Erdoğan, Malazgirt Meydan Muharebesi Tarihi Milli Parkı’ndaki programda, Türkiye’nin bulunduğu coğrafyanın zorluklarına işaret ederek güçlü ve birlik içinde olmaktan başka seçenek bulunmadığını söyledi.

“BİRLİKTEN BAŞKA SEÇENEĞİMİZ YOK”

Milletin birlik olduğu dönemlerde büyük başarılara imza attığını belirten Erdoğan, Malazgirt Zaferi’nin de bu anlayışın sonucu olduğunu ifade etti.

Erdoğan, Türkiye’nin içinde bulunduğu coğrafyanın kolay bir bölge olmadığını belirterek, ülkenin güçlü kalması ve birlik içinde hareket etmesinin zorunluluk olduğunu dile getirdi.

Cumhurbaşkanı Erdoğan, tüm çabanın daha müreffeh bir Türkiye oluşturmak için sürdürüldüğünü ve bu hedef doğrultusunda sorumluluk üstlenmeye devam ettiklerini söyledi.

“ATIMIZIN KUYRUĞUNU BAĞLARIZ”

Konuşmasının dikkat çeken bölümünde Türk tarihindeki bir geleneğe atıfta bulunan Erdoğan, sefere çıkarken veya bir işe kesin bir kararlılıkla başlanırken atın kuyruğunun bağlandığını anlattı.

Bu geleneğin, başlanılan yoldan geri dönülmeyeceğini ve hedefe ulaşıncaya kadar mücadele edileceğini simgelediğini belirten Erdoğan, Türkiye Yüzyılı hedefi için de aynı kararlılığın ortaya konulduğunu söyledi.

Erdoğan şöyle konuştu:

“İşte biz de Türkiye Yüzyılı’nı inşa etmek için atımızın kuyruğunu bağladık. Terörsüz Türkiye ve terörsüz bölge hedeflerimizi gerçekleştirmek üzere atımızın kuyruğunu bağladık.”

Cumhurbaşkanı Erdoğan, amaçlarının bölgeyi yeniden barış ve huzur ortamına kavuşturmak olduğunu belirterek, terörün Türkiye’nin kardeşliğine zarar veren bir tehdit olduğunu ifade etti.

“YOLUMUZDAN DÖNMEYECEĞİZ”

Bölgede önemli gelişmeler yaşandığını ve tarihin yeniden şekillendiğini söyleyen Erdoğan, Türkiye’nin bu süreçte belirleyici bir rol üstlendiğini savundu.

Cumhurbaşkanı Erdoğan, Türkiye’nin yürüttüğü sürecin önünün kesilemeyeceğini belirterek, kararlılıkla ilerlemeye devam edeceklerini söyledi.

Erdoğan, Türkiye’nin ve Türk milletinin yürüyüşünü tahrik ve çeşitli tuzaklarla durdurabileceklerini düşünenlerin sonunda hayal kırıklığı yaşayacağını ifade etti.

“ATIMIZIN KUYRUĞUNU BAĞLADIK” NE ANLAMA GELİYOR?

Erdoğan’ın konuşmasında kullandığı “atımızın kuyruğunu bağladık” ifadesi, Türklerin eski savaş ve sefer geleneğine dayanan sembolik bir anlatım olarak öne çıkıyor.

Tarihsel anlatımlarda, sefere veya savaşa çıkmadan önce atların kuyruklarının bağlanmasının, mücadele sırasında hayvanın kuyruğunun engel oluşturmasını önlemeye yönelik uygulamalardan biri olduğu aktarılıyor. Zaman içerisinde bu ifade, bir yola çıkıldığında geri dönüş düşünülmediğini ve hedefe ulaşıncaya kadar kararlılıkla devam edileceğini anlatan sembolik bir anlam kazanmıştır.

Erdoğan da bu tarihi göndermeyi, Terörsüz Türkiye ve Terörsüz Bölge hedeflerine ilişkin kararlılığını vurgulamak amacıyla kullandı.

Konuşmasında “Terörsüz Türkiye” hedefinin kararlılıkla sürdürüleceğini vurgulayan Erdoğan, tüm siyasi ve toplumsal kesimlere sürece katkı sunma çağrısı yaptı. Erdoğan, “Gelecek nesillere Terörsüz Türkiye bırakmakta kararlıyız. Herkesi çözümün bir parçası olmaya çağırıyorum” ifadelerini kullandı.

Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın gündeminde bölgedeki gelişmeler ve İsrail ile yaşanan gerilim de vardı. Erdoğan, Türkiye’nin bölgedeki gelişmeleri yakından takip ettiğini belirterek dikkat çeken bir mesaj verdi.

“TÜRKİYE DOĞRU İSTİKAMETTEDİR”

Kabine toplantısında ülkeyi ilgilendiren kritik konuların ele alındığını belirten Erdoğan, hükümet olarak çevredeki çatışmalara rağmen Türkiye’yi ekonomik ve sosyal açıdan refah rotasında tutmak için çalışmaların sürdüğünü söyledi.

Bölgedeki krizlerin Türkiye’yi ve küresel ekonomiyi etkilediğine işaret eden Erdoğan, tarımdan turizme kadar birçok alanda belirlenen hedeflerden geri adım atılmadığını ifade etti.

İran ile ABD arasındaki gerilimin dünya ekonomisinde oluşturduğu etkilerin zaman içerisinde azalacağını belirten Erdoğan, bunun piyasalara ve vatandaşların günlük hayatına daha net şekilde yansıyacağını söyledi.

Erdoğan, Türkiye’nin doğru bir istikamette ilerlediğini belirterek, ülkenin hedeflerine ulaşacağına olan inancını dile getirdi.

TBMM’YE “TARİHİ MUTABAKAT” TEŞEKKÜRÜ

Cumhurbaşkanı Erdoğan, konuşmasının önemli bölümünü “Terörsüz Türkiye” sürecine ayırdı.

Türkiye Büyük Millet Meclisi’nde geçtiğimiz hafta kabul edilen ve “Milli Dayanışma ve Toplumsal Bütünleşmenin Güçlendirilmesine Dair Kanun” olarak ifade edilen düzenlemenin 467 milletvekilinin oyuyla kabul edildiğini hatırlatan Erdoğan, destek veren milletvekillerine teşekkür etti.

Farklı siyasi partilerin Türkiye’nin geleceğini ilgilendiren bir konuda ortak zeminde buluşmasını önemli bir gelişme olarak değerlendiren Erdoğan, bu mutabakatın demokrasiyi güçlendireceğini ve sivil siyasetin hareket alanını genişleteceğini söyledi.

“HERKES ÇÖZÜMÜN BİR PARÇASI OLMALI”

Türkiye’nin terör sorunundan kalıcı şekilde kurtulmasının ortak bir hedef olması gerektiğini belirten Erdoğan, siyasi tartışmaların bu sürece zarar vermemesi gerektiğini vurguladı.

Erdoğan, son iki yılda önemli eşiklerin aşıldığını ancak önlerinde dikkatli yürütülmesi gereken bir süreç bulunduğunu söyledi. Siyasi aktörlere daha özenli bir dil kullanmaları çağrısında bulunan Erdoğan, herkesin sorunlara yük olmak yerine sorumluluk alması gerektiğini ifade etti.

Terör meselesinin devlet ve millet açısından ortak bir mesele olduğunu belirten Erdoğan, daha fazla etkileşim elde etme amacıyla yapılan açıklamaların sürece zarar vermemesi gerektiğini söyledi.

Erdoğan, “Gelecek nesillere Terörsüz Türkiye bırakmakta kararlıyız” diyerek tüm vatandaşlara ve siyasi aktörlere çağrıda bulundu.

“TÜRKİYE SIRADAN BİR DEVLET DEĞİL”

Cumhurbaşkanı Erdoğan, Türkiye’nin iç siyasetteki tartışmalar nedeniyle dış politika ve milli çıkarlarından taviz vermeyeceğini belirtti.

Türkiye’nin bir “bakkal dükkanı” gibi yönetilemeyeceğini ifade eden Erdoğan, Türkiye Cumhuriyeti’nin dünyanın önemli ülkelerinden biri olduğunu vurguladı.

Erdoğan, Türkiye’nin onurlu ve bağımsız bir devlet anlayışıyla hem iç siyasette hem de dış politikada hareket ettiğini belirterek, ülkenin küçük siyasi hesaplara teslim olmayacağını söyledi.

ERDOĞAN’DAN İSRAİL MESAJI: “KANLI SENARYOLARI GÖRÜYORUZ”

Bölgedeki son gelişmelere ilişkin en dikkat çekici mesajını İsrail ile yaşanan gerilim üzerinden veren Erdoğan, Türkiye’nin yapılan planların ve gelişmelerin farkında olduğunu söyledi.

Erdoğan, “Kimin ne yapmaya çalıştığını farkındayız. Kanlı senaryoları görüyoruz. Allah’ın izniyle bunların hayata geçirilmesine müsaade etmeyeceğiz” diyerek Türkiye’nin gelişmeleri yakından takip ettiğini vurguladı.

Türkiye’nin ulusal çıkarlarından taviz vermeyeceğinin altını çizen Erdoğan, vatandaşlara da “rahat olun” mesajı verdi.

“TÜRKİYE’NİN DIŞ POLİTİKASINI SADECE TÜRKİYE BELİRLER”

Cumhurbaşkanı Erdoğan, Türkiye’nin bölgesinde barışın sağlanması için çalışmalarını sürdüreceğini belirtti.

Türkiye’nin hiçbir kardeşini zor durumda bırakmayacağını ifade eden Erdoğan, bazı çevrelerin rahatsızlık duyması veya farklı planların bozulması nedeniyle bölgedeki barış çabalarından vazgeçmeyeceklerini söyledi.

Erdoğan, Türkiye’nin dış politikasına ilişkin net bir vurgu yaparak, ülkenin dış politikasını yalnızca Türkiye’nin belirleyeceğini ifade etti.

“MİLLETTEN BAŞKA HİÇBİR AKTÖR TÜRKİYE’YE ROTA ÇİZEMEZ”

Türkiye’nin istikametinin millet tarafından belirlendiğini söyleyen Erdoğan, hiçbir dış aktörün Türkiye’ye rota veya sınır çizemeyeceğini belirtti.

Türkiye’nin bölgede barıştan başka bir hedefinin bulunmadığını dile getiren Erdoğan, Ankara’nın herhangi bir gizli ajandası olmadığını savundu.

Bölgenin barışa hava ve su kadar ihtiyaç duyduğunu ifade eden Erdoğan, Türkiye’nin Suriye’den Irak’a, Lübnan’dan Kafkasya’ya kadar geniş bir coğrafyada barış ve istikrarın tesis edilmesi için çaba gösterdiğini söyledi.

Erdoğan, tarih boyunca birbirine kardeş olmuş halklar arasındaki bağların güçlendirilmesinin Türkiye’nin temel hedeflerinden biri olduğunu belirterek, bölgedeki barış ve kardeşlik ortamının yeniden güçlendirilmesi için çalışmaların devam edeceğini ifade etti.

Bir belediye başkanı seçiyoruz.

Sonra ne oluyor?

Seçim tarihi yaklaşıyor; afişler asılıyor, araç konvoyları oluşturuluyor, mitingler düzenleniyor, milyonlarca lira harcanıyor. Partiler bütün teşkilatlarıyla sahaya iniyor. Adaylar birbirleriyle yarışıyor, taraftarlar karşı karşıya geliyor.

Bazen dostluklar bozuluyor.

Bazen aileler birbirine düşüyor.

Bazen aynı mahallede yıllardır yan yana yaşayan insanlar siyasi tercihleri yüzünden birbirine selam vermez hale geliyor.

Peki bütün bu kavganın sonunda ne kazanılıyor?

Bir belediye başkanlığı.

İşte burada durup çok daha temel bir soru sormamız gerekiyor:

Bir belediye başkanlığı makamı neden bu kadar büyük bir siyasi ve ekonomik güç haline geldi?

BELEDİYE BAŞKANLARI DEVLET BAŞKANI DEĞİLDİR

Belediyenin temel görevi aslında son derece açıktır.

Çöpü toplamak.

Yolu yapmak.

Kanalizasyonu yürütmek.

Suyu yönetmek.

Parkları düzenlemek.

Toplu taşımayı organize etmek.

İmar ve ruhsat işlemlerini yürütmek.

Emlak vergisini toplamak.

İlan ve reklam işlemlerini yapmak.

Vatandaşın günlük hayatını kolaylaştırmak.

Bunların hangisinin siyasi görüşü vardır?

Çöpün partisi olur mu?

Kanalizasyonun ideolojisi olur mu?

Asfaltın siyasi görüşü var mıdır?

Bir belediye otobüsünün güzergahı partiye göre mi belirlenmelidir?

Elbetteki hayır.

Bunlar kamu hizmetidir.

Kamu hizmetinin ölçüsü de parti sadakati değil; liyakat, hukuk, planlama, verimlilik ve vatandaş memnuniyetidir.

Fakat Türkiye’de belediyeler zaman zaman bu asli görevlerinin çok ötesinde bir siyasi ve ekonomik güç merkezi haline gelebiliyor.

Asıl tehlike de burada başlıyor.

BELEDİYE HİZMET MAKAMI MI, SİYASİ ARPALIK MI?

Bir belediyenin bütçesi küçümsenecek bir bütçe değildir.

Personel giderleri vardır.

İhaleleri vardır.

Taşınmazları vardır.

İmar kararları vardır.

Ruhsat süreçleri vardır.

Arazi ve arsa değerlerini etkileyen kararları vardır.

Reklam ve ilan gelirleri vardır.

Şirketleri vardır.

Sosyal yardım bütçeleri vardır.

Ulaşım harcamaları vardır.

Altyapı yatırımları vardır.

Ve bütün bunların arkasında milletin ödediği vergiler vardır.

Dolayısıyla belediye başkanlığı, yalnızca bir tabela önünde fotoğraf çektirilecek makam değildir.

Kamu kaynaklarını yönetme makamıdır.

İşte bu nedenle belediyenin siyasi bir güç merkezi haline gelmesi, beraberinde ciddi riskler doğurur.

İhale tartışmaları…

İmar tartışmaları…

Ruhsat tartışmaları…

Adam kayırma iddiaları…

Partizan kadrolaşma…

Belediye şirketleri üzerinden yapılan harcamalar…

Kamu kaynaklarının siyasi organizasyonlarda kullanıldığı iddiaları…

Bunların tamamı belediyenin asli görevi olan hizmet anlayışını gölgelemektedir.

Burada bütün belediye başkanlarını aynı kefeye koymak elbette doğru değildir.

Dürüst çalışan, belediyesinin her kuruşunu koruyan, vatandaşın hakkını kendi siyasi çıkarının üzerinde tutan çok sayıda belediye başkanı vardır.

Ancak iyi insanların varlığı, kötüye kullanılabilecek bir sistemin sorgulanmasına engel değildir.

BELEDİYE BAŞKANLIĞI NEDEN BU KADAR RANT ÜRETİYOR

Bir insan belediye başkanı olmak için neden milyonlarca lira harcamayı göze alır?

Neden seçim kazanmak için büyük ekonomik kaynaklar kullanılır?

Neden adaylık yarışları bazen genel seçimlerden bile daha sert hale gelir?

Çünkü belediye başkanlığı yalnızca hizmet makamı olmaktan çıkarılıp siyasi nüfuz, ekonomik kaynak ve kadro dağıtma gücüyle birlikte düşünüldüğünde, makamın değeri olağanüstü şekilde büyümektedir.

Oysa demokratik sistemin amacı, kamu makamını ekonomik rant kapısına dönüştürmek değildir.

Tam tersine, kamu makamı ranttan uzaklaştırılmalıdır.

Bir belediye başkanı seçime girmek için harcadığı parayı nasıl geri kazanacağını düşünmek zorunda kalıyorsa, burada çok ciddi bir sistem problemi var demektir.

Çünkü kamu yönetiminde en tehlikeli düşünce şudur:  Bu kadar harcadım, karşılığını almalıyım.

Kamu makamı yatırım değildir.

Belediye bütçesi siyasi yatırımın geri dönüş adresi değildir.

Milletin parası seçim kampanyasının finansmanını karşılamak için kullanılmamalıdır.

PEKİ MERKEZİ YÖNETİM NEDEN DEVREYE GİRMESİN? 

Tam da burada Türkiye’nin cesurca tartışması gereken bir reform gündeme geliyor: Belediye başkanlığı sistemini yeniden tasarlamak.

Belediyelerin siyasi rekabetten mümkün olduğunca uzaklaştırılması, temel hizmetlerin liyakat esasına göre yürütülmesi ve kamu kaynaklarının siyasi amaçlarla kullanılmasının önüne geçilmesi artık ciddi biçimde tartışılmalıdır.

Bugün devletin valisi merkezi yönetim tarafından görevlendiriliyor.

Kaymakam görevlendiriliyor.

Emniyet müdürü görevlendiriliyor.

Milli eğitim müdürü görevlendiriliyor.

Sağlık müdürü görevlendiriliyor.

Tarım ve diğer kamu kurumlarının yöneticileri merkezi idare tarafından atanıyor.

Bu yöneticilerin görevi herhangi bir siyasi partinin seçim kampanyasını yürütmek değildir.

Görevleri devleti ve vatandaşı temsil etmektir.

O halde neden belediyelerde de hizmetin siyasi partilerden bağımsız yürütülmesini sağlayacak daha güçlü bir model düşünmeyelim?

Burada amaç seçilmiş iradeyi yok saymak değil; kamu hizmetini siyasi parti çıkarlarının üzerine çıkarmaktır.

Merkezi hükümetin görevlendireceği profesyonel ve liyakat esaslı bir belediye yönetim modeli, doğru hukuki ve demokratik güvencelerle kurulursa belediyeleri siyasi arpalık olmaktan çıkarıp hizmet kurumuna dönüştürmenin araçlarından biri olabilir.

BELEDİYE BAŞKANI İÇİN DE LİYAKAT ŞART OLMALI 

Bir başka mesele daha var.

Devletin en küçük biriminde dahi birçok kamu görevine eğitim, mesleki yeterlilik, güvenlik ve liyakat şartları aranırken, milyarlarca liralık bütçeleri yöneten belediye başkanları için neden daha güçlü yeterlilik kriterlerini tartışmayalım?

Belediye başkanlığına aday olacak kişide en az dört yıllık üniversite mezuniyeti aranması neden gündeme gelmesin?

Kamu kaynaklarını yönetecek kişinin ciddi bir eğitim altyapısına sahip olması neden zorunlu olmasın?

Daha da önemlisi, kamu güvenliği ve kamu kaynaklarının korunması açısından hukuka uygun kapsamlı bir güvenlik soruşturması ve arşiv araştırması neden tartışılmasın?

Elbette bu tür uygulamalar yapılacaksa kişisel haklar, özel hayat, masumiyet karinesi ve yargısal denetim mutlaka korunmalıdır.

