyor, kulislerden söz ediliyor, siyasi hesaplardan bahsediliyor, bazı isimlerin önünün kesilmeye çalışıldığı ileri sürülüyordu.

O gün yazılanların tamamının doğru olduğunu söylemiyorum.

Ama bugün dönüp baktığımızda, yazının bazı bölümlerinin gerçekleşmiş olması ister istemez yeni soruları beraberinde getiriyor.

Çünkü yazıda, İl Başkanı Yusuf Kanlı’nın yerine başka bir ismin getirileceği ve bu ismin ilçe başkanlığından geleceği yönünde bir iddia ortaya atılmıştı.

Bugün geldiğimiz noktada Yusuf Kanlı‘nın MHP Adana İl Başkanlığı görevi sona erdi.

Seyhan İlçe Başkanı Hakan Yıldırım, MHP Adana İl Başkanı olarak görevlendirildi.

Şimdi soruyorum:

Bu sadece bir siyasi değişim midir?

Elbette olabilir.

Ama mesele burada bitmiyor.

Çünkü insan ister istemez geçmişe bakıyor.

Ve geçmişe baktığında da başka isimler çıkıyor karşısına.

Hüseyin Sözlü…

Muharrem Varlı…

Bugün yaşanan tartışmaları yalnızca bugünün meselesi olarak görmek mümkün mü?

Yoksa MHP Adana’da yıllardır devam eden bir kulis, hizip, saf dışı bırakma ve siyasi pozisyon alma kültüründen mi söz ediyoruz?

İşte asıl cevaplanması gereken soru budur.

ÖNCE HÜSEYİN SÖZLÜ…

Hüseyin Sözlü, MHP Adana siyasetinin uzun yıllar önemli aktörlerinden biri oldu.

Sonra hakkında çeşitli siyasi tartışmalar başladı.

Destekleyenler oldu.

Eleştirenler oldu.

Karşısında duranlar oldu.

Siyasi geleceği üzerinden hesaplar yapıldı.

Bugün geriye dönüp baktığımızda ise şu soruyu sormak hakkımız:

Hüseyin Sözlü’nün siyasi etkisini kırmaya yönelik hamleler gerçekten sadece siyasi rekabet miydi?

Yoksa bunun içinde başka hesaplar da var mıydı?

Bu sorunun cevabını ben vermiyorum.

Ama siyasi tarih verir.

Çünkü siyasette bazen bugün yaşanan bir olayın anlamı, ancak yıllar sonra ortaya çıkar.

SONRA MUHARREM VARLI…

Muharrem Varlı da Adana MHP siyasetinde uzun yıllar önemli bir isim oldu.

Ve bugün kamuoyunda konuşulan bazı iddialara göre, onun siyasi çizgisini etkisizleştirmeye yönelik çeşitli girişimler yaşandı.

Bunların hangisi gerçekti?

Hangisi siyasi rekabetti?

Hangisi kulisti?

Hangisi kişisel hesaplaşmaydı?

Bunların hepsi ayrıca tartışılabilir.

Ama ortaya çıkan tablo insanı tek bir soruya götürüyor:

Neden hep aynı yöntem?

Bir isim güçlenince…

Birileri rahatsız oluyor.

Kulisler başlıyor.

Yeni hesaplar kuruluyor.

Yeni ittifaklar ortaya çıkıyor.

Birileri destekleniyor.

Birileri yalnızlaştırılıyor.

Ve sonunda siyasi dengeler değişiyor.

Peki bu böyle nereye kadar?

BU AYAK OYUNLARI NE ZAMAN BİTECEK?

İşte benim asıl sorum bu.

MHP Adana’da bu ayak oyunları ne zaman sona erecek?

Daha doğrusu…

Bunlar gerçekten ayak oyunu mu?

Yoksa biz yıllardır siyasi rekabeti yanlış mı okuyoruz?

Eğer bunlar yalnızca normal teşkilat içi rekabetse, neden bu kadar çok isim aynı tartışmaların içinde kalıyor?

Hüseyin Sözlü…

Muharrem Varlı…

Yusuf Kanlı…

Ve bugün yeni bir teşkilat yapılanması…

İsimler değişiyor.

Koltuklar değişiyor.

Ama tartışmanın kendisi değişmiyorsa, burada artık kişileri değil, sistemi konuşmak gerekir.

HANİ LİDER, TEŞKİLAT, DOKTRİN?

Ülkücü hareketin yıllardır söylediği üç kelime var:

Lider.

Teşkilat.

Doktrin.

Peki bu üç kelime bugün ne ifade ediyor?

Bir teşkilat mensubunun rahatsızlığı varsa…

Neden doğrudan teşkilat içinde konuşulmuyor?

