ABD savaş filosu İran açıklarında “tatbikat” yapıyor. Tatbikat diyorlar ama herkes biliyor: Bu, aynanın karşısında kas yapma seansı.

Mesaj basit ve küresel ölçekte tercümesi aynı: “Ben buradayım. İstersem gelirim. Gelmesem bile korkmanız yeter.”

Bu hazırlık bir saldırının değil, bir senaryonun parçası. Askeri olduğu kadar finansal, diplomatik ve medya merkezli bir senaryo. Bir uçak gemisi yalnızca savaş aracı değildir; aynı zamanda borsa grafiği, manşet, seçim afişidir.

TRUMP VE TANKLI BARIŞ FELSEFESİ

Donald Trump, Nobel Barış Ödülü’nü her andığında dünya haritasında bir yerlerde bir radar sistemi açılıyor.  Trump’ın barış anlayışı nettir:

“Barış = Karşı tarafın korkudan hareket edememesi”

Gandhi değildir; “Silahlı barış koçu”dur. “Savaş istemiyorum” der, aynı anda uçak gemisini kapıya park eder,
sonra dönüp şunu söyler:

“Bakın, savaş çıkmadı. Demek ki ben barışçıyım.”

Bu, mahallede “Ben kavga sevmem ama bıçak cebimde dursun” diyen abinin küresel versiyonudur.
Nobel Komitesi’nin Trump’a mesafesi de bundandır: Adam barışı seviyor ama önce ortamı biraz yakarak.

İRAN: VURABİLİR AMA VURMAYI SEÇİYOR

Gelelim herkesin sorduğu soruya: İran ABD savaş gemisini vurabilir mi?

Cevap üç aşamalı:

Teknik olarak: Evet.

Stratejik olarak: Bedeli ağır.

Siyasi olarak: Şu an istemiyor.

İran’ın elinde balistik füzeler var, asimetrik deniz harp kabiliyeti var, sürü İHA’lar var.
Ama mesele vurmak değil. Vurduktan sonra ne olacağı.

Bir ABD savaş gemisinin vurulması şunları doğurur:

ABD’ye meşru ve küresel destekli savaş gerekçesi

-NATO’nun psikolojik olarak hizaya girmesi

İsrail için “Artık yalnız değilsin” ilanı

İran bugün şu noktada duruyor:

“Vurabilirim ama vurmayacağım.”

Bu duruş, füzeden daha caydırıcıdır. Çünkü sabır, bazen en pahalı silahtır.

KONTROLLÜ KAOS VE İSRAİL’İN SESSİZ KAZANCI

ABD’nin yarattığı kaos rastgele değildir.
Ayar düğmesi nettir: İsrail’in yanında.

Bu kontrollü kaos İsrail’e ne sağlar?

1.Gündem Kaydırma

Gazze, Batı Şeria, Filistin dosyası arka sayfalara itilir.
Manşetler İran-ABD gerilimine kilitlenir.

2.İran’ın Şeytanlaştırılması

İran “tehdit”, İsrail “savunmada kalan müttefik” rolüne yerleştirilir.

3.Arap Dünyasının Felci

Kimse İsrail’le açıktan karşı karşıya gelmek istemez.
Çünkü arka planda ABD gemileri duruyordur.

4.Operasyonel Örtü

ABD gürültü çıkarır. İsrail sahada iş görür.  Bu yüzden İsrail konuşmaz, acele etmez. Sessizlik onun en büyük avantajıdır.

BU GERİLİM GERÇEK SAVAŞA DÖNER Mİ?

Kısa cevap: Şimdilik hayır.
Uzun cevap: Yanlış bir hesap her şeyi değiştirir.

Bu bir düşük yoğunluklu yüksek gerilim sürecidir.
Ama Ortadoğu’da tarih bize şunu öğretmiştir:

Savaşlar çoğu zaman planlandığı için değil, kontrol kaybolduğu için çıkar.

TÜRKİYE BU TABLODA NEREDE?

Türkiye bu oyunda: Cephe ülkesi değil. Ama denge bozucu aktör. Ne ABD’nin tam arkasında, ne İran’ın ön safında, ne İsrail’in sessiz ortağı.

Türkiye için risk:

Kaosun büyümesi,

Enerji hatları,

Güvenlik baskısı,

Türkiye için fırsat:

Arabuluculuk,

Bölgesel denge,

Stratejik akıl üstünlüğü,

Ama bu denge sessizlikle değil, dikkatle yürütülür.