Ama devletin milyonlarca, hatta milyarlarca liralık kaynağını yönetecek bir makam için liyakat ve kamu güvenilirliği konusunda hiçbir ciddi kriter bulunmaması da tartışılmalıdır.

Belediye başkanlığı sıradan bir görev değildir.

Bir belediye başkanı personel çalıştırır.

Bütçe yönetir.

İhale süreçlerinin içinde bulunur.

Milyonlarca insanın hayatını etkileyen imar ve ulaşım kararları alabilir.

Belediye şirketlerini yönetir.

Taşınmazlar üzerinde tasarrufta bulunur.

Dolayısıyla bu makama talip olan kişide eğitim, liyakat, dürüstlük, kamu yönetimi anlayışı ve güvenilirlik aranması toplumun hakkıdır.

SİYASET KAZANMASIN, HİZMET KAZANSIN

Burada amaç siyaseti tamamen ortadan kaldırmak değildir.

Demokrasi elbette yaşayacaktır.

Siyasi partiler elbette yarışacaktır.

Vatandaş elbette tercih yapacaktır.

Ancak siyasi rekabetin sınırı kamu hizmetidir.

Bir partinin belediyeyi kazanması, belediye bütçesinin parti bütçesi haline gelmesi anlamına gelmemelidir.

Belediye başkanı bir partiden seçilebilir.

Ama belediyenin kapısından içeri giren vatandaşın hangi partiye oy verdiği sorulmamalıdır.

İşe alınırken siyasi kimlik aranmamalıdır.

İhale yapılırken parti ilişkisi belirleyici olmamalıdır.

Ruhsat verilirken siyasi yakınlık ölçü olmamalıdır.

İmar kararı alınırken vatandaşın siyasi görüşü dikkate alınmamalıdır.

Çünkü devletin parası, bütün vatandaşların parasıdır.

MERKEZİ YÖNETİM ÜZERİNE DÜŞENİ YAPMALI 

Burada merkezi hükümete de büyük bir sorumluluk düşüyor.

Eğer belediyeler siyasi arpalık olmaktan çıkarılacaksa, merkezi yönetimin de kendi kurumlarını siyasi kadrolaşma alanına dönüştürmemesi gerekir.

Valilikte de liyakat.

Kaymakamlıkta da liyakat.

Emniyette de liyakat.

Milli eğitimde de liyakat.

Sağlıkta da liyakat.

Belediyede de liyakat.

Kamu yönetiminin tamamında aynı ölçü uygulanmalıdır.

Çünkü mesele sadece belediyeler değildir.

Mesele devlet yönetiminin tamamında parti devleti anlayışının yerine liyakat devleti anlayışının yerleştirilmesidir.

SİYASETİN FİNANSMANI YENİDEN DÜŞÜNÜLMELİ 

Bir başka büyük sorun ise siyasi partilerin finansmanıdır.

Seçim dönemlerinde ortaya çıkan devasa harcamalar, siyasi rekabeti zaman zaman ekonomik gücü olanların avantajına çevirebiliyor.

Partiler seçim kazanmak için kaynak arıyor.

Adaylar kampanya yapmak için kaynak arıyor.

Teşkilatlar faaliyetlerini sürdürebilmek için kaynak arıyor.

Bu kaynak arayışının kamu makamlarıyla birleştiği noktada ise sistem ciddi bir riskle karşı karşıya kalıyor.

İşte Türkiye’nin burada çok net bir çizgi çekmesi gerekiyor:

Belediye bütçesi siyasi partilerin finansman kaynağı değildir.

Kamu ihaleleri siyasi finansman aracı değildir.

Belediye şirketleri parti kasası değildir.

Kamu personeli seçim kampanyasının elemanı değildir.

Milletin vergisi hiçbir siyasi yapının arpalığı değildir.

Bu çizgi ne kadar net olursa devletin sırtındaki kambur da o kadar azalır.

BELEDİYE BAŞKANLIĞI SİSTEMİNİ BAŞTAN DÜŞÜNMELİYİZ

Bugün tartışmamız gereken mesele sadece “Hangi parti belediyeyi kazandı?” değildir.

Daha büyük bir soru var:

Belediyeyi kim yönetirse yönetsin, sistem nasıl temiz, şeffaf, liyakatli ve denetlenebilir hale getirilebilir?

Belki de belediye başkanlığı makamının bugünkü siyasi ağırlığını yeniden değerlendirmeliyiz.

Belki belediyelerde profesyonel yönetim modelini güçlendirmeliyiz.

Belki başkanlık makamına getirilecek kişiler için eğitim ve kamu güvenilirliği kriterlerini yükseltmeliyiz.

Belki belediye bütçelerini bağımsız ve etkin denetime daha fazla açmalıyız.

Belki ihaleleri, imar kararlarını ve belediye şirketlerini çok daha sıkı denetlemeliyiz.

Ve belki en önemlisi, belediyeleri siyasi arpalık olmaktan çıkarıp gerçek anlamda hizmet kurumlarına dönüştürmeliyiz.

Çünkü vatandaş belediyeden ideoloji istemiyor.

Çöpünün zamanında alınmasını istiyor.

Suyunun akmasını istiyor.

Yolunun yapılmasını istiyor.

Kanalizasyonunun çalışmasını istiyor.

Çocuğunun parkta güvenle oynamasını istiyor.

Otobüsünün zamanında gelmesini istiyor.

İmar işleminin adil yapılmasını istiyor.

Devletin parasının doğru yere harcanmasını istiyor.

Vatandaşın istediği budur.

Türkiye artık şu soruyu daha yüksek sesle sormalıdır:

Belediye başkanlığı neden bir hizmet makamından çok, büyük bir siyasi ve ekonomik güç makamı haline geldi?

Eğer bir makam, siyasi partiler arasında bu kadar büyük kavgalara, milyonlarca liralık seçim harcamalarına ve yoğun ekonomik mücadelelere sahne oluyorsa, yalnızca makamı isteyen insanları değil, o makamı bu kadar güçlü hale getiren sistemi de sorgulamak gerekir.

Çözüm bellidir:

Daha fazla liyakat.

Daha fazla şeffaflık.

Daha güçlü denetim.

Daha nitelikli yöneticiler.

Kamu güvenilirliği.

Dört yıllık üniversite eğitimi gibi objektif yeterlilikler.

Siyasi parti ile kamu bütçesi arasına kesin sınırlar.

Ve belediyeyi siyasi arpalık olmaktan çıkarıp hizmet makamına dönüştüren bir yönetim anlayışı.

Çünkü belediye başkanı hangi partiden olursa olsun, belediyenin parası onun partisinin parası değildir.

Belediye başkanı siyasi kimlik taşıyabilir.

Ama yönettiği bütçe siyasi değildir.

O bütçede emeklinin vergisi vardır.

İşçinin alın teri vardır.

Esnafın kazancı vardır.

Çiftçinin emeği vardır.

Gencin geleceği vardır.

Ve bütün bunlar bir emanettir.

Emanet ise partiye değil, millete aittir.

Türkiye’nin ihtiyacı daha büyük siyasi kavgalar değil; daha küçük siyasi hesaplar ve daha büyük kamu hizmetidir.

Çöpün partisi yoktur.

Suyun partisi yoktur.

Yolun partisi yoktur.

Kanalizasyonun partisi yoktur.

Parkın partisi yoktur.

Hizmetin partisi olmaz.

Hizmetin yalnızca kalitesi olur.

Ve devletin sırtındaki en büyük kambur, kamu kaynaklarının siyasi hesapların gölgesinde kalmasıysa, o kamburu kaldırmanın yolu da bellidir:

Kamu makamlarını siyasetin arpalığı olmaktan çıkarıp liyakatin, denetimin ve millet hizmetinin makamı haline getirmek.

Aylardan Ağustos…

Günlerden Cuma…

Ve Anadolu’nun hafızasında yine o sözler yankılanıyor:

“Aylardan Ağustos, günlerden Cuma
Gün doğmadan evvel iklîm-i Rum’a
Bozkurtlar ordusu geçti hücuma…”

Ardından gök gürlüyor:

Ya Allah… Bismillah… Allahuekber!

Bugün bu sözleri sadece bir şiirin mısraları olarak okumak yetmez.

Çünkü Ortadoğu yine ateşle oynuyor.

İsrail’in bölgedeki gerilimi tırmandıran hamleleri, zaten pamuk ipliğine bağlı olan dengeleri biraz daha zorluyor.

Ve bazı başkentlerde Türkiye’nin de bu ateşin içine çekilmesi için hesaplar yapılıyor.

Sözde dört ülke…

Dört ayrı hesap…

Dört ayrı senaryo…

Ama hepsinin ortak bir beklentisi var:

Türkiye savaşa girsin!

Neden?

Çünkü Türkiye savaşa girerse bölgenin dengesi değişecek.

Türkiye yorulursa onlar rahatlayacak.

Türkiye içeride ve dışarıda meşgul edilirse kendi hesaplarını daha kolay görecekler.

Kusura bakmasınlar.

O hesap başka!

Türkiye kimsenin savaş taşeronu değildir.

Kimsenin piyonu değildir.

Kimsenin bölgesel hesaplarının askeri değildir.

Türkiye’nin kendi aklı, kendi iradesi, kendi devlet geleneği vardır.

Bizim savaş anlayışımız da onlarınki gibi değildir.

Onlar harita üzerinde ok çizer.

Biz o haritanın üzerinde vatan biliriz.

Onlar füze sayar.

Biz şehitlerin isimlerini biliriz.

Onlar “gerilim” der.

Biz bunun bir annenin evladına, bir çocuğun babasına mal olacağını biliriz.

İşte aradaki fark budur.

Türk milleti savaştan korkmaz.

Ama savaş meraklısı da değildir.

Bu ikisini birbirine karıştıranlar tarih kitaplarını biraz daha dikkatli okusun.

Türk, gerektiğinde savaşır.

Ama önce masaya oturur.

Önce konuşur.

Önce diplomasiye sarılır.

Çünkü güçlü devlet, her gördüğüne yumruk sallayan devlet değildir.

Gerektiğinde yumruğunu gösterecek kadar güçlü, o yumruğu kullanmadan meseleyi çözebilecek kadar akıllı devlettir.

Türkiye’nin yolu budur.

Barış. Sulh. Diplomasi.

Ama bir şartla:

Kimse bu iradeyi korkaklık sanmayacak!

Çünkü Türk milleti barış isterken başını eğmez.

Elini uzatırken diz çökmez.

Masaya otururken egemenliğinden vazgeçmez.

Ve hele hele…

Kimse Türkiye’yi ateşe sürükleyip uzaktan seyredeceğini sanmasın.

Biz bu filmi daha önce gördük.

Başkasının hesabına savaşa girenlerin sonunda ne hale geldiğini de gördük.

Ortadoğu’yu yıllardır kan gölüne çeviren anlayışın adı bellidir: “Ben kazanayım, bölge yansın.”

İşte Türkiye’nin buna vereceği cevap da belli olmalıdır: “Bölge yanmayacak!”

Çünkü Türkiye’nin çıkarı savaşta değil, istikrardadır.

Türkiye’nin gücü kaosta değil, düzen içerisindedir.

Türkiye’nin hedefi yeni cepheler açmak değil, mevcut yangınları söndürmektir.

Fakat…

Bütün bunları söylemek Türk milletinin gerektiğinde ne yapacağını unuttuğu anlamına gelmez.

Türk’ün savaş hafızası vardır.

Malazgirt vardır.

Çanakkale vardır.

Kurtuluş Savaşı vardır.

Kıbrıs ve Suriye vardır.

Ve o ruh, gerektiğinde tek bir cümlede kendisini gösterir: Ölürsek şehit, kalırsak gazi!

Bizim insanımız cepheye giderken bile davulunu susturmamıştır.

Halayını bırakmamıştır.

Düğün dernek havasını kaybetmemiştir.

Çünkü Türk için vatan savunması yalnızca bir askeri görev değil, bir namus meselesidir.

O yüzden…

Savaşa giderken bile halay çeken bir milletten bahsediyoruz.

Düşünsene!

Dünyanın başka yerinde savaş çıkınca insanlar sığınak arıyor.

Türk ise davulu duyunca: “Haydi!” diyor.

Ama bu, savaşı sevdiğimiz anlamına gelmez.

Bu, korkuyu yenmeyi bildiğimiz anlamına gelir.

İşte o yüzden İsrail’in bölgede yükselttiği gerilim karşısında Türkiye’nin soğukkanlı ama sert duruşu şarttır.

Ne savaşa koşacağız…

Ne de tehdit karşısında geri adım atacağız.

Ne başkasının hesabına asker olacağız…

Ne de vatanın güvenliğini tehlikeye atacağız.

Barış için sonuna kadar mücadele edeceğiz.

Ama Türkiye’nin kırmızı çizgilerini test eden olursa…

O zaman da karşısında yalnızca bir devlet değil, tarihi binlerce yıl geriye giden bir millet bulacağını unutmasın.

Çünkü Türk milleti barışı sever.

Ama esareti sevmez.

Sulhu sever.

Ama dayatmayı kabul etmez.

Dostluğu sever.

Ama ihaneti unutmaz.

Ve en önemlisi…

Türk milleti savaş istemez. Fakat savaş kapısını çalarsa da kapıyı açmasını bilir.

Bugün dua edelim:

Allah bu millete savaş değil huzur versin.

Ama düşmana da Türkiye’nin huzur arayışını yanlış okuma gafletine düşürmesin.

Çünkü bizim istediğimiz Kızılelma’ya koşmak kadar açık…

Önce barış.

Fakat barışın kıymetini bilmeyene de…

Gerektiğinde Türk’ün cevabı nettir.

Ya Allah…

Bismillah…

Allahuekber!

Cumanız mübarek olsun.

NÜFUS 6 AYDA 228 BİN 434 KİŞİ ARTTI

Türkiye İstatistik Kurumu’nun (TÜİK) üçer aylık dönemler halinde yayımladığı dönemlik nüfus istatistiklerine göre, 2025 yılı sonunda 86 milyon 92 bin 168 kişi olan Türkiye nüfusu, 2026’nın ilk 6 ayında 228 bin 434 kişi arttı.

Nüfus artışı yılın ikinci çeyreğinde de devam etti. 1 Mayıs-1 Temmuz döneminde Türkiye’nin nüfusu 123 bin 904 kişi yükseldi. Böylece ülke nüfusu 1 Temmuz 2026 itibarıyla 86 milyon 320 bin 602 kişiye ulaştı.

ERKEK NÜFUSUN ORANI YÜZDE 50,01

Güncel nüfus verilerinde erkek ve kadın nüfusu arasındaki fark oldukça sınırlı kaldı.

Erkek nüfus 43 milyon 170 bin 975 kişiyle toplam nüfusun yüzde 50,01’ini oluştururken, kadın nüfus 43 milyon 149 bin 627 kişi olarak kaydedildi. Kadınların toplam nüfus içindeki payı ise yüzde 49,99 oldu.

EN KALABALIK YAŞ GRUBU 25-29 YAŞ ARALIĞI

TÜİK verilerinde Türkiye’nin nüfus yapısına ilişkin yaş grupları da dikkat çekti.

Ülkede en kalabalık yaş grubunu 6 milyon 655 bin 400 kişiyle 25-29 yaş arasındaki genç yetişkinler oluşturdu. Bu yaş grubunun ardından 6 milyon 562 bin 310 kişiyle 10-14 yaş grubu geldi.

Türkiye’nin nüfusu böylece yılın ilk yarısında artışını sürdürürken, toplam nüfus 86 milyon 320 bin 602 kişiye ulaşmış oldu.

Kısa süre önce Somali Federal Hükümeti güçlerinin kontrolü yeniden sağladığı Baidoa kentinde yaşanan olayların, bölgede devam eden siyasi ve askerî gerilimle bağlantılı olduğu değerlendiriliyor.

Edinilen bilgilere göre, federal güçlerin kentte hâkimiyeti sağlamasının ardından, Güneybatı Eyaleti’nin görevden uzaklaştırılan eski yönetimiyle bağlantılı silahlı gruplar ve El-Şebab terör örgütüne bağlı unsurların bölgeyi yeniden ele geçirmek amacıyla çeşitli girişimlerde bulunduğu iddia edildi.

Yaşanan gelişmelerin ardından ortaya çıkan gösterilerde, Türkiye’nin Somali’deki faaliyetlerinin hedef alınması dikkat çekti. Bazı kaynaklar, eylemlere katılan grupların El-Şebab yanlısı olduğunu ileri sürdü. Ancak bu iddialara ilişkin bağımsız kaynaklardan doğrulama yapılmadı.

Türk bayrağının yakılması ise kamuoyunda büyük tepkiyle karşılandı. Sosyal medyada çok sayıda kullanıcı, bayrağa yönelik saldırıyı kınarken, söz konusu eylemleri gerçekleştiren grupları “provokasyon peşindeki çapulcular” olarak nitelendirdi.

Türkiye ile Somali arasındaki ilişkiler son yıllarda özellikle güvenlik ve savunma alanlarında önemli ölçüde güçlendi. Ankara yönetimi, Somali ordusunun yeniden yapılandırılması, güvenlik güçlerinin eğitilmesi ve terörle mücadele kapasitesinin artırılması amacıyla Mogadişu yönetimine kapsamlı destek sağlıyor.

Türkiye’nin bölgedeki askerî varlığının genişlemesiyle birlikte, terör örgütü El-Şebab’a karşı yürütülen operasyonların da daha etkin hâle geldiği belirtiliyor.

Bölgedeki son olayların, Türkiye ile Somali arasındaki stratejik iş birliğini hedef alan yeni bir provokasyon dalgasının parçası olup olmadığı ise önümüzdeki süreçte daha net ortaya çıkacak.

Calcalist’in analizine göre, taraflardan birine yönelik saldırının tüm taraflara yapılmış kabul edilmesini öngören güvenlik iş birliği, üç ülke arasındaki ilişkileri savunmanın ötesine taşıyabilecek bir potansiyele sahip.

Analizde, Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan’ın üç ülke arasında savunma sanayii alanında ortak projeler geliştirilebileceğine yönelik mesajları da öne çıkarıldı. Bu durumun Ankara açısından anlaşmanın yalnızca güvenlik boyutuyla sınırlı olmadığını, aynı zamanda savunma sanayii ihracatı ve ekonomik iş birliği bakımından da önemli bir fırsat sunduğunu gösterdiği belirtildi.

Türk savunma sanayiinde rekor büyüme

Calcalist, anlaşmanın Türkiye açısından zamanlamasının oldukça dikkat çekici olduğuna işaret etti.

Türkiye’nin savunma ve havacılık sanayii ihracatı 2025 yılında bir önceki yıla kıyasla yüzde 48 artarak 10,05 milyar dolara yükseldi ve yeni bir rekor kırdı. Aynı dönemde sektörde imzalanan yeni sözleşmelerin toplam değerinin ise 17,8 milyar dolara ulaştığı aktarıldı.