Bir yöneticiyle ilgili itiraz varsa…

Neden yüzüne söylenmiyor?

Bir siyasi hesaplaşma varsa…

Neden kulislerde değil, açık siyasi zeminde yapılmıyor?

Varsa bir karın ağrınız…

Neden Yusuf Kanlı’nın yüzüne söylemediniz?

Neden?

Bu mudur teşkilat disiplini?

Bu mudur lidere sadakat?

Bu mudur ülkücülük?

Yoksa liderin yanında başka, kuliste başka konuşmak mı?

ÜLKÜCÜLÜK BİRAZ DA HAFIZADIR

Bir davayı savunduğunuzu söylüyorsanız, o davanın tarihini bilmek zorundasınız.

O davanın bedelini ödeyenleri bilmek zorundasınız.

O davanın şehitlerini bilmek zorundasınız.

Selçuk Duracık’ı…

Halil Esendağ’ı…

Ve daha nice ismi…

Bilmeden, tanımadan, anlamadan sadece bir rozet takıp:

“Ben ülkücüyüm.”

Demek yeterli midir?

İşte burada çok ciddi bir hafıza sorunu ortaya çıkar.

Çünkü ülkücülük yalnızca bir siyasi kimlik değildir.

Bir hafızadır.

Bir kültürdür.

Bir fedakarlıktır.

Bir duruştur.

Ve en önemlisi, makam değiştiğinde değişmeyen bir karakter meselesidir.

SİYASET KOLTUKLA ÖLÇÜLMEZ

Bugün birisi il başkanı olur.

Yarın görevden ayrılır.

Başka biri gelir.

Bu siyasetin doğasında vardır.

Makamlar gelip geçicidir.

Asıl mesele makamdan sonra geriye ne bıraktığınızdır.

Eğer yıllarca “dava” diyorsanız…

O davanın insanlarını birbirine düşürmemelisiniz.

Eğer “teşkilat” diyorsanız…

Teşkilatı kişisel kariyer basamağına çevirmemelisiniz.

Eğer “lider” diyorsanız…

Liderin huzurunda başka, kuliste başka konuşmamalısınız.

Ve eğer “ülkücüyüm” diyorsanız…

Dava arkadaşınızın siyasi yükselişinden neden rahatsız olduğunuzu önce kendinize sormalısınız.

MHP ADANA’NIN HAFIZA PROBLEMİ VAR MI?

Ben bugün kimseyi suçlamıyorum.

Kimse hakkında hüküm de vermiyorum.

Ama soru soruyorum.

Çünkü gazeteciliğin görevi bazen cevap vermek değil, doğru soruyu sormaktır.

Ve bugün MHP Adana’da sorulması gereken sorulardan biri de şudur:

Neden yıllardır aynı isimler üzerinden aynı siyasi tartışmalar yaşanıyor?

Neden her yeni dönemde eski hesaplar yeniden açılıyor?

Neden siyasi rekabet çoğu zaman açık mücadele yerine kulislerle anılıyor?

Ve en önemlisi: Bu ayak oyunları ne zaman bitecek?

Çünkü insanlar artık isimleri değil, yöntemi sorguluyor.

MHP Adana’da yeni bir dönem başladı.

Yeni il yönetimi oluşturuldu.

Yeni bir siyasi sayfa açıldı.

Şimdi herkesin önünde çok önemli bir fırsat var:

Geçmişin hesaplarını geleceğe taşımamak.

Teşkilatı güçlendirmek.

Kişisel hesapları değil, siyasi sorumluluğu öne çıkarmak.

Çünkü Adana’nın artık birbirinin ayağına basan değil, birbirinin yükünü taşıyan siyasetçilere ihtiyacı var.

Koltuk için değil…

Dava için.

Kişisel ikbal için değil…

Teşkilat için.

Kulis için değil…

Millet için.

Ve artık şu soruya cevap vermek gerekiyor:

Bu dava sizin için bir kariyer basamağı mı, yoksa gerçekten uğruna bedel ödemeyi göze aldığınız bir ülkü mü?

Çünkü zaman geçiyor.

İsimler değişiyor.

Makamlar değişiyor.

Yönetimler değişiyor.

Ama hafıza kalıyor.

Adana’nın hafızası da kolay kolay silinmiyor.

Ve belki de artık en büyük hesaplaşma kişilerle değil…

Yöntemlerle yapılmalı.

Çünkü asıl mesele: “Kim il başkanı olacak?” değil.

Asıl mesele: MHP Adana’da bundan sonra siyaset nasıl yapılacak?

İşte cevabı verilmesi gereken soru budur.