Dün DEM Partili vekiller…
Bugün CHP’li vekil Ali Mahir Başarır…

Yarın kim?

İsimler değişiyor…
Partiler değişiyor…
Ama değişmeyen bir şey var:

Milletvekili dokunulmazlığının arkasına saklanıp herkese ayar verme alışkanlığı.

Bir gazeteciye vuruluyor…
Polisin yakasına yapışılıyor…
Devletin memuru aşağılanıyor…
Kameralar itiliyor…
Mikrofonlar parçalanıyor…

Sonra ne oluyor?

Koca bir hiç.

Çünkü siyasetin üstüne geçirilmiş bir “dokunulmazlık zırhı” var.

Öyle bir zırh ki…
Vatandaşın başına gelse karakolluk olacak olaylar…
Vekil yaptığında sadece televizyon tartışmasına dönüşüyor.

Soruyorum:

Nedir bu dokunulmazlık?

Millete hizmet etme güvencesi mi?
Yoksa millete rağmen güç kullanma ayrıcalığı mı?

Bakın…
Bu ülkede bir vatandaş öfkesine yenilip bir gazeteciye tokat atsa…
Bir polisin yakasına yapışsa…
Bir kameramana müdahale etse…

Hayatı kararır.

Gözaltı olur.
Savcılık olur.
Mahkeme olur.

Ama işin içinde “Sayın Vekilim” unvanı girince…
Bir anda herkes fren yapıyor.

İşte vatandaşın vicdanını parçalayan şey tam olarak bu.

Kanun bazıları için mermer gibi sert…
Bazıları için pamuk gibi yumuşak olmamalı.

Gazeteci orada keyfinden bulunmuyor.
Polis orada şahsi kavgasını vermiyor.

Hepsi kamu görevi yapıyor.

Gazeteci; millet gerçeği görsün diye orada.
Polis; devletin düzeni bozulsun diye değil korunsun diye orada.
Kameraman; tarih kayıt altına alınsın diye orada.

Ama siyasetçi öfkelenince…
İlk hedef hep onlar oluyor.

Çünkü herkes biliyor:

Dokunulmazlık var.

İşte artık bu düzen değişmeli.

Milletvekili dokunulmazlığı yeniden tanımlanmalı.

Kürsü dokunulmazlığı ayrı mesele…
Düşünce özgürlüğü ayrı mesele…

Ama bir gazeteciye el kaldırmanın…
Bir polise saldırmanın…
Kamu görevini engellemenin…

Hiçbir demokratik dokunulmazlık açıklaması olamaz.

Hiçbirisi.

Milletvekili olmak…
Kanunun üstünde olmak değildir.

Tam tersine…
Kanuna en fazla riayet etmesi gereken kişi olmaktır.

Bugün Türkiye’de vatandaşın içini yakan duygu şu:

“Benim yaparsam suç olan şey…
Vekil yapınca neden dokunulmaz oluyor?”

Ve kimse kusura bakmasın…

Bu sorunun artık yüksek sesle sorulmasının zamanı geldi.

Milletin vekili olmak başka…
Millete rağmen dokunulmaz olmak başka.

Aziz Dağtekin Yazdı

Şimdi bakınız, memleketin gündemi yine bir hayli hareketli. Herkes bir telden çalıyor, her kafadan bir ses çıkıyor. Ama bu seslerin arasında öyle bir tanesi var ki, kulak vermekte fayda var. Özellikle de CHP’ye gönül vermiş, bu partinin tarihine, misyonuna inanan her bir vatandaşımız için.

ABD’nin Ortadoğu’daki politikaları uzun süredir “demokrasi”, “özgürlük” ve “insan hakları” söylemleriyle meşrulaştırılıyor. Ancak sahadaki gerçeklik, bu söylemlerin ardında yatan çıkar merkezli, baskıcı ve çifte standartlı bir stratejiyi açıkça ortaya koyuyor. DEAŞ’ın doğuşu ve yükselişi de bu çerçevede ele alınmalıdır.

Örgüt bir anda ve kendiliğinden ortaya çıkmadı. Irak işgali sonrası çöken devlet yapısı, ABD’nin kurguladığı güç boşluğu ve bölgesel mühendislik politikaları bu zemini hazırladı. Bu boşluk, terör örgütlerinin “kullanışlı düşman” rolünü oynaması için elverişli hale getirildi.

ABD’nin DEAŞ’ı doğrudan kurduğu yönündeki iddialar tartışmalı olsa da, örgütü dolaylı biçimde eğitip donatan, silah akışlarını denetlemeyen, bölgeyi istikrarsızlığa sürükleyen politikaları inkâr edilemez. Suriye’deki çatışmaların derinleşmesi, İsrail’in güvenliğini merkeze alan Washington stratejisiyle yakından ilişkilidir. Çünkü ABD için Suriye meselesi hiçbir zaman sadece Suriye olmamıştır; mesele, İsrail’in bölgesel üstünlüğünü garantilemek, İran’ı çevrelemek ve Rusya’nın nüfuzunu sınırlamak olmuştur.

Bugün ABD, Şam yönetimiyle kurulabilecek olası temasları da yine kendi çıkar penceresinden değerlendirecektir. Şara’yı  muhatap alırken “reform”, “istikrar” ya da “barış” gibi kavramları dillendirecek; ancak perde arkasında Golan Tepeleri’ndeki İsrail işgalini fiilen tanıyan, İbrahim Anlaşmaları üzerinden Arap dünyasını İsrail’le normalleşmeye zorlayan baskıcı diplomasisini sürdürecektir. Washington’un mesajı açık olacaktır:

“Ya bizimle olacaksınız, ya da ‘terörle iş birliği yapan’ rejim ilan edilirsiniz.”

Bu yaklaşım, ABD dış politikasının en belirgin karakteridir. Ahlaki meşruiyet iddiası ile reel çıkarların vahşi uyumsuzluğu. Demokrasi getirme iddiasıyla yola çıkan aynı Washington yönetimi, otoriter müttefikleriyle askeri üsler kurmaktan, insan hakları ihlalleriyle anılan rejimlerle enerji anlaşmaları yapmaktan çekinmez. “Basın özgürlüğü”nü savunurken, kendi çıkarına ters düşen her haberin üzerine “gizlilik” damgası vurur.

Bugün Suriye’ye bakıldığında da aynı tablo görülmektedir. Yıkılmış şehirler, parçalanmış toplumlar, dış müdahalelerin cehenneme çevirdiği bir ülke. Ve ABD, bu yıkımın sorumluluğunu üstlenmek yerine, yeniden “çözüm mimarı” rolüne bürünmeye hazırlanıyor. Bu, yalnızca ironik değil; aynı zamanda ahlaki bir çöküştür.

ABD’nin Ortadoğu’da güvenilir bir barış aktörü olabilmesi için önce kendi geçmişiyle yüzleşmesi gerekir. Irak’ta, Libya’da, Afganistan’da ve Suriye’de bıraktığı enkazla. Aksi halde Washington’un her yeni “barış girişimi”, bir başka halkın kaderine biçilen yeni bir baskı senaryosundan ibaret olacaktır.