Gazetenin değerlendirmesinde, Suudi Arabistan’ın da Türkiye’nin güçlü olduğu alanlarda önemli ihtiyaçlara sahip olduğu vurgulandı. Riyad’ın savunma alanında kendini kanıtlamış sistemlere, rekabetçi maliyetlere ve teknoloji transferine yönelik arayışının Ankara’nın sunduğu imkanlarla örtüştüğü ifade edildi.

Suudi Arabistan’ın 2030 Vizyonu kapsamında savunma harcamalarında yerlilik oranını yüzde 50’ye çıkarma hedefinin de Türkiye ile geliştirilebilecek ortak üretim ve teknoloji projeleri açısından önemli bir zemin oluşturduğu belirtildi.

Suudi Arabistan ile savunmada yeni dönem

Türkiye ile Suudi Arabistan arasındaki savunma iş birliğinin yeni başlamadığına dikkat çekilen analizde, yaklaşık üç yıl önce gerçekleştirilen insansız hava aracı satışına da gönderme yapıldı.

Söz konusu anlaşmanın Türkiye’nin tarihindeki en büyük savunma sanayii ihracat sözleşmelerinden biri olduğu hatırlatılırken, Roketsan’ın şubat ayında Suudi Arabistan’da yerel üretim kapasitesinin geliştirilmesine yönelik imzaladığı anlaşmalar da analizde yer aldı.

Bu gelişmelerin Mekke Anlaşması ile birlikte değerlendirilmesi gerektiği belirtilirken, yeni güvenlik mutabakatının iki ülke arasında halihazırda büyüyen ticari ve savunma sanayii ilişkilerine daha kapsamlı bir stratejik çerçeve kazandırabileceği değerlendirildi.

Ticaret ve yatırımlar da masada

Mekke Anlaşması’nın ekonomik etkisinin savunma sanayiiyle sınırlı kalmayabileceği de analizde öne çıkan başlıklardan biri oldu.

Türkiye ile Suudi Arabistan arasındaki ticaret hacminin 8,6 milyar doları aştığı, iki ülkenin bu yıl için 10 milyar dolarlık ticaret hacmi hedeflediği belirtildi. Suudi Arabistan’ın Türkiye’deki yatırımlarının 2 milyar doları geçtiği, Türk müteahhitlik şirketlerinin ise Suudi Arabistan’da toplam değeri 32,5 milyar doları bulan 434 projeyi tamamladığı aktarıldı.

Cumhurbaşkanı Yardımcısı Cevdet Yılmaz’ın güvenlik ortaklığının ticaret, finans ve yatırım ilişkilerini de hızlandırabileceğine yönelik açıklamalarına da yer verildi.

“En büyük kazanan Türkiye olabilir”

Calcalist, üç ülkenin ittifak içerisindeki konumlarını ekonomik ve askeri kapasiteleri üzerinden değerlendirdi.

Gazetenin analizinde Suudi Arabistan’ın sermaye ve büyük bir tedarik pazarı, Pakistan’ın ise askeri kapasite ve stratejik derinlik sağladığı; Türkiye’nin ise savunma sanayiindeki üretim gücü sayesinde bu iş birliğini somut projelere dönüştürme konusunda öne çıktığı belirtildi.

Analizde, anlaşmanın somut savunma projelerine dönüşmesi halinde en büyük ekonomik kazanımı Türkiye’nin elde edebileceği değerlendirmesi yapıldı. Ankara’nın büyük ölçekli ihracat gerçekleştirebilen, ortak üretim konusunda deneyimli ve yeni pazarlara açılma arayışındaki savunma sanayii şirketleriyle ittifaka önemli bir üretim kapasitesi sunduğu vurgulandı.

Mekke Anlaşması Türkiye için yeni ihracat kapısı mı?

Analizin genel değerlendirmesine göre Suudi Arabistan’ın finansal gücü, Pakistan’ın askeri kapasitesi ve Türkiye’nin savunma sanayii üretim kabiliyeti birbirini tamamlayan bir yapı oluşturuyor.

Bu iş birliğinin yalnızca ortak güvenlik anlayışıyla sınırlı kalmayıp savunma sanayii, teknoloji transferi, ortak üretim, ticaret ve yatırımlara dönüşmesi halinde Mekke Anlaşması’nın Türkiye açısından önemli bir ekonomik fırsata dönüşebileceği değerlendiriliyor.

Özellikle Suudi sermayesi ile Pakistan ve Körfez pazarlarına erişimin Türk savunma sanayii şirketleri açısından yeni imkanlar oluşturabileceği belirtilirken, Ankara’nın önümüzdeki dönemde bu stratejik fırsatı ne ölçüde ticari kazanıma dönüştüreceği yakından izlenecek.

YENİ ASGARİ ÜCRET TARİFESİ

Komisyonun belirlediği yeni rakamlara göre KKTC’de uygulanacak asgari ücret şu şekilde olacak:

• Net aylık ücret: 61 bin 677 TL
• Brüt aylık ücret: 70 bin 893 TL
• Saatlik ücret: 408,99 TL
• Günlük ücret: 3 bin 271,98 TL
• Haftalık ücret: 16 bin 359,92 TL

Yeni ücret tarifesinin Resmi Gazete’de yayımlanmasının ardından yürürlüğe girmesi bekleniyor.

KARARIN GEREKÇESİ HAYAT PAHALILIĞI

Asgari Ücret Saptama Komisyonu, düzenlemenin temel nedeninin son dönemde yükselen enflasyon ve hayat pahalılığı olduğunu açıkladı. Yetkililer, ekonomik göstergelerdeki değişimlerin çalışanların satın alma gücü üzerinde ciddi baskı oluşturduğunu belirterek ücretlerin bu doğrultuda güncellendiğini ifade etti.

İLK YARIYA GÖRE YAKLAŞIK 9 BİN TL ARTIŞ

2026 yılının ilk altı ayında KKTC’de uygulanan asgari ücret:

• Brüt: 60 bin 618 TL
• Net: 52 bin 738 TL

olarak uygulanıyordu.

Son düzenlemeyle net asgari ücret yaklaşık 8 bin 939 TL artmış oldu. Böylece çalışanların yükselen yaşam maliyetleri karşısında gelirlerinin desteklenmesi hedefleniyor.

TÜRKİYE İLE ÜCRET FARKI GÜNDEMDE

KKTC’de net asgari ücretin 61 bin 677 TL’ye yükselmesiyle birlikte, Türkiye’de uygulanan 28 bin 75 TL seviyesindeki net asgari ücretle arasındaki fark da dikkat çekti. Yeni rakam, Türkiye’deki net asgari ücretin yaklaşık 2,2 katına denk geliyor.

Ekonomi uzmanları ise iki ülke arasındaki ücretlerin doğrudan karşılaştırılmasının yanıltıcı olabileceğini vurguluyor. Döviz kuru, vergi yükü, sosyal güvenlik sistemi ve yaşam maliyetleri gibi unsurların ücret seviyelerinde belirleyici olduğu ifade ediliyor.

ARA ZAM UYGULAMASI DEVAM EDECEK

KKTC’de asgari ücret, yıl içerisinde ekonomik göstergeler ve hayat pahalılığı oranları dikkate alınarak yeniden değerlendirilebiliyor. Bu sistem sayesinde yüksek enflasyon dönemlerinde çalışanların gelir kaybının sınırlandırılması amaçlanıyor.

İşçi ve işveren temsilcilerinin yer aldığı Asgari Ücret Saptama Komisyonu’nun, ekonomik gelişmeleri izlemeyi sürdüreceği ve gerekli görülmesi halinde ücretleri yeniden gündeme alabileceği belirtiliyor.

Bu milletin en büyük zenginliği nedir biliyor musunuz?

Ne altını…
Ne dövizi…
Ne petrolü…

Bu milletin en büyük serveti vicdanıdır.

Bir çocuk ağladığında cebindeki son parayı uzatan…
Bir deprem olduğunda kendi ihtiyacını erteleyip tanımadığı insanların imdadına koşan…
Ramazan’da paylaşan, kurbanda dağıtan, selde, yangında, depremde ilk yardıma koşan bir millettir bu millet.

İşte tam da bu yüzden…

En kolay sömürülen şey de bu milletin vicdanıdır.

Kimi Atatürk diyerek toplar…
Kimi din diyerek toplar…
Kimi bayrak diyerek toplar…
Kimi şehit diyerek toplar…
Kimi “vatan elden gidiyor” diyerek toplar…
Kimi de “depremzede aç” diyerek toplar.

Sonra ne olur?

Paranın hesabını soran olunca…

“Sen yardım düşmanı mısın?”
“Sen kötü niyetlisin.”
“Sen bizi hedef gösteriyorsun.”

Hayır!

Kimse yardıma karşı değil.

Millet, yardımın istismar edilmesine karşı.

Çünkü bu ülke, yardım ederken gözyaşı döken insanların ülkesidir.

6 Şubat depremlerinde milyonlarca insan ekran başında ağladı.

Kimisi maaşını gönderdi.

Kimisi altınını bozdurdu.

Kimisi çocuklarının kumbarasını açtı.

Kimisi kredi çekip bağış yaptı.

Çünkü inanmışlardı.

Çünkü güvenmişlerdi.

Çünkü “Bir can kurtulsun.” demişlerdi.

Bugün ise aynı günlere ait görüntüler yeniden gündemde.

Ağlayarak yardım isteyenler…
Canlı yayınlarda bağış çağrısı yapanlar…
“Kim varsa oraya gönderin.” diyenler…

Hepsi yeniden konuşuluyor.

Konuşulmalıdır da…

Çünkü yardım kutsaldır.

Ama yardım adı altında toplanan her kuruşun hesabı da kutsaldır.

Yıllarca bize şu soru soruldu:

“Devlet nerede?”

Oysa devlet hiçbir yere gitmemişti.

Devlet bazen sessiz kalır.

Ama unutmaz.

Devlet acele etmez.

Ama zamanı geldiğinde dosyayı açar.

Çünkü devlet, günlük öfkeyle değil hukukla hareket eder.

Eskilerin güzel bir sözü vardır:

Devletin hafızası uzundur.

Bir başka söz daha vardır:

Devletin sabrı, zafiyet değildir.

Kimileri bunu yıllarca yanlış okudu.

Sessizliği korkaklık sandı.

Sabrı acizlik sandı.

Oysa devlet, bazen bekler.

Delilin olgunlaşmasını bekler.

Sürecin tamamlanmasını bekler.

Ve günü geldiğinde düğmeye basar.

İşte o gün geldiğinde de aynı kişiler bu kez başka sorular sormaya başlar.

Şimdi ise milletin sorması gereken soru şudur:

Depremzedeler için toplanan bağışların tamamı nerelere harcandı?

Hangi kalemlere aktarıldı?

Hangi projelerde kullanıldı?

Hangi bağımsız denetimlerden geçti?

Bağış yapan milyonlarca insanın bu soruları sorması en doğal hakkıdır.

Çünkü o para; milletin alın teridir.

Milletin duasıdır.

Milletin gözyaşıdır.

Ve gözyaşının hesabı olur.

Hiç kimse;

Ünlü diye…

Sanatçı diye…

Akademisyen diye…

Fenomen diye…

Dokunulmaz değildir.

Şeffaflık herkese lazımdır.

Hesap verebilirlik herkese lazımdır.

Güven, ancak açıklıkla korunur.

Bugün yaşanan tartışmalar yalnızca bir soruşturmanın konusu değildir.

Asıl mesele, bundan sonra bu milletin yardım etme duygusunun körelmemesidir.

Çünkü her şaibe…

Her cevapsız soru…

Her belirsizlik…

Bir sonraki afette uzanacak yardım elini biraz daha geri çeker.

En büyük zarar da budur.

Bir kişinin itibarı değil…

Bir milletin merhameti yara alır.

Buradan devlete de açık çağrımızdır:

Yardım adı altında toplanan her kuruşun denetimi daha sıkı yapılmalıdır.

Afet dönemlerinde bağış kampanyaları şeffaf, bağımsız ve anlık olarak kamuoyuna raporlanmalıdır.

Millet, sadece yardım etmeyi değil…

Yardımının doğru yere ulaştığını da görmek ister.

Çünkü güven kaybolursa, bağış da kaybolur.

Merhamet kaybolursa, toplum kaybeder.

Artık insanlar alkıştan önce belge görmek istiyor.

Sloganlardan önce hesap görmek istiyor.

Duygu sömürüsünden önce şeffaflık görmek istiyor.

Çünkü bu millet saf olabilir…

Ama sahipsiz değildir.

Ve unutulmamalıdır ki;

Bu devlet kolay kolay konuşmaz. Ama konuştuğunda dosyasıyla konuşur.

Bu millet kolay kolay hesap sormaz. Ama sorduğunda vicdan adına sorar.

Gözyaşı kutsaldır…

Ama o gözyaşı üzerinden kurulan düzen varsa, onun da mutlaka bir gün hesabı sorulur.

Bazı sesler vardır…

Bir enstrümanın tınısı olmaktan çıkar, milletin hafızasına dönüşür.

Geçen hafta Ankara’da düzenlenen NATO zirvesinde 32 ülkenin devlet ve hükümet başkanı mehter marşlarıyla karşılandı.

O an sadece bir karşılama töreni yaşanmadı.

Türkiye, dünyaya çok net bir mesaj verdi:

“Biz sadece bugünün devleti değiliz; yüzyılların birikimiyle ayakta duran bir milletiz.”

Batı basınının önemli bölümü bu görüntüleri konuştu.

Çünkü Ankara, diplomasi sahnesine tarihini de taşıdı.

Ve işin ilginç tarafı şu oldu:

Dünyanın birçok yerinde hayranlıkla izlenen bu görüntüler, içeride bazı çevreler tarafından küçümsenmeye çalışıldı.

Oysa mehter, herhangi bir müzik topluluğu değildir.

Mehter; disiplinin, devlet geleneğinin, askerî hafızanın ve kültürel sürekliliğin sembolüdür.

Viyana Mozart’la övünür.

İtalya operasıyla övünür.

İspanya flamenkosuyla övünür.

Türkiye’nin de mehteriyle gurur duyması kadar doğal ne olabilir?

Bir milletin kendi tarihî mirasını sahiplenmesi, başka kültürlere düşmanlık değildir.

Tam tersine, gerçek özgüvenin göstergesidir.

Kendi köklerinden utanarak evrensel olunmaz.

Kendi geçmişini küçümseyerek çağdaşlık kurulmaz.

Asıl mesele tam da burada düğümleniyor.

Türkiye uzun yıllar boyunca “ya geçmiş ya gelecek” ikilemine mahkûm edildi.

Oysa güçlü ülkeler böyle davranmaz.

Güçlü ülkeler geçmişlerini müzeye kaldırıp unutan değil, onu bugünün diliyle yeniden yorumlayan ülkelerdir.

Ankara’daki zirve bunu yaptı.

Bir yanda NATO’nun güvenlik gündemi vardı.

Ukrayna savaşı vardı.

Karadeniz dengesi vardı.

Enerji güvenliği vardı.

Göç meselesi vardı.

Diğer yanda ise mehterin ritmi vardı.

Yani Türkiye hem jeopolitik gücünü hem de medeniyet hafızasını aynı kareye sığdırdı.

Bence zirvenin en önemli kazanımı da buydu.

Çünkü dünya artık sadece ekonomik büyüklüklere bakmıyor.

Kültürel ağırlığa da bakıyor.

Kimliğine sahip çıkabilen toplumlara da bakıyor.

Türkiye’nin son yıllarda en çok ihtiyaç duyduğu şeylerden biri işte bu özgüven.

Gençler Mozart’ı da bilmeli, Itrî’yi de.

Senfoniyi de dinlemeli, mehteri de.

Çünkü medeniyet, birini seçip diğerini yok etmek değil; kendi kökleri üzerinde yükselirken dünyaya da açık kalabilmektir.

Ankara’da verilen görüntü tam olarak buydu.

Ne geçmişe saplanıp kalmak…

Ne de geçmişten utanmak…

Sadece şu cümleyi dünyaya hatırlatmak:

“Türkiye, tarihinden güç alan ama geleceğe yürüyen bir ülkedir.”

Mehterin sesi belki birkaç dakika sürdü.

Ama verdiği mesaj çok daha uzun süre konuşulacak gibi görünüyor.

S-400 Tartışmaları Yeniden Gündemde

Türkiye’nin Rusya’dan satın aldığı S-400 hava savunma sistemleri, ABD Başkanı Donald Trump’ın Ankara’da Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan ile gerçekleştirdiği görüşmenin ardından yeniden uluslararası gündemin merkezine yerleşti.

2019 yılında teslim alınan S-400 sistemleri nedeniyle ABD tarafından Türkiye’ye CAATSA yaptırımları uygulanmıştı. Ankara’da düzenlenen 36. NATO Liderler Zirvesi sonrasında Trump’ın yaptırımların kaldırılacağı yönündeki açıklamaları ise S-400’lerin geleceğine ilişkin tartışmaları yeniden alevlendirdi.

Kremlin: Türkiye ile Temas Halindeyiz

Moskova’da gazetecilerin sorularını yanıtlayan Kremlin Sözcüsü Dmitriy Peskov, Türkiye’nin S-400 sistemlerini üçüncü bir ülkeye devretmeye hazırlandığı yönündeki iddialara ilişkin açıklamalarda bulundu.

Peskov, konunun iki ülke arasındaki ilişkiler açısından büyük önem taşıdığını belirterek şu değerlendirmeyi yaptı:

“Bu son derece hassas bir konu. Ancak Türk tarafıyla temas halindeyiz ve görüşmelerimizi sürdürmeye devam ediyoruz.”

Kremlin’in açıklaması, S-400’lerin geleceğine ilişkin kulislerde konuşulan senaryoları daha da hareketlendirdi.

Körfez Ülkesine Satış İddiası

S-400 sistemleriyle ilgili dikkat çeken bir kulis bilgisi de gazeteci Abdulkadir Selvi’den geldi.

Selvi, Türkiye’nin envanterindeki S-400 sistemlerinin Körfez bölgesindeki bir ülkeye satıldığı yönünde bilgiler aldığını ifade etti. Satış sürecinde yaşanan bazı teknik ve diplomatik pürüzlerin giderildiğini belirten Selvi, resmi açıklamanın kısa süre içinde yapılabileceğini öne sürdü.

Söz konusu iddialara ilişkin ise şu ana kadar resmi makamlar tarafından doğrulama yapılmadı.

Trump’tan CAATSA ve F-35 Mesajı

ABD Başkanı Donald Trump, Ankara’daki temaslarının ardından Türkiye’ye uygulanan CAATSA yaptırımlarının kaldırılacağını açıklamıştı.

Trump ayrıca Türkiye’nin F-35 programına dönüş ihtimaline ilişkin soruya da olumlu mesaj vererek, “Bu değerlendireceğimiz bir konu. F-35 harika bir uçak ve bu seçenek kesinlikle masada.” ifadelerini kullanmıştı.

Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan da F-35 meselesinin Türkiye açısından yeni olmadığını belirterek, Trump’ın verdiği sözlere güvendiğini ve olumlu bir sonuç beklediğini dile getirmişti.

Erdoğan’dan Dikkat Çeken Yanıt

NATO Liderler Zirvesi sonrasında düzenlenen basın toplantısında Cumhurbaşkanı Erdoğan’a, Türkiye’nin S-400 sistemleriyle ilgili nasıl bir adım atacağı soruldu.

ABD mevzuatına göre Türkiye’nin S-400 sistemlerine sahip olmaması gerektiğini hatırlatan soruya Erdoğan, kısa ancak dikkat çeken bir yanıt verdi:

“Bizi izlemeye devam edin.”

Bu açıklama, Ankara’nın S-400 konusunda yeni bir strateji üzerinde çalıştığı yönündeki değerlendirmeleri güçlendirdi.

Avrupa’nın bir alışkanlığı var.

Kendi acısını tarih yapar…

Başkasının acısını dipnot bile yapmaz.

Kendi mağdurunu kürsülere çıkarır…

Başkalarının mezarlarını ise sessizliğe gömer.

Bugün Avrupa Parlamentosu’nda kabul edilen Kıbrıs kararı tam da bunun yeni bir örneğidir.

1974 Kıbrıs Barış Harekatı üzerinden Türkiye’yi suçlayanlar, yarım asır önce yaşanan olayları kendi siyasi bakış açılarıyla yeniden yorumlamaya çalışıyor.

Peki aynı Avrupa Parlamentosu, 1963’te başlayan Kanlı Noel’i neden aynı kararlılıkla konuşmadı?

Neden Ayvasıl’da toplu mezarlara gömülen Türkleri gündemine taşımadı?

Neden Kumsal’da banyo küvetinde katledilen Mürüvet İlhan ile üç küçük evladının dramını insan hakları raporlarının ilk sayfasına yazmadı?

Neden 103 Türk köyünün boşaltılmasını, yüzlerce Kıbrıs Türkünün hayatını kaybetmesini Avrupa’nın ortak hafızasına işlemedi?

Çünkü mesele insan hakları değil…

Mesele, kimin hakkının konuşulacağına karar verme ayrıcalığını kendilerinde görmeleridir.

Bugün Gazze’ye bakın…

On binlerce insan hayatını kaybetti.

Kadınlar…

Çocuklar…

Hastaneler…

Okullar…

Mülteci kampları…

Dünyanın gözü önünde bombalandı.

Uluslararası kuruluşların raporlarına konu olan ağır insani yıkım günlerce ekranlara yansıdı.

Peki Avrupa ne yaptı?

Birkaç diplomatik açıklama…

Birkaç “endişeliyiz” cümlesi…

Sonra derin bir sessizlik.

Lübnan’da yaşanan saldırılar karşısında da benzer bir tablo ortaya çıktı.

Siviller hayatını kaybetti.

Yerleşim alanları hedef oldu.

Ama Avrupa’nın vicdanı yine uzun bir sessizliğe büründü.

İnsan haklarını evrensel bir değer olarak savunduğunu söyleyenlerin, bu ilkeyi her coğrafyada aynı ölçüyle uygulaması beklenir.

Çünkü insan hakları; milliyete, dine ya da siyasi tercihe göre değişen bir kavram değildir.

Kıbrıs meselesi de tarihsel yönleriyle son derece hassas bir konudur.

Bu nedenle geçmişte yaşanan acıların tamamı, hangi topluma ait olursa olsun, insani bir bakış açısıyla değerlendirilmelidir.

Acıları yarıştırmak da, bazılarını görünmez kılmak da barışa hizmet etmez.

Gerçek adalet, yalnızca belirli mağduriyetleri değil, tüm sivillerin yaşadığı trajedileri aynı vicdan terazisinde tartabilmektir.

Avrupa Parlamentosu’nun aldığı karar, işte bu nedenle tarafsızlık konusunda ciddi tartışmaları beraberinde getirmektedir.

Eğer gerçekten adalet aranıyorsa…

Kanlı Noel de konuşulmalıdır.

Ayvasıl da konuşulmalıdır.

Kumsal Katliamı da konuşulmalıdır.

Toplu mezarlar da konuşulmalıdır.

Türklerin yaşadığı acılar da aynı ciddiyetle araştırılmalıdır.

Aksi halde ortaya çıkan tablo, hukukun değil siyasetin konuştuğu bir tablo olur.

Avrupa, insan haklarını siyasi rekabetin aracı hâline getirdiği sürece inandırıcılığını güçlendiremez.

Çünkü vicdan seçici olamaz.

Adalet taraf seçemez.

İnsanlık ise ancak herkes için savunulduğunda gerçek anlamını bulur.

Türkiye’nin milli muharip uçağı KAAN projesinde önemli bir eşik daha geride kaldı. ABD yönetiminin KAAN’da kullanılacak F110-GE-129 motorlarının satışına ilişkin Kongre’ye yaptığı resmi bildirim sürecinde kritik inceleme dönemi tamamlanırken, satışın önünde herhangi bir engel oluşmadı.

Milli imkanlarla geliştirilen KAAN için yerli motor çalışmalarının 2032 yılına kadar devam etmesi planlanırken, bu süreçte uçağın ilk üretim bloklarında F110-GE-129 turbofan motorlarının kullanılması öngörülüyor. Böylece hem proje takviminin korunması hem de Türk Silahlı Kuvvetlerinin ihtiyaçlarının zamanında karşılanması hedefleniyor.

ABD Dışişleri Bakanlığı, 24 Haziran 2026 tarihinde Türkiye’ye yönelik yabancı askeri ürün satışına ilişkin resmi bildirimi Kongre’ye iletmişti. Bildirimin ardından bazı Kongre üyeleri satışın değerlendirilmesi amacıyla 15 günlük inceleme sürecinin işletilmesini talep etti.

ABD mevzuatı gereği bu süre içerisinde satışın durdurulabilmesi için Temsilciler Meclisi ile Senato’nun ortak ret kararı alması gerekiyordu. Böyle bir kararın çıkması halinde ise ABD Başkanı Donald Trump’ın veto yetkisi bulunuyor, vetonun aşılabilmesi için de Kongre’nin her iki kanadında üçte iki çoğunluk şartı aranıyordu.

Ancak inceleme süresi boyunca satışın engellenmesine yönelik ortak karar tasarısı ne Temsilciler Meclisi’nin ne de Senato’nun gündemine alınmadı. Böylece 15 günlük değerlendirme sürecinin sona ermesiyle birlikte F110 motorlarının Türkiye’ye satış süreci Kongre aşamasında herhangi bir engelle karşılaşmadan ilerlemeye devam etti.

Söz konusu satış paketi yalnızca motor tedarikini kapsamıyor. Bildirim kapsamında KAAN’da kullanılacak F110-GE-129E/F motorlarının entegrasyonu, montajı, dış modifikasyonları, sertifikasyon süreçleri, test faaliyetleri ile teknik veri paylaşımı ve savunma hizmetleri de yer alıyor.

Yaşanan bu gelişme, KAAN’ın seri üretim takvimine ilişkin önemli bir adım olarak değerlendirilirken, yerli motor geliştirme çalışmalarının tamamlanmasına kadar geçiş sürecinin planlandığı şekilde devam etmesine katkı sağlayacak.

Avrupa Parlamentosu (AP), 1974 Kıbrıs Barış Harekatı’na ilişkin dikkat çeken bir karar tasarısını kabul etti. Yunanistanlı parlamenter Eleonora Meleti’nin öncülüğünde hazırlanan karar, harekât sırasında Türk askerlerinin Rum kadınlara yönelik cinsel şiddet uyguladığı yönündeki iddiaların tanınmasını öngörürken, Türkiye’de karara sert tepkiler yükseldi.

Avrupa Parlamentosu’nda geniş destekle kabul edildi

8 Temmuz’da Avrupa Parlamentosu Genel Kurulu’nda oylanan karar tasarısı, 575 “kabul” oyuna karşılık 33 “ret” oyuyla kabul edildi. Kararda, 1974 Kıbrıs Barış Harekatı sırasında Türk askerlerinin cinsel şiddeti savaş yöntemi olarak kullandığı iddialarına yer verildi.

Metinde ayrıca, iddia edilen mağdurlar için tazminat mekanizmalarının oluşturulması çağrısı yapılırken, Türkiye’nin uluslararası hukuk kapsamında sorumluluk üstlenmesi gerektiği yönünde ifadeler de yer aldı.

Eleonora Meleti: “Yaklaşık 1500 mağdur kadın var”

Yunanistan Başbakanı Kiryakos Miçotakis’in liderliğini yaptığı Yeni Demokrasi Partisi mensubu Avrupa Parlamentosu üyesi Eleonora Meleti, Genel Kurul’daki konuşmasında yaklaşık 1500 Rum kadının mağdur olduğunu öne sürdü. Meleti, söz konusu iddiaların uluslararası platformlarda daha görünür hale getirilmesi gerektiğini savundu.

Karar Türkiye’de tepkiyle karşılandı

Avrupa Parlamentosu’nun kabul ettiği karar, Türkiye’de farklı kesimlerden eleştirilerin hedefi oldu. Tepkilerde, Kıbrıs Barış Harekatı’nın öncesinde Kıbrıs Türklerine yönelik yıllarca süren saldırılar ve katliamların göz ardı edildiği görüşü öne çıktı.

Kanlı Noel yeniden hatırlandı

Kararın ardından kamuoyunda, 1963 yılında başlayan ve tarihe “Kanlı Noel” olarak geçen saldırılar yeniden gündeme taşındı. 20 Aralık 1963 gecesi başlayan olaylarda Türk yerleşim bölgeleri hedef alınmış, resmi kayıtlara göre 92 Kıbrıs Türkü hayatını kaybetmiş, 146 kişi ise yaralanmıştı.

Bu saldırılar, ilerleyen yıllarda adadaki etnik gerilimin daha da derinleşmesine neden olan dönüm noktalarından biri olarak kabul ediliyor.

Ayvasıl’da toplu infaz

Kıbrıs’ta faaliyet gösteren EOKA mensuplarının Lefkoşa’ya bağlı Ayvasıl köyünde esir aldıkları 21 Kıbrıs Türkünü elleri bağlı şekilde öldürdüğü ve cenazelerin toplu mezarlara gömüldüğü olay da yeniden hatırlatılan trajediler arasında yer aldı.

Kumsal Katliamı hafızalardaki yerini koruyor

24 Aralık 1963’te Lefkoşa’nın Kumsal bölgesinde yaşanan saldırılar sırasında, Kıbrıs Türk Alayı’nda görev yapan Binbaşı Nihat İlhan’ın eşi Mürüvet İlhan ile çocukları Murat, Kutsi ve Hakan evlerinin banyo küvetinde öldürülmüş halde bulunmuştu.

“Kumsal Katliamı” veya “Banyo Katliamı” olarak tarihe geçen olayın yaşandığı ev, bugün Barbarlık Müzesi olarak ziyaretçilere açık bulunuyor.

103 Türk köyü boşaltıldı

1963-1964 yıllarında yaşanan saldırılar sonucunda 103 Türk köyünün boşaltıldığı, yüzlerce Kıbrıs Türkünün göç etmek zorunda kaldığı belirtiliyor. Resmi verilere göre bu süreçte toplam 364 Kıbrıs Türkü yaşamını yitirdi.

Avrupa Parlamentosu’nun son kararıyla birlikte, Kıbrıs meselesine ilişkin tarihsel tartışmalar ve farklı tarafların olaylara ilişkin değerlendirmeleri yeniden uluslararası gündemin önemli başlıklarından biri haline geldi.

İnsan, ömrü boyunca iki yol arasında yürür.

Birisi kalabalığın yolu…

Diğeri hakikatin yolu.

Kalabalığın yolu alkışlıdır.

Hakikatin yolu ise çoğu zaman yalnızdır.

Fakat Allah katında kıymetli olan, alkış değil; istikamettir.

Bugün dünyanın en büyük problemi ekonomik kriz değildir.

Siyasi kutuplaşma değildir.

Teknolojinin baş döndürücü hızı da değildir.

Asıl problem, insanın kendi özünü kaybetmesidir.

İnsan satılınca…

Vicdan susuyor.

İnsan eğilince…

Haysiyet eksiliyor.

İnsan kin besleyince…

Merhamet ölüyor.

Oysa müminin pusulası makam değildir.

Servet değildir.

Şöhret değildir.

Allah’ın rızasıdır.

Onun için…

İtilirsin…

Atılırsın…

Dışlanırsın…

Ama satılmazsın.

Doğru bildiğin yolda yürürsün.

Gerekirse devrilirsin.

Ama eğilmezsin.

Çünkü biliyorsun ki eğilen sadece beden değildir.

Bazen karakter de eğilir.

Bazen şahsiyet de.

Bazen iman da yara alır.

Hayat bize çok şey kazandırabilir.

Ev…

Araba…

Makam…

Servet…

Hepsi güzel.

Ama bir insanın aldığı beddua, sahip olduğu bütün servetten daha ağırdır.

Onun için mal kazanırken gönül kaybetmemek gerekir.

Ticaret yaparken ahireti iflas ettirmemek gerekir.

Okumak güzeldir.

Bilgi güçtür.

Ama dili lanete alıştıran bir ilim, sahibini yüceltmez.

Kalbi karartan bilgi, hikmet değildir.

Kapını aç.

Sofranı aç.

Gönlünü aç.

Muhtaca el uzat.

Mazlumun duasını al.

Ama öfken geldiğinde ağzını açmadan önce vicdanına danış.

Çünkü bir söz, yıllarca kapanmayacak yaralar açabilir.

Bugün insanlık bilgi çağında yaşıyor.

Fakat hikmet çağında yaşamıyor.

Bilgimiz arttı.

Merhametimiz azaldı.

Evlerimiz büyüdü.

Gönüllerimiz küçüldü.

Takipçiler çoğaldı.

Dostlar azaldı.

İşte bunun için…

Kin değil umut beslemeliyiz.

Nefret değil dua büyütmeliyiz.

Çocuklarımızı sadece başarılı değil, ahlaklı yetiştirmeliyiz.

Onlara diploma kadar vicdan da bırakmalıyız.

Unutmayalım…

Rakibini geçebilirsin.

Sınıfını geçebilirsin.

Hayatta herkesi geçebilirsin.

Fakat bir gün kabre girdiğinde kimseyi geçmiş olmayacaksın.

Orada sadece ameller konuşacak.

Bugün servetini sayıyorsan…

Bir gün sevaplarını da sayabilecek misin?

Bugün büyüklerini sayıyorsan…

Yarın Rabbinin huzurunda yüzün ak olacak mı?

Asıl soru budur.

Dünya bize kalıcı bir adres vermedi.

Sadece geçici bir misafirlik verdi.

Öyleyse bu misafirhanede birbirimizi kırarak değil, gönüller yaparak yaşayalım.

Çünkü geriye kalan;

Ne makamdır…

Ne servettir…

Ne alkıştır…

Geriye kalan yalnızca güzel bir isim, hayırlı bir amel ve Allah’ın razı olduğu bir ömürdür.

Bu mübarek Cuma günü vesilesiyle Rabbimizden niyazımız odur ki;

Bize doğrulmayı nasip etsin ama kibri değil…

Dik durmayı nasip etsin ama zulmü değil…

Kazandırmayı nasip etsin ama haramı değil…

Konuşmayı nasip etsin ama gıybeti değil…

Sevmeyi nasip etsin ama nefreti değil…

Ve en önemlisi…

Kalabalıklar içinde kaybolmadan, Hakk’ın yolunda dosdoğru yürümeyi nasip etsin.

Hayırlı Cumalar…

Erdoğan’dan Yoğun Diplomasi Mesaisi

Zirve boyunca Cumhurbaşkanı Erdoğan, Fransa Cumhurbaşkanı Emmanuel Macron, İngiltere Başbakanı Keir Starmer, Almanya Başbakanı Friedrich Merz ve İtalya Başbakanı Giorgia Meloni başta olmak üzere birçok liderle bir araya geldi.

Gerçekleştirilen temaslarda ikili ilişkiler, bölgesel gelişmeler, savunma sanayii iş birlikleri ve NATO’nun geleceğine ilişkin başlıklar ele alındı.

Türkiye ile İngiltere Arasında Güvenlik ve Savunma Ortaklığı

Cumhurbaşkanı Erdoğan ile İngiltere Başbakanı Keir Starmer’in görüşmesinde iki ülke arasında Güvenlik ve Savunma Ortaklığı Anlaşması imzalandı.

Anlaşma kapsamında caydırıcılık, askeri iş birliği, savunma sanayii, ileri teknoloji, siber güvenlik, hibrit tehditlerle mücadele ve terörle mücadele alanlarında yeni iş birliği mekanizmalarının oluşturulması hedefleniyor.

Macron Görüşmesinde SAMP-T ve Ticaret Mesajı

Cumhurbaşkanı Erdoğan ile Fransa Cumhurbaşkanı Emmanuel Macron’un görüşmesinde Türkiye-Fransa ilişkilerinin geliştirilmesi ön plana çıktı.

Erdoğan, iki ülke arasındaki ticaret hacminin artırılması gerektiğini vurgularken, Macron da ortak savunma projeleri arasında yer alan SAMP-T hava savunma sistemi konusunun görüşmede ele alındığını açıkladı.

Meloni ile Savunma Sanayii ve Enerji İş Birliği

Cumhurbaşkanı Erdoğan, İtalya Başbakanı Giorgia Meloni ile gerçekleştirdiği görüşmede savunma sanayii, yatırım, enerji ve ticaret alanlarında iş birliğinin daha da güçlendirilmesi gerektiğini ifade etti.

Taraflar, mevcut ortaklıkların geliştirilmesi konusunda karşılıklı iradelerini ortaya koydu.

AB İle İlişkiler Masadaydı

Almanya Başbakanı Friedrich Merz ile görüşmesinde Erdoğan, Avrupa Birliği’nin savunma girişimlerinin NATO’yu tamamlayıcı nitelikte olması halinde Türkiye’nin destek vermeye hazır olduğunu belirtti.

Cumhurbaşkanı Erdoğan ayrıca Avrupa Birliği Konseyi Başkanı Antonio Costa ile Avrupa Komisyonu Başkanı Ursula von der Leyen’in katıldığı çalışma yemeğinde Türkiye-AB ilişkileri ve üyelik sürecini kapsamlı şekilde değerlendirdi.

Suriye Gündemi de Ele Alındı

Cumhurbaşkanı Erdoğan, Suriye Devlet Başkanı Ahmet Şara ile yaptığı görüşmede iki ülke ilişkileri ve bölgesel gelişmeleri değerlendirdi.

Görüşmede Suriye’nin yeniden istikrar kazanmasının önemi vurgulanırken, Türkiye’nin iş birliğini geliştirme yönündeki kararlılığı dile getirildi.

Erdoğan ve Trump’ın Samimi Görüntüleri Zirveye Damga Vurdu

Zirvenin en dikkat çeken anlarından biri Cumhurbaşkanı Erdoğan ile ABD Başkanı Donald Trump’ın zirve öncesinde gerçekleştirdiği ayaküstü sohbet oldu.

Görüşmeye Dışişleri Bakanı Hakan Fidan ile MİT Başkanı İbrahim Kalın da eşlik etti. Liderlerin uzun süre sohbet etmesi ve Trump’ın Cumhurbaşkanı Erdoğan hakkında kullandığı olumlu ifadeler diplomasi kulislerinde geniş yankı uyandırdı.

Trump ayrıca Türkiye’deki temasları sırasında Türk mutfağına yönelik beğenisini dile getirerek Türk yemeklerinden övgüyle söz etti.

Zirvede Dikkat Çeken Renkli Anlar

NATO Zirvesi yalnızca diplomatik temaslarla değil, renkli görüntülerle de hafızalarda yer etti.

Arnavutluk Başbakanı Edi Rama’nın spor ayakkabısıyla zirveye katılması dikkat çekerken, Japonya Dışişleri Bakanı Motegi Türk kahvesini deneyimleyerek kahve falı geleneği hakkında esprili açıklamalarda bulundu.

İzlanda Başbakanı Kristrun Frostadottir ise zirvenin ardından Ankara Kalesi’ni ziyaret etti ve yöresel oyun havasıyla karşılandı.

NATO’dan Birlik ve Destek Mesajı

Zirvenin sonunda yayımlanan ortak bildirgede NATO üyesi 32 ülke, ittifakın birlik ve dayanışma mesajını yineledi.

Bildirgede Ukrayna’ya yönelik askeri yardım, eğitim ve ekipman desteğinin sürdürüleceği belirtilirken, toplam 70 milyar euroluk destek taahhüdü yinelendi.

Ayrıca İran’ın nükleer silaha sahip olmaması gerektiği vurgulanırken, bölgesel güvenlik ve küresel istikrarın korunmasının NATO’nun öncelikleri arasında yer aldığı ifade edildi.

Ankara’da düzenlenen zirve, gerçekleştirilen diplomatik temaslar, imzalanan anlaşmalar ve verilen stratejik mesajlarla NATO’nun son yıllardaki en önemli buluşmalarından biri olarak kayıtlara geçti.

Trump’tan Türkiye için CAATSA ve F-35 mesajı

Ankara’daki temasları sırasında konuşan ABD Başkanı Donald Trump, Türkiye ile savunma alanındaki ilişkiler konusunda dikkat çeken değerlendirmelerde bulundu.

Trump, Rusya’dan S-400 hava savunma sistemi alımı nedeniyle uygulanan CAATSA yaptırımlarının kaldırılacağını ifade ederken, Türkiye’nin F-35 savaş uçağı programına ilişkin de olumlu mesajlar verdi.

ABD Başkanı, ilk açıklamasında F-35 satışının değerlendirileceğini belirtirken, daha sonraki değerlendirmesinde bu ifadelerini güçlendirerek Türkiye’nin F-35 savaş uçaklarını alacağını söyledi.

Erdoğan-Trump diyaloğu zirvenin öne çıkan başlıklarından biri oldu

Zirve boyunca iki lider arasındaki yakın diyalog da uluslararası basının dikkatini çekti.

Donald Trump, daha önce dile getirdiği “Cumhurbaşkanı Erdoğan olmasaydı bu zirveye katılmazdım.” yönündeki değerlendirmesini yeniden hatırlatarak Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın liderliğine övgüde bulundu.

Trump, Türkiye’nin savunma sanayii ve bölgesel etkisine dikkat çekerek Cumhurbaşkanı Erdoğan’ı güçlü bir lider olarak nitelendirdi ve Türkiye’nin uluslararası konumuna ilişkin olumlu ifadeler kullandı.

Yunanistan basınında F-35 tartışmaları öne çıktı

Trump’ın Türkiye’ye yönelik açıklamaları özellikle Yunanistan basınında geniş yankı buldu.

Gazetelerde, F-35 programına ilişkin açıklamaların Doğu Akdeniz’deki dengeleri etkileyebileceğine yönelik değerlendirmelere yer verildi. Bazı yayın organları, Ankara’daki görüşmelerin ardından Türkiye ile ABD arasında savunma alanındaki iş birliğinin yeniden güçlenebileceğine ilişkin analizler yayımladı.

Zirveye ilişkin yorumlarda Trump-Erdoğan görüşmesi, NATO kapsamındaki pazarlıklar ve Türkiye’nin artan diplomatik ağırlığı ön plana çıkarıldı.

İsrail basını gelişmeleri yakından takip etti

İsrail basını da Ankara Zirvesi’ni manşetlerine taşıdı.

Yayınlarda Trump ile Cumhurbaşkanı Erdoğan arasındaki temaslar ve F-35 konusundaki açıklamalar öne çıkarılırken, Türkiye ile ABD arasındaki savunma ilişkilerinin yeniden ivme kazanmasının bölgesel güvenlik dengelerine olası etkileri değerlendirildi.

Haberlere göre İsrail’de yapılan analizlerde, Ankara ile Washington arasındaki yakınlaşmanın Orta Doğu’daki stratejik denge açısından önem taşıdığı yönünde yorumlar yer aldı.

Amerikan basını da zirveyi yakından izledi

ABD basını da Ankara’daki NATO Zirvesi’ne geniş yer ayırdı.

The Wall Street Journal, Trump ile Cumhurbaşkanı Erdoğan arasındaki görüşmeyi ve Türkiye ile savunma iş birliğine ilişkin açıklamaları ön plana çıkarırken, The Washington Post ise Trump’ın Cumhurbaşkanı Erdoğan hakkındaki olumlu değerlendirmelerine dikkat çekti.

Gazetelerde Türkiye’nin savunma sanayii, NATO içindeki rolü ve iki ülke ilişkilerinin geleceğine ilişkin analizler yayımlandı.

Avrupa basınında Türkiye’nin stratejik rolü öne çıktı

İngiliz The Telegraph gazetesi yayımladığı analizde, Türkiye’nin NATO içerisindeki stratejik konumuna, askeri kapasitesine ve diplomatik etkisine vurgu yaptı.

Avrupa basınında yer alan değerlendirmelerde, Ankara’nın NATO Zirvesi’ne ev sahipliği yapmasının Türkiye’nin ittifak içerisindeki ağırlığını gösterdiği ifade edilirken, bazı yayın organları Türkiye’nin Avrupa güvenlik mimarisindeki rolünün giderek güçlendiğine yönelik analizlere yer verdi.

Ankara’da gerçekleştirilen zirve ve Türkiye’nin savunma politikalarına ilişkin gelişmeler, uluslararası medyada geniş yankı uyandırırken, zirvede verilen mesajların önümüzdeki dönemde Türkiye-ABD ilişkileri ve NATO içindeki iş birliği açısından yakından takip edileceği değerlendiriliyor.

Siyasetin en büyük yanılgısı, bir gün aynaya bakıp kendini davadan büyük görmeye başlamaktır.

İşte çöküş de tam orada başlar.

Çünkü dava; şahıslarla değil, inançla yürür.

Makamlar gelir geçer…

Unvanlar değişir…

Kartvizitler çöpe gider…

Ama milletin gönlünde yer etmiş davalar, kendisini o davanın sahibi zannedenleri değil, o davaya sadakat gösterenleri yaşatır.

Milliyetçi Hareket Partisi, birilerinin siyasi kariyer planı yaptığı bir yapı değildir.

Burası; makam devşirme merkezi hiç değildir.

Burası; kişisel hesapların, hiziplerin, küçük iktidar savaşlarının sahnesi de değildir.

Bu hareket, yarım asrı aşan bir fikrin, bir mücadelenin ve büyük bir fedakarlığın adıdır.

Ne yazık ki her dönemde davayı omuzlamak yerine, davanın omzuna basarak yükselmeye çalışanlar çıkmıştır.

Kimi bulunduğu makamı dava için kullanmıştır…

Kimi ise davayı kendi makamı için kullanmaya kalkmıştır.

İşte ikisi arasındaki fark, karakter farkıdır.

Bugün teşkilatlarda birlik mesajları verip, kapılar kapandığında ayrı hesaplar yapanlar…

Kürsülerde kardeşlikten söz edip, koridorlarda gruplaşma oluşturanlar…

“Birlik” diyerek konuşup, “ekipleşme” üzerinden teşkilatlara yön vermeye çalışanlar…

Bilmelidir ki;

Samimiyetin olmadığı yerde sadakat olmaz.

Sadakatin olmadığı yerde de dava şuuru yaşayamaz.

Milliyetçi Hareket Partisi‘nde hiçbir makam, davanın önüne geçemez.

Hiç kimse bulunduğu görevi, kendisini teşkilatın gerçek sahibi zannedeceği bir koltuğa dönüştüremez.

Çünkü koltuklar emanet…

Dava ise bakidir.

Unutulmamalıdır ki;

Teşkilatların içerisinde fitne üretmek, insanları kamplara ayırmak, “bizim ekip“, “onların ekibi” anlayışını yerleştirmek; ülkücü ahlakla bağdaşmaz.

Ülkücülük; ayrıştırmak değil, birleştirmektir.

Şahsiyet üretmektir.

Adam kayırmak değil, dava adamı yetiştirmektir.

Kim hangi makamda olursa olsun…

Kim kendisini ne kadar güçlü sanırsa sansın…

Bu hareketin sahibi hiçbir kişi değildir.

Bu hareketin gerçek sahibi, Türk milletidir.

Lideri ise Sayın Devlet Bahçeli‘dir.

Bunun dışında hiç kimsenin kendisini teşkilatlarımızın iradesinin üzerinde görmeye hakkı da yoktur, haddi de değildir.

MHP, şahısların gölgesinde büyümedi.

Lider-teşkilat-doktrin çizgisinde büyüdü.

Onun için bugün de yarın da esas olan isimler değil, ilkeler olacaktır.

Makamlar geçicidir…

İmtiyazlar geçicidir…

Yakınlıklar geçicidir…

Kalıcı olan tek şey; davaya sadakattir.

Gerçek ülkücü, bulunduğu makamın büyüklüğüyle değil; davaya gösterdiği vefayla ölçülür.

Çünkü bu kutlu hareket, kariyer basamağı değildir.

Bu hareket; milletin bekasını, devletin istikbalini ve Türk milliyetçiliğinin onurlu yürüyüşünü omuzlayan büyük bir iradenin adıdır.

Ve o iradenin üzerinde hiç kimse yoktur.

Yoğun mesaisine devam eden Bahçeli, bugün partisinin grup toplantısında kürsüde konuştu.  Küresel ve bölgesel gelişmeleri değerlendiren Bahçeli, “Bölgenin bağrına bir hançer gibi saplamış Siyonist terör aygıtı ateşkes münazaralarını pervasızca çiğnemektedir.” dedi.

Masada kurulan cümlelerin sahada da korunması gerektiğini söyleyen Devlet Bahçeli, “Uluslararası düzen çetin bir beka satrancına dönüştü.” dedi.

“ASKERİ HASTANELER YENİDEN AÇILMALI”
Akabinde sözü Ankara’da düzenlenecek olan NATO Zirvesi’ne getiren Devlet Bahçeli, askeri hastanelerin açılması gerektiğini bir kez daha söyledi.

“NATO’da askeri hastanesi olmayan tek ülke Türkiye’dir. Askeri hastaneler yeniden açılmalıdır.” diyen Bahçeli’nin devam eden açıklaması şöyle;

“ASKERİ HASTANENİN OLMAMASI TARİHİ BİR NOKSANLIKTIR”
“Gerçek kudretimiz; harp meydanında, hudut boylarında, vatan müdafaası yaparken yaralanan Mehmetçiğimize ne kadar hızlı ve disiplinli, çelikleşmiş bir sağlık ordusuyla müdahale edebildiğimizle de doğru orantılıdır. Ne hazindir ki bugün NATO içerisinde askerî hastanesi bulunmayan tek ülke Türkiye’dir.

Bu durum, şanlı ordumuzun büyüklüğü ve hareket kabiliyeti karşısında kabul edilemez tarihî bir noksanlıktır. Cephede kazanılan her şanlı zafer, ancak cephe gerisinde kurulan köklü ve askerî tıbbın tüm imkân ve ilmiyle donatılmış bir anlayışla nihayete erecektir.

Bu sebeple askerî hastanelerin yeniden açılması ve ordu bünyesine kazandırılması meselesi hayati değerdedir. Çünkü askerî tıp, askerî iklimin görev koşullarını, operasyon psikolojisini, askerî disiplin düzenini ve sert hiyerarşiyi içinde barındıran apayrı ve özel bir alandır.”

“ASKERİ HEKİM ORDUSU ZARURİDİR”
“Terörle amansız mücadelede, sınır ötesi şanlı operasyonlarda ve deniz aşırı mukaddes görevlerde Mehmetçiğimizin yanında askerimizi evladı bilen, kardeşi sayan, onun yaralanmasına, saçına rüzgâr değmesine dahi yüreği razı olmayan, vatanı namus bilen Türk hekimlerinin görev yapması millî beka meselesidir.

Mayın ve patlama yaralanmalarında, yanık ve ağır travma vakalarında, uzuv kayıplarında uzmanlaşmış bir askerî hekim ordusu zarurettir.

Askerî tıp, mukaddes göreve giden Mehmetçik’e cephe gerisinden cephe hattına kadar uzanan sağlık desteğinin, Mehmetçik’e adanmış fedakâr hekimlik ruhunun ve harp şartlarında çelikleşmiş sağlık aklının adıdır.”

“BU BİR BEKA MESELESİDİR”
“Sivil sağlık sistemlerinin ve hastanelerin savaş cerrahisi ile cephe gerisi lojistiğinde ordumuzun kendine has ihtiyaçlarını tam manasıyla karşılaması mümkün değildir.

Şüphesiz her hastanemiz kıymetlidir. Şehir hastanelerimiz, eğitim ve araştırma hastanelerimiz ile üniversite hastanelerimiz aziz milletimize büyük hizmetler sunmaktadır. Fakat askerî sağlık sistemi, savaş ve çatışma anında apayrı bir refleks ve seferberlik hazırlığı ortaya koymaktadır.

Bir ordunun topu kadar tabibi, tüfeği kadar tıbbı, zırhı kadar sıhhiyesi de o ordunun şanındadır. Caydırıcılığındadır. Savaş meydanında kanayan yarayı vaktinde saramayan bir devletin zaferi her zaman eksik kalmaya mahkûmdur. Askerî hastanelerin yeniden yapılandırılması, Gülhane ruhunun çağın modern ihtiyaçlarına göre yeniden ihyası ve harp cerrahisinin güçlendirilmesi, tekraren ifade ediyorum, millî beka meselesidir.

Gençliğinin baharını, mesleğinin yarınını, anasının duasını, babasının ocağını, yârinin hasretini geride bırakıp vatan nöbetinde duran Mehmetçiğimize, aziz şehitlerimize ve kahraman gazilerimize karşı borcumuz, askerî hastanelerin yeniden açılmasıdır.”

“GÖZÜ DÖNMÜŞ ŞER ODAKLARI”
“Değerli dava arkadaşlarım uluslararası nizam, hamlelerin yalnız masanın üstünde ve görünen taşlarla yapılmadığı, kapalı kapılar ardında derinlikli olay ve oyun senaryolarının kurgulandığı çetin ve muhataralı bir beka satrancına dönüşmüştür.

Bölge istikrarının tesisi adına okyanus ötesi meclisler ile kadim coğrafyalar arasında filizlenen uzlaşı arayışları ve diplomatik köprüler bir yanda bölgemizde sulh ümidini yeşertirken, diğer yanda bu barış iklimini baltalamak isteyen gözü dönmüş şer odaklarının gizli ajandaları sahnede boy göstermektedir.”

“SİYONİST TERÖR AYGITI”
“Kimi aktörler bölgenin selameti için masada irade beyan ederken, bölgenin bağrına bir hançer gibi saplanmış Siyonist terör aygıtı, “Hiçbir kural ve mutabakat bizi bağlamaz” utanmazlık ve aymazlığıyla ateşkes mülahazalarını pervasızca çiğnemekte, komşu havzaları kan gölüne çevirerek küllenmiş krizlerden çıkar sağlamaya yeltenmektedir.

Şurası iyi bilinmelidir ki masada kurulan her hayati cümlenin sahada sarsılmaz bir irade ile korunması kaçınılmaz bir hakikattir. Sahada atılan her pervasız ve haydutça adımın ise diplomaside ve tarihin önünde mukabilinde ağır bir faturası vardır.

Böylesi hassas, fetret ve buhran dönemlerinde devletler için asıl mesele, hangi uzlaşı hamlesinin bölgeyi esenliğe götürmeye matuf olduğunu tefrik etmektir. Söz konusu yapıcı adımları sabote etmek amacıyla hangi fırtınaların ve habis niyetlerin kapı ardında beklediğini sezmektir.”

“KARADENİZ’DE SULAR DURULMADI”
“Nihayet namertçe mazluma sıkılan her kurşunun, o sahte ve kibirli duruşların ne kadar temelsiz, ne kadar çürük bir zemine istinat ettiğini milli feraset ve mümince bir basiretle idrak edebilmektir.

Bugün küresel güvenlik sahnesinde perdeler feci bir hercümerç ile aralandığında, halkaları kanlı bir esaret zinciri ortaya çıkmaktadır. Karadeniz’de sular durulmamış, Orta Doğu’da barış hilali her parlayacak gibi olduğunda kriz odakları ortalığa yeni bir barut kokusu sindirmiştir.

Bulanık suda avlanmayı meslek edinen hasım mihrakların tahrikleriyle Hürmüz’ün dar sularında estirilen her suni fırtına, petrol tankerlerinin rotasından sofralarımızın dirlik ve refahına kadar uzanan ağır bir sabote girişimine dönüşmektedir.”

“ZULMÜ ZANAAT EDİNDİLER”
“Amerika Birleşik Devletleri ile İran arasında müzakere kapılarının aralanması, Hürmüz’de güvenli geçiş ve sahada ateşin susturulması arayışları, daha önce de belirttiğimiz üzere dikkatle takip ettiğimiz gelişmelerdir.

Ancak siyonist vahşetin mutabakatı tanımayan bombaları sahada hunharca konuşmaya devam etmiştir. Söz başka, eylem başka olmaya devam ettikçe masada verilen taahhütlerin hükmünden bahsetmek nasıl mümkün olacaktır?

Gözü dönmüş bu iftiraz ve cinayet kabinesinin niyeti kirli, akıttığı kan namertçedir.

Ateşkes kelamı daha havada asılıyken bu korsan yapı, arkadan hançer saplama maharetini göstererek yeni saldırıların hain planlarını kurgulamaktadır. Netanyahu ve tetikçi avanesi, kurulan müzakere zeminine dair fütursuzca diş göstermekte, barışı amaçlayan ve önceliklendiren mutabakatlara direnmeyi marifet saymaktadır.

Mızrak artık çuvala sığmamaktadır. Katil İsrail, mazlumların kanı ile semiren emperyalist bir sömürge düzenidir. Gazze’nin yetim feryatları arşı titretirken, Beyrut’ta mazlumların ağıtları dinmemişken, Siyonist soykırım şebekesi mutabakatları kendi habis çıkarlarına göre eğip bükmektedir.

Zulmü zanaat edinen bu kanlı terör makinesinin lügatinde barış, silahlara mühlet kazandırmak demektir. Diplomasi ise vahşeti hukuk kılıfıyla cilalamaktır.”

“NATO ZİRVESİ, TÜRKİYE’NİN DÜNYA SAHNESİNDEKİ KARŞILIĞINI GÖSTERECEK MÜHİM BİR FAALİYETTİR”
“Böyle bir dönemde Ankara’da yapılacak NATO Zirvesi, Türkiye’nin jeopolitik öneminin, etkin ve caydırıcı kudretle donatılmış şanlı ordusunun, dünyaya örnek olan savunma sanayiinin ve arkasında çözülemeyen düğüm, aşılamayan engel bırakmayan diplomatik ağırlığının dünya sahnesindeki karşılığını gösterecek mühim bir faaliyettir.

Cumhur İttifakı ile tahkim edilen devlet aklı da bu zirvede krizleri okuyan, tehditleri gören, fırsatları tartan ve Türkiye’nin haklı tezlerini dünyaya haykıran stratejik iradesiyle bir kez daha kendisini gösterecektir.”

Türkiye’ye gerçekleştireceği ziyaret kapsamında değerlendirmelerde bulunan Kallas, AB Komisyonu’nun Genişlemeden Sorumlu Üyesi Marta Kos ile İçişleri ve Göçten Sorumlu Üyesi Magnus Brunner’in de temaslarda bulunacağını belirtti.

“Türkiye Stratejik Öneme Sahip Bir Ortak”

Türkiye’nin Avrupa Birliği açısından önemli bir ortak olduğunu vurgulayan Kallas, göç yönetimi, savunma politikaları ve bölgesel istikrar konularında Ankara’nın kritik bir rol üstlendiğini ifade etti.

Orta Doğu’daki gelişmelerin yanı sıra Kafkasya’da da Türkiye’nin etkili bir aktör olduğuna dikkat çeken Kallas, iki taraf arasında yürütülecek görüşmelerin ortak çalışma alanlarını geliştirmek açısından önem taşıdığını dile getirdi.

“Ankara Zirvesi Gerçekten Tarihi”

7-8 Temmuz tarihlerinde düzenlenecek NATO Ankara Zirvesi’ne yeniden katılacağını belirten Kallas, zirvenin uluslararası güvenlik açısından kritik bir dönemde gerçekleştirileceğini söyledi.

Son dönemde transatlantik ilişkilerin ciddi sınamalarla karşı karşıya kaldığını belirten Kallas, zirvede verilecek birlik mesajının yalnızca NATO müttefikleri için değil, ittifakın karşısındaki aktörler açısından da önemli bir anlam taşıyacağını ifade etti.

Gündemde Savunma, Caydırıcılık ve Ukrayna Var

Kallas, zirvede savunma sanayii üretim kapasitesinin artırılması, NATO’nun caydırıcılık gücünün güçlendirilmesi ve Ukrayna’ya verilecek desteğin geliştirilmesi gibi başlıkların ön plana çıkacağını söyledi.

Bunun yanında Avrupa güvenliği, savunma harcamaları, Orta Doğu’daki gelişmeler ve ittifakın geleceğine ilişkin değerlendirmelerin de liderler tarafından ele alınması bekleniyor.

32 Ülkenin Lideri Ankara’da Buluşacak

NATO üyesi 32 ülkenin devlet ve hükümet başkanlarını ağırlayacak zirve kapsamında ilk gün çeşitli diplomatik temaslar gerçekleştirilecek.

7 Temmuz’da dışişleri bakanları düzeyinde İstanbul İş Birliği Girişimi toplantısı yapılacak. Toplantıya Katar, Bahreyn, Kuveyt ve Birleşik Arap Emirlikleri’nin dışişleri bakanları katılacak ve ev sahipliğini Dışişleri Bakanı Hakan Fidan üstlenecek.

Aynı gün akşam saatlerinde Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan’ın ev sahipliğinde liderler onuruna resmi yemek düzenlenecek. Ayrıca NATO-Ukrayna Konseyi formatında dışişleri bakanlarının katılımıyla çalışma yemeği gerçekleştirilecek. Toplantıya Ukrayna Dışişleri Bakanı ile AB Dış İlişkiler ve Güvenlik Politikası Yüksek Temsilcisi Kaja Kallas da katılacak.

8 Temmuz’da yapılacak ana liderler oturumunun ardından NATO Genel Sekreteri Mark Rutte’nin zirvenin sonuçlarını değerlendireceği bir basın toplantısı düzenlemesi planlanıyor.

Savunma Sanayii Forumu da Programda Yer Alacak

Zirve kapsamında 7 Temmuz’da Ankara Ticaret Odası Kongre Merkezi’nde Savunma Sanayii Forumu gerçekleştirilecek.

Forumda füze sistemleri, elektronik harp teknolojileri ile istihbarat, izleme ve keşif (ISR) alanlarındaki ihtiyaçlara yönelik çok taraflı iş birliği projeleri ele alınacak. Daha önce yan etkinlik olarak düzenlenen forum, bu yıl ilk kez NATO Zirvesi’nin resmi programına dahil edildi.

Öte yandan zirve süresince NATO Parlamenterler Zirvesi, “NATO Ankara Summit Dialogues”, “Allies at Ankara” etkinliği ve çeşitli uluslararası çalıştaylar ile yuvarlak masa toplantıları da düzenlenecek.

Siyasetin de bir adabı vardır.

İktidarı eleştirirsiniz…
Muhalefeti eleştirirsiniz…
En sert cümleleri kurarsınız…

Kimse dönüp de buna itiraz etmez.

Ama siyasetin bittiği, iftiranın başladığı bir çizgi vardır.

İşte o çizgi aşıldığında mesele artık fikir ayrılığı değildir; karakter meselesidir.

Son günlerde İYİ Parti kesimin diline pelesenk ettiği bir ifade var.

“Terörist…”

Kime?

Devlet Bahçeli’ye…

İnsanın gerçekten dönüp sorması geliyor.

Bu ülkenin kırk yıldır terörle mücadele eden devlet aklını savunmuş bir siyasetçisine bu yaftayı yapıştırmak, kime ne kazandırıyor?

Muhalefete mi?

Demokrasiye mi?

Yoksa sadece sosyal medyanın en kirli köşelerine birkaç beğeni daha mı?

—

Bir başka soru…

Madem bu kadar milliyetçilik iddiasındasınız…

Terörün zayıflamasından neden rahatsız oluyorsunuz?

Sınırlarımızın daha güvenli hale gelmesi sizi neden huzursuz ediyor?

Türkiye’nin elinin bölgede güçlenmesi neden bazı çevrelerde sevinç değil de öfke üretiyor?

Milliyetçilik; slogan atmak değildir.

Milliyetçilik, devlet söz konusu olduğunda siyasi hesabı ikinci plana koyabilmektir.

Beğenirsiniz veya beğenmezsiniz…

Ama devlet meselesini parti meselesine çevirdiğiniz gün, milliyetçiliğin içini boşaltırsınız.

—

Gelelim İYİ Parti Lideri Musavat Dervişoğlu’na…

Bir siyasi partinin genel başkanı olmak yalnızca kürsüden konuşmak değildir.

Liderlik bazen susulması gereken yerde konuşmak…

Bazen de konuşulması gereken yerde susmamaktır.

Kendi siyasi çevrenizde kullanılan dil toplumu zehirliyorsa…

İnsanları düşmanlaştırıyorsa…

Daha düne kadar elini öptüğünüz kişiyi, bugün siyasi rakibiniz olarak görüp “terörist” gibi son derece ağır ithamlarla hedef alıyorsanız…

Orada liderin görevi alkışlamak değil…

Dur demektir.

Çünkü sessizlik, çoğu zaman en yüksek sesli onaydır.

Siyasetin dili sert olabilir.

Ama seviyesiz olmak zorunda değildir.

—

Türkiye’nin bugün ihtiyacı olan şey; birbirine terörist yaftası yapıştıran siyaset değildir.

Türkiye’nin ihtiyacı; terörün tamamen gündemden çıktığı, ekonominin konuşulduğu, eğitimin konuşulduğu, üretimin konuşulduğu bir iklimdir.

Her sabah yeni bir hakaret…

Her akşam yeni bir linç kampanyası…

Bundan ne millet kazanıyor…

Ne demokrasi…

Ne de siyaset kurumu.

Kazanan sadece kutuplaşma oluyor.

—

Devlet Bahçeli’yi eleştirebilirsiniz.

Sert şekilde eleştirebilirsiniz.

Politikalarını beğenmeyebilirsiniz.

Bunların tamamı demokrasinin doğal parçasıdır.

Fakat eleştiriyle yaftalama arasındaki çizgiyi silerseniz…

Yarın aynı yöntem size döner.

Çünkü nefret dili, sahibini de eninde sonunda hedef alır.

Bugün ihtiyaç duyduğumuz şey daha yüksek ses değil…

Daha yüksek seviyedir.

Millet günü geldiğinde kimin devlet için siyaset yaptığını da…

Kimin siyaseti devlet meselesinin önüne koyduğunu da sandıkta ve vicdanında değerlendirecektir.

Siyaset gelip geçer.

Makamlar değişir.

Partiler değişir.

Ama kullanılan dil tarihe kalır.

İşte bu yüzden…

Kelimeleri seçerken sadece bugünü değil, yarını da düşünmek gerekir.

Antalya Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından yürütülen soruşturma kapsamında 5 Temmuz 2025 tarihinde gözaltına alındıktan sonra tutuklanan ve belediye başkanlığı görevinden uzaklaştırılan Muhittin Böcek, etkin pişmanlık hükümleri kapsamında verdiği ifadelerine yenisini ekledi.

Daha önceki beyanlarında CHP Genel Başkanı Özgür Özel ile Veli Ağbaba hakkında çeşitli para transferi iddialarında bulunan Böcek, son ifadesinde bu kez Ekrem İmamoğlu ile yaptığı görüşmelere ilişkin iddialarını anlattı.

“Yaklaşık 15 milyon euro destek istedi” iddiası

İfadesine göre Böcek, 2024 yerel seçimlerinde Antalya Büyükşehir Belediye Başkanlığı için yeniden aday gösterilme sürecinde İstanbul’da Ekrem İmamoğlu ile bir otelde yaklaşık bir saat süren görüşme gerçekleştirdiğini söyledi. Görüşmeye özel kalemi Yasin Yellice’nin de tanıklık ettiğini belirten Böcek, görüşme sonrasında otelin balkonunda birlikte fotoğraf çektirdiklerini ve bu fotoğrafı sosyal medya hesabında paylaştığını ifade etti.

Böcek, görüşmede İmamoğlu’nun kendisine adaylık konusunda destek vereceğini söylediğini, seçim kampanyası için maddi kaynağa ihtiyaç duyduğunu dile getirdiğini ve ilerleyen süreçte cumhurbaşkanlığı adaylığı planlarından söz ettiğini öne sürdü.

İfadesinde, Antalya’nın siyasi ve ekonomik açıdan önemli bir konuma sahip olduğunu belirten İmamoğlu’nun kendisinden yaklaşık 15 milyon euro tutarında maddi destek talep ettiğini iddia eden Böcek, bu talebi zaman içerisinde karşılayabileceğini söylediğini aktardı.

“İlk etapta 5 milyon euro gönderdim” iddiası

Muhittin Böcek, talep edilen paranın ilk bölümü için yaklaşık 5 milyon euro temin ettiğini ileri sürdü. Paranın teslimi için kendisine üzerinde isim ve telefon numarası bulunan bir kağıt ile 100 TL banknot verildiğini, bu yöntemle İstanbul Kapalıçarşı’da faaliyet gösteren “havala” sistemi üzerinden ödemenin gerçekleştirildiğini iddia etti.

Böcek, daha sonra seçim ofisi olarak kullanılan binada Ekrem İmamoğlu ile ikinci kez görüştüğünü, yanında götürdüğü banknot ve bilgilerin yer aldığı zarfı teslim ettiğini, kalan ödeme için ise ilerleyen dönemde destek sağlayacağını söylediğini ifade etti.

“Kalan ödemeyi gerçekleştiremedim”

Ek ifadesinde Antalya’daki seçim performansına ilişkin değerlendirmelerde de bulunan Böcek, çok sayıda ilçeyi kazanacaklarını öngördüğünü ve bu konuda hazırladığı çalışmaları görüştüklerini anlattı.

Böcek, taahhüt ettiği paranın kalan kısmını ise Ekrem İmamoğlu’nun tutuklanması nedeniyle gönderemediğini öne sürdü. Her iki görüşmede de özel kalemi Yasin Yellice’nin yanında bulunduğunu belirtti.

Soruşturmanın dayanağı

Soruşturmaya ilişkin açıklamalara göre dosya, İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından yürütülen ayrı bir soruşturmada alınan ifadeler sonrasında yetkisizlik kararı verilerek Antalya Cumhuriyet Başsavcılığı’na gönderildi. Antalya Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından hazırlanan iddianamenin mahkeme tarafından kabul edildiği ve yargılama sürecinin 9 Mart’ta başladığı bildirildi.

Dosyada yer alan dört farklı şüphelinin ifadelerinde de Muhittin Böcek’in yeniden aday gösterilme süreciyle bağlantılı olarak CHP Genel Merkezi’ne yönelik yüksek tutarlı ödemeler yapıldığı yönünde iddiaların bulunduğu kaydedildi.

Tarih, sadece bir takvim yaprağı değil, bir milletin vicdanının hafızasıdır. Ancak bu hafıza, son yüz yılda sistemli bir şekilde silinmeye, yeniden yazılmaya ve kendi öz değerlerinden koparılmaya çalışıldı. Bugün dönüp baktığımızda, Osmanlı’nın o muazzam 700 yıllık çınarından koparılan bir gövdenin, köklerine nasıl düşman edildiğini ibretle izliyoruz.
“Hürriyet” naraları altında, aslında Batı’nın sömürgeci aklına duyulan bir hayranlığın esiri olduk. İttihat ve Terakki’den bu yana süregelen o “yıkım projesi”, kendi medeniyet kodlarımızı “vahşi” ilan edip, İngiliz, Fransız, Alman ve İtalyan emperyalizminin “medeniyet” diye pazarladığı o zehirli paketlere mahkûm etti bizi.
Bir Zihniyetin İşgali
Büyük devlet adamı Sultan Abdülhamid Han döneminde temelleri atılan o kuşatma, maalesef Cumhuriyet’in ilanıyla birlikte çok daha sistematik bir hale dönüştürüldü. Selanik’te yuvalanan odakların, “vatandaş takası” kisvesi altında bu toprakların dokusuna nasıl sızdığını, devletin kılcal damarlarına kadar nasıl yayıldığını görmek için sadece son yüzyılın fotoğrafına bakmak yeterlidir.
Bugün, o dönemden bu yana devletin her kademesinde, her bürokratik hücrede “söz ve yetki sahibi” olan o klikler, maalesef kurucu iradenin temel ilkelerini de istismar ederek, Atatürk‘ün kurduğu Cumhuriyet Halk Partisi’ni bir kale gibi işgal etmiştir.
 Beka Sorunu: Dışarıda Değil, İçeride
Bize yıllarca “sınır dışından kim saldıracak?” diyerek bir korku imparatorluğu pazarladılar. Sanayileşmemizin önüne barikatlar kurdular, yerli ve milli olan her girişimi “gericilik” yaftasıyla boğdular. Batı’nın kapısında bekleyen, kendi yöneticisini yabancı elçiliklere şikayet etmeyi “diplomasi” sanan bir zihniyetle, bu ülkenin kalkınmasına her daim pranga vurdular.
Her on yılda bir, bu ülkede huzursuzluk tohumları ekerek Ordu’yu siyasete müdahaleye zorlayan, milli iradeyi vesayetin gölgesinde tutan aynı “kadrolardır”. Ecdadımıza söven, dilimizi, tarihimizi ve inancımızı yozlaştıran, bizi kendi geçmişimizden “dilsiz ve talihsiz” kılan bu zihniyet, hala aynı mival üzere faaliyetlerine devam etmektedir.
Uyanış Vakti
Artık yeter! Bu ülkenin gerçek sahipleri, o köksüz ve dışarıya göbekten bağlı vesayetçilerin entrikalarını çoktan çözmüştür. Ecdadımızın rotasından sapan, Batı’nın şakşakçılığını yapmayı “aydınlık” sanan bu yapının, Türkiye Cumhuriyeti’nin bekası üzerindeki karanlık gölgesi artık dağılmalıdır.
Bizim derdimiz, bu toprakların evlatlarının kendi öz değerlerine, kendi iradesine ve kendi tarihine sahip çıkmasıdır. 700 yıllık bir imparatorluğun mirasçısı olan bu millet, dilsiz, hafızasız ve köksüz bırakılamaz.

Yoksa artık susmanın da bir anlamı kalmadı mı?
Bir zamanlar…
Bir insanın sözü, imzasından daha değerliydi.

“Olur.” dedi mi olurdu.

“Yanındayım.” dedi mi gerçekten yanında olurdu.

Şimdi ise…

Sözler kolay.

Sadakat pahalı.

Vefa ise neredeyse antika.

Eskiden edep insana ağırlık katardı.

Bugün utanmazlık cesaret sanılıyor.

Eskiden büyüğün yanında ses kısılırdı.

Şimdi herkes bağırıyor.

Kimsenin kimseyi dinlediği yok.

Çünkü haklı olmak değil…

Karşı tarafı ezmek moda.

İftira artık silah.

Yalan artık strateji.

Hakaret ise “özgürlük” diye pazarlanıyor.

Ne acıdır ki…

İnsanın karakteri yaptığı iyiliklerle değil…

Sosyal medyada hakkında yazılanlarla ölçülüyor.

İnsanlar doğrularıyla değil…

Algılarla yargılanıyor.

Ve en kötüsü…

Kimse gerçeği merak etmiyor.

Yeter ki linç edecek bir kalabalık bulunsun.

Bir zamanlar ayıp vardı.

Şimdi ayıpsız olmak ayıp sayılıyor.

Bir zamanlar mahcup olmak erdemdi.

Şimdi pişkinlik alkış alıyor.

İnsanı insan yapan değerler birer birer terk ediyor bizi.

Saygı gidiyor.

Merhamet gidiyor.

Nezaket gidiyor.

İncelik gidiyor.

Yerine gelenler belli:

Kibir…

Öfke…

Haset…

Menfaat…

Ve bitmek bilmeyen bir gösteriş yarışı.

Ahde vefa…

Ne kadar ağır bir kelimeydi.

Şimdi ise çoğu insan için hiçbir anlam taşımıyor.

İşi düşünce kardeş.

İşi bitince yabancı.

İmkan görünce dost.

Menfaat bitince düşman.

İlişkiler gönülle değil…

Hesap makinesiyle kuruluyor.

Bu yüzden güven kalmadı.

Bu yüzden samimiyet kalmadı.

Bu yüzden insanlar kalabalıklar içinde yapayalnız.

Toplum dediğimiz şey…

Binalardan oluşmaz.

Yollardan oluşmaz.

Köprülerden oluşmaz.

Toplumu ayakta tutan;

Vicdandır.

Edeptir.

Vefadır.

Adalettir.

Bir toplum bunları kaybetmeye başladığında…

Çöküş sessiz gelir.

Çünkü çürüme önce ahlakta başlar.

Sonra aileye iner.

Sonra sokağa taşar.

En sonunda devletin kapısını çalar.

Bugün birbirimizi yenmeye çalışıyoruz.

Oysa asıl kaybeden hepimiz oluyoruz.

Belki de artık yeniden öğrenmemiz gereken şey çok basit:

İyi insan olmak.

Doğru insan olmak.

Vefalı insan olmak.

Çünkü bir toplumun geleceğini ne ekonomisi tek başına kurtarır…

Ne teknolojisi…

Ne de gösterişli binaları…

Bir milleti ayakta tutan, insanının karakteridir.

Karakter çökerse…

Hiçbir bina sağlam kalmaz.

Ve unutmayalım…

Edepsizin en büyük cesareti, edeplinin susacağını bilmesidir. Ama bir toplum, sadece kötülerin konuştuğu gün değil; iyilerin sustuğu gün kaybetmeye başlar.

Şöyle bir etrafınıza bakın…

Türkiye’nin etrafındaki ateş çemberi her geçen gün daha da daralıyor. Sınırlarımızın ötesinde savaşlar, içeride ekonomik ve siyasi baskılar, küresel güçlerin bitmek bilmeyen hesapları…

Tam da böylesi bir dönemde dikkat edin; aynı odaklar ısrarla Milliyetçi Hareket Partisi’ni hedef alıyor.

Peki neden?

Çünkü MHP, yalnızca seçimden seçime oy isteyen sıradan bir siyasi parti değildir.

MHP, Türk devlet aklının en sağlam sigortasıdır.

Devlet refleksinin diri kalmasını sağlayan, milli bekamız söz konusu olduğunda tereddüt etmeden safını belli eden, Türkiye’nin kırmızı çizgilerini siyasi pazarlık konusu yapmayan köklü bir iradenin adıdır.

İşte bu yüzden saldırıyorlar.

Önce itibarsızlaştırıyorlar…

Yetmiyor; bölmeye çalışıyorlar…

Olmazsa içeriden çatlak oluşturmaya uğraşıyorlar…

Çünkü biliyorlar ki;

MHP dimdik ayakta olduğu sürece Türkiye’nin milli refleksi de dimdik ayakta kalacaktır.

Asıl Hedef Parti Değil, Devletin Direncidir

Bugüne kadar senaryo hiç değişmedi.

Dahili ve harici bedbahtlar önce Milliyetçi Hareket’i küçültmek istedi…

Sonra etkisizleştirmeye çalıştı…

Ardından siyasi denklemin dışına itmenin hesaplarını yaptı.

Çünkü hesapları sadece bir partiyle değildir.

Asıl hedef, Türkiye Cumhuriyeti Devleti’nin milli direncidir.

Onlar çok iyi biliyorlar;

MHP güçlü olduğu sürece devletin sigortası sağlamdır.

O sigorta attığında ise sadece bir parti değil, millet olarak hepimiz karanlığa sürükleniriz.

MHP Makam Değil, Davadır

Burada herkesin idrak etmesi gereken çok önemli bir gerçek vardır.

Milliyetçi Hareket Partisi;

Şahsi kariyerlerin basamağı değildir.

Makam pazarlıklarının adresi değildir.

Koltuk hesaplarının merkezi değildir.

Geçici heveslerin uğrak yeri hiç değildir.

MHP, cihan-şümul Türk milliyetçiliği davasının asırlık sancağını taşıyan kutlu bir iradedir.

Bu kutlu yürüyüşte isimler değişir…

Kadrolar değişir…

Görevler değişir…

Fakat dava değişmez.

Çünkü dava şahısların değil, milletindir.

En Büyük Tehlike Dışarıdan Değil, İçeriden Gelen Ayrışmadır

Bugün beni asıl düşündüren mesele dışarıdaki saldırılar değildir.

Asıl tehlike;

İçeride “ben” diyerek davayı küçülten anlayıştır.

Birileri hala küçük hesapların peşinde…

Küçük makamların…

Küçük kliklerin…

Küçük hesaplaşmaların…

Oysa büyük davalar küçük insanların egolarına sığmaz.

Fatihler içinde hizipleşme arayanlar, tarih boyunca kendi kurdukları dar çemberlerin içinde kaybolmuşlardır.

Bugün de değişen hiçbir şey yoktur.

“Ben kazanayım.”

“Benim ekibim olsun.”

“Benim adamım yönetsin.”

diyen herkes aslında istemeden de olsa davanın omurgasına zarar vermektedir.

Çünkü şahsi ihtiras büyüdükçe dava küçülür.

Ego büyüdükçe birlik zayıflar.

Birlik zayıfladığında ise en çok düşman sevinir.

Düşman En Çok Biz Ayrışınca Kazanır

Türkiye’ye diz çöktüremeyenler…

Sınırlarımızı aşamayanlar…

Masada istediklerini alamayanlar…

Şimdi içeride oluşacak en küçük çatlağın peşine düşüyor.

Çünkü biliyorlar;

Bir millet dışarıdan değil, içeriden bölündüğünde yenilir.

Onların umut bağladığı şey tam da budur.

Birbirimize düşmemiz…

Birbirimizi tüketmemiz…

Davayı şahsi hesaplara kurban etmemiz…

Buna izin vermek, en büyük hatadır.

Bu Dava “Ben” Diyenlerin Değil, “Biz” Diyenlerindir

Bir dava;

Egoyla büyümez.

İhanet ederek güçlenmez.

Küçük hesaplarla yücelmez.

Bir dava ancak sadakatle yaşar.

Fedakarlıkla büyür.

Samimiyetle kökleşir.

Ve millet sevgisiyle ebedileşir.

Tarih boyunca altın harflerle yazılan isimlere bakın.

Hiçbiri “ben” diyerek büyümedi.

Hepsi “önce devlet, önce millet” diyerek yürüdü.

Bugün de değişmesi gereken hiçbir ilke yoktur.

MHP Bir Partiden Fazlasıdır

MHP yalnızca bir siyasi hareket değildir.

Bir duruştur.

Bir karakterdir.

Bir devlet terbiyesidir.

Bir vicdandır.

Bir hafızadır.

Ve gerektiğinde millet için bedel ödemeyi göze alan iradenin adıdır.

Bu iradeyi zayıflatmaya çalışanlar sadece bir partiye değil;

Türkiye’nin geleceğine saldırmaktadır.

Son böz olarak, bu satırlar ne bir kırgınlığın ürünüdür…

Ne de herhangi bir kişiye yönelik hesaplaşmadır.

Bu satırlar;

Türk devletinin bekasına duyulan samimi sorumluluğun sesidir.

Bugün yapılması gereken bellidir.

Küçük hesapları terk etmek…

Ego duvarlarını yıkmak…

Birlik olmak…

Beraber olmak…

Ve Türkiye Yüzyılı yürüyüşünde omuz omuza ilerlemektir.

Çünkü unutulmamalıdır ki;

MHP bir kişinin değil, bir neslin emanetidir.

MHP bir grubun değil, Türk milletinin sigortasıdır.

Ve o sigorta atarsa sadece bir parti değil, devletin milli refleksi zarar görür.

Şimdi karar vakti…

Ya “ben” diyerek tarihin tozlu raflarında kaybolacaksınız…

Ya da “biz” diyerek milletin hafızasında iz bırakacaksınız.

Unutmayın; güneş balçıkla sıvanmaz. Dava ise şahsi ihtiraslarla asla küçültülemez.

Çünkü gerçek dava; isimlerin değil, milletin ve devletin geleceğinin davasıdır.

Chikli, konuşmasında Türkiye’nin son dönemde izlediği dış politikaya yönelik eleştiriler yönelterek, “Erdoğan’ın Türkiye’si ve Şara’nın Suriye’si artık İran’dan çok daha endişe verici.” ifadelerini kullandı.

“Şii ekseni dönemi sona erdi”

İsrailli Bakan, bölgedeki güç dengelerinin değiştiğini savunarak, İran, eski Suriye yönetimi ve Hizbullah’ın oluşturduğu yapının etkisini büyük ölçüde kaybettiğini öne sürdü. Chikli, bu dönemin sona erdiğini iddia etti.

“Yeni eksen Türkiye, Suriye ve Katar”

Orta Doğu’da farklı bir siyasi blok oluştuğunu ileri süren Chikli, Türkiye, Suriye ve Katar’ın yeni bir eksenin parçası olduğunu savundu. Bu yapıyı Müslüman Kardeşler çizgisiyle ilişkilendiren Chikli, Batılı ülkelere gelişmeleri yakından takip etmeleri çağrısında bulundu.

Neo-Osmanlı iddiasını gündeme getirdi

Konuşmasının devamında Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın dış politika vizyonuna ilişkin değerlendirmelerde bulunan Chikli, Türkiye’nin neo-Osmanlı anlayışı doğrultusunda hareket ettiğini öne sürdü.

Bu kapsamda Doğu Akdeniz’deki deniz yetki alanları konusuna da değinen Chikli, Türkiye’nin Mavi Vatan doktrini üzerinden Yunanistan ve Kıbrıs’a yönelik politikalarını eleştirdi.

Kudüs açıklamaları üzerinden Türkiye’yi hedef aldı

Chikli, Türk yetkililerin Kudüs’e ilişkin geçmişte yaptıkları bazı açıklamalara atıfta bulunarak, Türkiye’nin Kudüs’ü yeniden Osmanlı dönemindeki statüsüne benzer bir yapıya dönüştürmek istediğini iddia etti.

Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın Filistin konusundaki söylemlerini de eleştiren Chikli, Türkiye’nin Filistin politikasına yönelik değerlendirmelerde bulunarak İsrail’in bu açıklamalardan rahatsızlık duyduğunu dile getirdi.

İsrailli Bakanın açıklamaları, Türkiye ile İsrail arasında son dönemde devam eden diplomatik gerilimlerin gölgesinde dikkat çeken mesajlar olarak değerlendirildi.

ABD ile İran arasında varılan anlaşma uluslararası kamuoyunda genel olarak olumlu karşılanırken, İsrail’de ise anlaşmaya yönelik eleştiriler gündeme geldi. Özellikle hükümet çevrelerinde ve bazı medya kuruluşlarında anlaşmanın İsrail’in güvenlik çıkarlarına etkileri tartışılmaya başlandı.

ABD İLE İSRAİL ARASINDA TARTIŞMALAR GÜNDEMDE

Anlaşmanın ardından İsrail basınında yer alan değerlendirmelerde, ABD yönetiminin izlediği politika eleştiri konusu oldu. Bazı yorumlarda Washington’ın attığı adımların İsrail’in beklentileriyle örtüşmediği savunuldu.

Bu süreçte yalnızca ABD yönetimi değil, İsrail Başbakanı Binyamin Netanyahu da muhalefetin hedefindeki isimlerden biri haline geldi.

LAPİD’DEN NETANYAHU’YA SERT SÖZLER

İsrail Meclisi Knesset’te konuşan Muhalefet Lideri Yair Lapid, Netanyahu’nun bölgesel gelişmeleri doğru okuyamadığını öne sürdü.

Lapid, Türkiye’nin son yıllarda diplomatik alanda etkisini artırdığına işaret ederek, Netanyahu’nun bazı planlarını oluştururken Ankara’nın olası tepkisini ve Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan’ın Washington’daki etkisini yeterince dikkate almadığını savundu.

Muhalefet lideri, bu nedenle izlenen politikanın beklenen sonucu vermediğini ileri sürdü.

TÜRKİYE’NİN DİPLOMATİK ETKİSİNE VURGU

Lapid’in açıklamalarında Türkiye’nin uluslararası diplomasi alanındaki konumuna özel bir yer ayırdığı görüldü. Türkiye’nin son dönemde bölgesel krizlerde üstlendiği roller ve uluslararası platformlardaki etkinliğinin arttığı değerlendirmesinde bulundu.

İSRAİL BASININDA TÜRKİYE DEĞERLENDİRMELERİ

Öte yandan son günlerde İsrail basınında yer alan bazı analizlerde de Türkiye’nin bölgesel gelişmeler karşısında diplomatik pozisyonunu güçlendirdiği yönünde değerlendirmeler yapıldı.

Söz konusu yorumlarda, Türkiye’nin özellikle NATO içindeki konumu ve uluslararası diplomatik girişimleri sayesinde etkinliğini artırdığı görüşlerine yer verildi.

ABD-İran anlaşmasının ardından bölgede oluşan yeni dengelerin, İsrail siyasetinde ve kamuoyunda tartışılmaya devam etmesi bekleniyor.

MHP’nin en büyük problemi muhalifleri değil…

Rakipleri değil…

Dışarıdan gelen saldırılar da değil…

MHP’nin asıl problemi, yıllardır içinde büyüttüğü “bedel ödemeden kahraman olma” hastalığıdır.

Bakıyorum…

Kavgada yoklar.

Mücadelede yoklar.

Paylaşımda yoklar.

Çilede yoklar.

Sıkıntıda yoklar.

Dertte yoklar.

Ama makam dağıtılırken varlar.

Sıfat verilirken varlar.

Fotoğraf çekilirken varlar.

Kürsü kurulurken varlar.

Protokol sıralanırken varlar.

Ne hikmetse en ön sırada hep onlar var.

Bir de bunların ortak özelliği vardır.

Kimseyle kötü olmazlar.

Çünkü hiçbir şey için risk almazlar.

Kimsenin yanında durmazlar ki karşılarında biri oluşsun.

Kimseye omuz vermezler ki yük taşısınlar.

Kimse için bedel ödemezler ki yara alsınlar.

Gelene ağam…

Gidene paşam…

Rüzgar hangi taraftan eserse yüzlerini o tarafa dönerler.

Sonra da dönüp kendilerini davanın emektarı ilan ederler.

Oysa bu hareket böyle kurulmadı.

Biz öyle öğrenmedik.

Bir gazozu dokuz kişi ile paylaştığımız günleri biliriz.

Birimizin cebinde para yoksa hepimiz parasız gezerdik.

Birimiz açsa hepimiz aç kalırdık.

Dostluğu da kardeşliği de böyle öğrendik.

Rantın ne olduğunu bilmezdik.

Yalakalıktan utanırdık.

Menfaat hesabı yapanı aramızda barındırmazdık.

Kanımız aksa da…

Başımız yarılsa da…

Cezaevlerine düşsek de…

Kurşunlansak da…

İşkencelerden geçsek de…

“Biz bedel ödedik” diye dolaşmadık ortalıkta.

Çünkü davaya hizmeti ticarete dönüştürmedik.

Çünkü fedakarlığı senede bağlamadık.

Çünkü inandığımız dava için yapılanı zaten görev bildik.

Şimdi ise ilginç bir tablo var.

Hayatının hiçbir döneminde taşın altına elini koymamış insanlar…

Sanki destan yazmış gibi konuşuyor.

Bir bildirinin altında imzası olmayanlar…

Bir kavganın içinde bulunmayanlar…

Bir gece karakol kapısında beklememiş olanlar…

Bir arkadaşının cenazesinde omuz vermemiş olanlar…

Çıkıp en büyük dava adamı kesiliyor.

İşte asıl trajedi burada.

Ve sonra…

Bu insanlar yüzünden gerçek mücadele insanları geri çekiliyor.

Samimi insanlar küstürülüyor.

Fedakar insanlar yalnız bırakılıyor.

Omuz verenler unutuluyor.

Ter dökenler kenara itiliyor.

Meydan ise alkış ustalarına kalıyor.

MHP’yi yoran da budur.

MHP’yi zayıflatan da budur.

MHP’yi içten içe kemiren de budur.

Çünkü hiçbir hareket, mücadele etmeyenlerin omuzlarında yükselemez.

Hiçbir dava, sadece unvan taşıyanlarla ayakta kalamaz.

Hiçbir teşkilat, bedel ödemeyenlerin hikayeleriyle büyüyemez.

Bugün ihtiyaç duyulan şey yeni sıfatlar değildir.

Yeni makamlar değildir.

Yeni fotoğraflar değildir.

İhtiyaç duyulan şey;

Bir gazozu dokuz kişiyle paylaşan ruhun geri dönmesidir.

Bir arkadaşının derdini kendi derdi bilen vicdanın geri dönmesidir.

Menfaatin değil sadakatin konuştuğu günlerin geri dönmesidir.

Çünkü dava; kartvizitte yazan unvan değil…

Dar günde kimin yanında durduğundur.

Ve tarih her zaman konuşanları değil…

Zor günlerde safını belli edenleri yazar.

Şu sıralar Doğu Akdeniz’de ilginç gelişmeler yaşanıyor.

Güney Kıbrıs…

Yunanistan…

Fransa…

Askeri anlaşmalar…

Savaş uçakları…

Fırkateynler…

Yeni üsler…

Yeni hesaplar…

Yeni planlar…

Ve bütün bunların merkezinde yine Kıbrıs var.

Şaşırdık mı?

Hayır.

Çünkü Kıbrıs, sadece bir ada değildir.

Kıbrıs, Türkiye’nin vazgeçmediği davalardan biridir.

Rum yönetimi, Yunan savaş uçaklarının adadaki varlığını kalıcı hale getirmek istiyor.

Yunan fırkateynleri Rum açıklarında görev yapıyor.

Fransız askerlerinin önü açılıyor.

Ortak tatbikatlar yapılıyor.

Yeni güvenlik mimarileri kuruluyor.

Kısacası…

Doğu Akdeniz’de yeni bir denklem kurulmaya çalışılıyor.

Ancak bir şeyi unutuyorlar.

Bu milletin Kıbrıs hafızası çok güçlüdür.

Bugün bazıları Kıbrıs’ı haritada küçük bir ada olarak görebilir.

Ama Türk milleti için mesele hiçbir zaman birkaç kilometrekare toprak olmadı.

Mesele namustu.

Mesele güvenlikti.

Mesele tarihti.

Mesele devlet olmaktı.

Bu yüzden 1974’te verilen karar sıradan bir askeri operasyon kararı değildi.

Bir milletin kaderine sahip çıkma kararıydı.

Bakın…

Bugün yaptırımlardan söz edenler var.

İran’a uygulanan ambargolar konuşuluyor.

Rusya’ya uygulanan yaptırımlar tartışılıyor.

Peki Türk milleti Kıbrıs yüzünden neler yaşadı, hatırlayan kaç kişi kaldı?

Bu ülke ağır ambargolara maruz bırakıldı.

Silah verilmedi.

Parça verilmedi.

Destek verilmedi.

Ekonomik baskılar uygulandı.

Türkiye’ye diz çöktürmeye çalıştılar.

Ama başaramadılar.

Çünkü hesap etmedikleri bir şey vardı.

Bu millet bazı davaları ekmek hesabıyla ölçmez.

O yıllarda insanlar kuyruklarda bekledi.

Mazot kuyruğunda bekledi.

Tüp kuyruğunda bekledi.

Şeker kuyruğunda bekledi.

Yokluk gördü.

Sıkıntı gördü.

Fedakarlık gördü.

Ama hiçbir zaman şunu söylemedi:

Verin şu Kıbrıs’ı da bu ambargo bitsin.

Demedi.

Diyemedi.

Çünkü mesele sadece Kıbrıs değildi.

Mesele bağımsızlıktı.

Bugün bazı gençler bilmeyebilir.

Bu ülke öyle günler gördü ki…

Bir sağlık malzemesinin bulunamadığı günler yaşandı.

Bir yedek parçanın aylarca getirilemediği dönemler oldu.

Devlet baskı altına alındı.

Millet baskı altına alındı.

Ama kimse geri adım istemedi.

Kimse teslimiyet istemedi.

Kimse vazgeçmedi.

İşte bu yüzden bugün Güney Kıbrıs’ta kurulan her yeni askeri denklem dikkatle takip edilmelidir.

Ama aynı zamanda şu gerçek de unutulmamalıdır:

Türk milleti Kıbrıs’ta yalnızca asker bulundurmadı.

İrade bulundurdu.

Kararlılık bulundurdu.

Bedel ödedi.

Ve o bedeli öderken geri adım atmadı.

Aradan 50 yıl geçti.

Dünya değişti.

Haritalar değişti.

İttifaklar değişti.

Liderler değişti.

Ama değişmeyen bir gerçek var.

Kıbrıs meselesi hala Türkiye’nin milli güvenlik meselesidir.

Ve tarih bize şunu öğretti:

Bu millet, ambargolarla korkutulacak bir millet değildir.

Yoklukla teslim alınacak bir millet değildir.

Baskıyla vazgeçirilecek bir millet değildir.

Çünkü Türk milleti gerektiğinde bedel öder.

Ama vatanından, devletinden ve davasından vazgeçmez.

Kıbrıs’ın hikayesi de tam olarak budur.

Şu sıralar Doğu Akdeniz’de ilginç gelişmeler yaşanıyor.

Güney Kıbrıs…

Yunanistan…

Fransa…

Askeri anlaşmalar…

Savaş uçakları…

Fırkateynler…

Yeni üsler…

Yeni hesaplar…

Yeni planlar…

Ve bütün bunların merkezinde yine Kıbrıs var.

Şaşırdık mı?

Hayır.

Çünkü Kıbrıs, sadece bir ada değildir.

Kıbrıs, Türkiye’nin vazgeçmediği davalardan biridir.

Rum yönetimi, Yunan savaş uçaklarının adadaki varlığını kalıcı hale getirmek istiyor.

Yunan fırkateynleri Rum açıklarında görev yapıyor.

Fransız askerlerinin önü açılıyor.

Ortak tatbikatlar yapılıyor.

Yeni güvenlik mimarileri kuruluyor.

Kısacası…

Doğu Akdeniz’de yeni bir denklem kurulmaya çalışılıyor.

Ancak bir şeyi unutuyorlar.

Bu milletin Kıbrıs hafızası çok güçlüdür.

Bugün bazıları Kıbrıs’ı haritada küçük bir ada olarak görebilir.

Ama Türk milleti için mesele hiçbir zaman birkaç kilometrekare toprak olmadı.

Mesele namustu.

Mesele güvenlikti.

Mesele tarihti.

Mesele devlet olmaktı.

Bu yüzden 1974’te verilen karar sıradan bir askeri operasyon kararı değildi.

Bir milletin kaderine sahip çıkma kararıydı.

Bakın…

Bugün yaptırımlardan söz edenler var.

İran’a uygulanan ambargolar konuşuluyor.

Rusya’ya uygulanan yaptırımlar tartışılıyor.

Peki Türk milleti Kıbrıs yüzünden neler yaşadı, hatırlayan kaç kişi kaldı?

Bu ülke ağır ambargolara maruz bırakıldı.

Silah verilmedi.

Parça verilmedi.

Destek verilmedi.

Ekonomik baskılar uygulandı.

Türkiye’ye diz çöktürmeye çalıştılar.

Ama başaramadılar.

Çünkü hesap etmedikleri bir şey vardı.

Bu millet bazı davaları ekmek hesabıyla ölçmez.

O yıllarda insanlar kuyruklarda bekledi.

Mazot kuyruğunda bekledi.

Tüp kuyruğunda bekledi.

Şeker kuyruğunda bekledi.

Yokluk gördü.

Sıkıntı gördü.

Fedakarlık gördü.

Ama hiçbir zaman şunu söylemedi:

Verin şu Kıbrıs’ı da bu ambargo bitsin.

Demedi.

Diyemedi.

Çünkü mesele sadece Kıbrıs değildi.

Mesele bağımsızlıktı.

Bugün bazı gençler bilmeyebilir.

Bu ülke öyle günler gördü ki…

Bir sağlık malzemesinin bulunamadığı günler yaşandı.

Bir yedek parçanın aylarca getirilemediği dönemler oldu.

Devlet baskı altına alındı.

Millet baskı altına alındı.

Ama kimse geri adım istemedi.

Kimse teslimiyet istemedi.

Kimse vazgeçmedi.

İşte bu yüzden bugün Güney Kıbrıs’ta kurulan her yeni askeri denklem dikkatle takip edilmelidir.

Ama aynı zamanda şu gerçek de unutulmamalıdır:

Türk milleti Kıbrıs’ta yalnızca asker bulundurmadı.

İrade bulundurdu.

Kararlılık bulundurdu.

Bedel ödedi.

Ve o bedeli öderken geri adım atmadı.

Aradan 50 yıl geçti.

Dünya değişti.

Haritalar değişti.

İttifaklar değişti.

Liderler değişti.

Ama değişmeyen bir gerçek var.

Kıbrıs meselesi hala Türkiye’nin milli güvenlik meselesidir.

Ve tarih bize şunu öğretti:

Bu millet, ambargolarla korkutulacak bir millet değildir.

Yoklukla teslim alınacak bir millet değildir.

Baskıyla vazgeçirilecek bir millet değildir.

Çünkü Türk milleti gerektiğinde bedel öder.

Ama vatanından, devletinden ve davasından vazgeçmez.

Kıbrıs’ın hikayesi de tam olarak budur.

Bir ozanın yüreğinden dökülen sözler, milyonların vicdanında yankı buluyor. Sorulması gereken soru şu: Değişen zaman mı, yoksa değişen biz miyiz?

Pazar sabahları insanın kendisiyle konuştuğu zamanlardır.

Haftanın telaşı biraz olsun diner, şehir biraz yavaşlar, insanın kulağı da kalbine daha çok yaklaşır.

Bugün öyle bir pazar sabahında, bir ozanın yüreğinden dökülen sözlere takıldı aklım.

Sorduğu soru aslında hepimizeydi:

“Nerede o eski biz?”

Dikkat edin…

“Nerede o eski günler?” demiyor.

“Nerede o eski insanlar?” da demiyor.

Doğrudan bizi soruyor.

Çünkü mesele zamanın değişmesi değil.

Mesele insanın değişmesi.

Eskiden insanların daha zengin olduğunu söyleyemeyiz.

Daha lüks evlerde yaşadığını da…

Daha çok imkana sahip olduğunu hiç söyleyemeyiz.

Ama bir şey vardı.

Birbirimize karşı daha fazla saygımız vardı.

Bir sofranın bereketi sadece yemekle ölçülmezdi.

Bir mahallenin değeri binalarıyla değil, insanlarıyla bilinirdi.

Bir büyüğün sözü nasihat, bir küçüğün hatası emanet sayılırdı.

Şimdi dönüp etrafımıza bakıyoruz.

Aynı apartmanda yaşayan insanlar birbirinin adını bilmiyor.

Aynı sokakta yürüyenler birbirinin gözünün içine bakmıyor.

Aynı masada oturanlar bile aynı duyguyu paylaşamıyor.

Peki ne oldu bize?

Bu soru siyasetin de üstünde…

Ekonominin de üstünde…

Gündelik tartışmaların da üstünde bir soru.

Çünkü bir millet önce kalbinde güçlenir.

Kalbi yorulan toplumların ayakta kalması zorlaşır.

Bugün çocuklarımız için kaygılanıyoruz.

Gençlerden şikayet ediyoruz.

Eğitimden yakınıyoruz.

Sosyal medyanın insanları değiştirdiğini söylüyoruz.

Belki de biraz durup şu soruyu sormamız gerekiyor:

Biz çocuklarımıza neyi miras bırakıyoruz?

Daha büyük evler mi?

Daha pahalı arabalar mı?

Yoksa karakter mi?

Vicdan mı?

Merhamet mi?

Çünkü insanı ayakta tutan bina değil, değerlerdir.

Milleti ayakta tutan para değil, ortak vicdandır.

İşte yıllardır adına “töre” dediğimiz şey de tam olarak budur.

Töre…

Bazılarının sandığı gibi baskı değil.

Töre; büyüğe saygıdır.

Töre; küçüğe şefkattir.

Töre; komşunun hakkını gözetmektir.

Töre; yetimin başını okşamaktır.

Töre; doğruluktan ayrılmamaktır.

Töre; insan kalabilmektir.

Bugün kaybetmekten korkmamız gereken şey sadece ekonomik değerler değildir.

Asıl korkmamız gereken, bizi biz yapan değerlerin sessizce elimizden kayıp gitmesidir.

Çünkü milli kimlik sadece nüfus cüzdanında yazan bir ifade değildir.

Milli kimlik; bir milletin hafızasıdır.

Vicdanıdır.

Karakteridir.

Ve geleceğe bıraktığı izdir.

Karamsar değilim.

Çünkü bu millet daha zor zamanları da gördü.

Küllerinden yeniden doğmasını da bildi.

Yeter ki birbirimizi dinlemeyi unutmayalım.

Yeter ki doğruluktan vazgeçmeyelim.

Yeter ki çocuklarımıza sadece başarıyı değil, ahlakı da öğretelim.

Yeter ki birbirimize yeniden selam vermeyi hatırlayalım.

Belki o zaman kaybettiğimizi sandığımız birçok şeyin aslında hala içimizde yaşadığını göreceğiz.

Çorum’da daha önce valilik görevinde bulunduğunu hatırlatan Çiftçi, şehirde gördüğü ilgi ve teveccühten duyduğu memnuniyeti dile getirdi.

ERDOĞAN VURGUSU VE “TÜRKİYE YÜZYILI” MESAJI

Konuşmasında Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan’a geniş yer ayıran Çiftçi, Erdoğan’ı Türkiye’de vesayet anlayışını sona erdiren, devleti ve milleti aynı hedefte buluşturan bir lider olarak tanımladı.

AK Parti döneminde altyapıdan savunma sanayisine birçok alanda büyük dönüşüm yaşandığını belirten Çiftçi; yollar, hastaneler, köprüler, barajlar ve havalimanları gibi yatırımları hatırlatarak “Türkiye Yüzyılı” vizyonuna dikkat çekti.

Türkiye’nin artık kendi savunma teknolojisini üreten ve uluslararası alanda daha etkin bir konuma gelen bir ülke olduğunu ifade etti.

“KUDÜS VALİLİĞİ” HAYALİ

Konuşmasının devamında kişisel bir temennisini de paylaşan Çiftçi, görev yaptığı dönemlere atıfta bulunarak duygusal bir hayalini dile getirdi.

Çiftçi, bir günlüğüne bile olsa Kudüs’te valilik görevinde bulunmayı arzuladığını belirterek, bu yönde bir inanç ve temennisi olduğunu söyledi. Kudüs’ün gelecekte özgürlüğüne kavuşacağına inandığını ifade eden Çiftçi, bu sürecin gerçekleşeceğine dair güçlü bir beklenti taşıdığını dile getirdi.

Ayrıca bölgesel gelişmelere değinerek Şam, Halep ve Karabağ’da yaşanan değişimlerin ardından Kudüs’ün de benzer bir sürece gireceğine inandığını kaydetti.

SİYASİ MESAJLAR VE TEŞKİLAT VURGUSU

Çiftçi, konuşmasında AK Parti teşkilatlarının Türkiye’nin hedeflerine ulaşmasında önemli bir rol üstlendiğini vurgulayarak, partililere emek ve katkılarından dolayı teşekkür etti.

Ülkücülük; rozet taşımak değil, yük taşımaktır.

Bugün bazıları çıkıp “ülkücüyüm, bedel ödedim” diyor…
Ben işte tam burada duruyorum.

Çünkü bu davada kimsenin kimseden alacağı yoktur.
Bilakis; toprağa düşen şehitlerimizin, ömrünü sakat bırakan gazilerimizin, evladını mezara koyan analarımızın; “ülkücüyüm” deyip makam, menfaat ve şahsi hesap peşine düşenlerden alacağı vardır.

Ülkücülük;
tweet atınca değil, gerektiğinde susup devletinin yanında durunca anlaşılır.

Ülkücülük;
kameraya oynayarak değil, millet dara düştüğünde en önde saf tutarak yaşanır.

Ülkücü;
devletin bekasına yönelen tehdide sırtını dönmez.

Ülkücü;
hak yemez, kul hakkına el uzatmaz.

Ülkücü;
ahlakı ayaklar altına alan hiçbir yapının gölgesine sığınmaz.

Ülkücü;
küçüğünü ezmez, büyüğüne ihanet etmez.

Ve gerçek ülkücü…
Davanın adını kullanıp şahsi ikbal devşirmez.

Bugün dava dediğimiz şey; makam kavgasıyla, ihale hesabıyla, koltuk pazarlığıyla kirletiliyorsa, orada ülkücülük değil, menfaat nöbeti vardır.

Bizim meselemiz bağırmak değil, adam olmaktır.
Çünkü ülkücülük; sadece öfkeli olmak değil, ahlaklı kalabilmektir.

Şunu herkes iyi bilsin: Bu dava sahipsiz değildir.
Ve bu hareketin gerçek sahibi; gece yatağa aç giren ama bayrağından vazgeçmeyen adsız ülkücülerdir.

Ne makam beklediler, ne alkış istediler…
Sadece “vatan sağ olsun” deyip sustular.

İşte bu yüzden; ülkücülük anlatılmaz…
Yaşanır.

Tarih bazen bir devletin nasıl yükseldiğini değil, neden çöktüğünü anlatır. Çünkü çöküşler, zaferlerden daha öğreticidir. Abbasi Devleti’nin kurucularından Ebu Müslim Horasani’ye atfedilen o söz bugün yalnızca bir tarih notu değil, adeta çağımıza bırakılmış stratejik bir uyarıdır:

 “Dostlarını uzaklaştırdılar… Düşmanlarını yakın tuttular… Sonunda ikisi de düşman safında birleşince yıkım kaçınılmaz oldu.”

Bugün dünya yeni bir kırılmanın eşiğinde…
Haritalar değişmiyor belki ama güç dengeleri değişiyor.
Savaş artık sadece tankla, tüfekle yapılmıyor.
Yapay zekayla yapılıyor…
Çiple yapılıyor…
Dil ile, kültür ile, ekonomi ile, enerji ile yapılıyor…

Ve tam da bu çağda Türk dünyasının önünde tarihi bir soru duruyor: Birbirine sırtını dönen Türk devletleri mi olacak, yoksa birbirine omuz veren bir medeniyet ittifakı mı doğacak?

Bugün açık konuşmak gerekiyor.
Türk milletinin en büyük kaybı, gücünün farkında olmamasıdır. Çünkü Adriyatik’ten Çin Seddine kadar uzanan coğrafyada aynı kökten gelen milyonlarca insan; ayrı bayraklar altında yaşasa da aynı tarih hafızasını taşımaktadır.

Ancak mesele romantik sloganlar değil…
Mesele stratejik birliktir.

Türk dünyası eğer gerçekten ayağa kalkmak istiyorsa önce şu dört cephede ortak akıl üretmelidir:

• Dilde birlik
• Fikirde birlik
• Bilimde birlik
• Teknolojide birlik

Çünkü artık çağın süper güçleri petrol kuyularından değil, veri merkezlerinden çıkıyor.

Bir ülkenin tankı olabilir…
Ama çipi yoksa bağımsız değildir.

Ordusu güçlü olabilir…
Ama yazılımı başkasınınsa özgür değildir.

Bugün dünyanın büyük güçleri, başka milletlerin çocuklarına kendi dilini öğretirken; Türk dünyası hâlâ birbirini tercümanla anlamaya çalışıyorsa burada ciddi bir stratejik eksiklik vardır.

Neden ortak bir Türk teknoloji ajansı kurulmasın?
Neden Türk devletleri ortak yapay zeka altyapısı oluşturmasın?
Neden savunma sanayiinde ortak üretim zinciri kurulmasın?
Neden genç bilim insanları tek bir çatı altında buluşmasın?

Bugün NATO sadece askeri bir yapı değildir. Aynı zamanda ortak strateji merkezidir. Eğer Türk dünyası kendi güvenliğini, ekonomisini ve geleceğini başkalarının planlarına teslim etmek istemiyorsa; duygusal değil akılcı bir birlik inşa etmek zorundadır.

Bu bir savaş çağrısı değil…
Bu bir uyanış çağrısıdır.

Çünkü dünya artık iyi niyetle değil, güç dengesiyle yönetiliyor.

Birlik kuramayan toplumlar, başkalarının kurduğu masalarda sadece seyirci olur.
Kendi teknolojisini üretmeyen milletler, başka devletlerin dijital sömürgesi hâline gelir.
Kendi diline sahip çıkmayan toplumlar ise zamanla kendi hafızasını kaybeder.

Ve unutulmamalıdır!

Tarihte Türk’ün en büyük zaferleri, birbirine omuz verdiği dönemlerde yazılmıştır.
En ağır yenilgileri ise birbirine sırt çevirdiği zamanlarda yaşanmıştır.

Artık mesele hamaset değil, gelecek meselesidir.
Çünkü 21. yüzyılda ayakta kalacak milletler; toprağını değil aklını koruyabilen milletler olacaktır.

Belki de artık şu soruyu yüksek sesle sormanın zamanı gelmiştir. Türk dünyası, başkalarının kurduğu düzenin parçası mı olacak…
Yoksa kendi medeniyet eksenini kuran küresel bir güç mü olacak?

İşte asıl Pazar sohbeti budur.