TRUMP SEÇİME GİDERKEN BU KARTI OYNAR MI?

Evet, ama tam savaşı değil. Savaş ihtimalini.

Trump seçmenine şunu satmak ister:

“Bakın, dünya karışık ama ben kontrol ediyorum.”

Gerçek savaş risklidir. Ama savaş eşiği, seçim için mükemmel malzemedir.

SON PERDE

Sahnede herkes rolünü biliyor:

ABD megafonla bağırıyor,

İsrail perde arkasında ilerliyor,

İran dişlerini gösterip bekliyor,

Dünya ise ekrana bakıp soruyor: “Bu gerçekten prova mı, yoksa fragman mı?”

Cevap net değil. Ama bir şey çok net! Bu düzen böyle devam ederse, fragmanlar bir gün filme dönüşür. Ve o filmde seyirci kalmak, en pahalı hatadır.

Pazar sabahları insanın zihni daha berrak olur. Haftanın gürültüsü çekilir, geriye sorular kalır. Suriye’de Tedmur’da yaşanan saldırı da tam böyle bir pazar sorusu bırakıyor geriye:  Bu gerçekten “tek başına hareket eden bir DEAŞ’lı” mıydı?
Yoksa yıllardır sahnelenen tanıdık bir oyunun yeni perdesi mi?

Bakın tabloya…

Tedmur’da ABD–Suriye ortak devriyesi hedef alınıyor.
ABD askerleri ve bir sivil hayatını kaybediyor.
Hemen ardından CENTCOM açıklama yapıyor.
Helikopterler havada, savaş uçakları sortide.
“DEAŞ tehdidi” vurgusu tekrar ısıtılıp masaya sürülüyor.

Ve en dikkat çekici ayrıntı!..
Bu saldırı, Türk ve Suriye askeri yetkililerinin temaslarından yalnızca bir gün sonra gerçekleşiyor.

Tesadüf mü?
Pazar sabahı için ağır bir soru ama sorulması gerekiyor.

DEAŞ, BİTMEYEN GEREKÇE

DEAŞ adı ne zaman anılsa, ABD’nin Suriye’deki varlığı yeniden “meşrulaşıyor”.
Ne hikmetse bu örgüt;

• Ne tamamen bitiyor

• Ne de ABD’nin olduğu yerlerden eksiliyor

• Ama her seferinde YPG/SDG’nin varlığı için gerekçe üretiyor

Bugün yine aynı senaryo devrede.

ABD diyor ki, “DEAŞ’la mücadele ediyoruz.”

Peki sonuç ne oluyor?

• YPG silah bırakmıyor

• SDG Suriye ordusuna entegre olmuyor

• ABD üsleri yerinde duruyor

• İsrail’in güvenlik çemberi genişliyor

DEAŞ gerçekten bir tehditse, neden en çok ABD’nin politik ihtiyaç duyduğu anlarda sahneye çıkıyor?

10 MART MUTABAKATI KİME BATIYOR?

Türkiye’nin açık tavrı net:
YPG/SDG, bir terör örgütüdür ve Suriye ordusuna ancak ferdi entegrasyonla dahil olabilir.

Şam yönetimi bu yönde adım atıyor.
Ankara–Şam hattında askeri ve diplomatik temaslar artıyor.
Bölgesel denklem ABD’siz bir Suriye ihtimalini ilk kez ciddi ciddi konuşuyor.

Ve tam bu sırada…

Tedmur’da bir saldırı.
DEAŞ etiketi.
ABD asker kaybı.
Yeni bir “istikrarsızlık” dalgası.

Soru şu:
Bu saldırı, Suriye’nin toparlanmasını mı hedef alıyor, yoksa buna engel mi oluyor?

YPG’Yİ DİRİ TUTMA DENKLEMİ

ABD yıllardır şunu yapıyor:

1. YPG’yi eğitiyor

2. Donatıyor

3. Meşrulaştırıyor

4. Sonra DEAŞ’ı gerekçe gösteriyor

Bir örgüt tehdit olarak tutuluyor, diğeri “zorunlu ortak” ilan ediliyor.

Bu denklemde kazanan kim?

• ABD’nin bölgedeki askeri varlığı

• İsrail’in güvenlik stratejisi

• Parçalı, zayıf, merkezi otoritesi törpülenmiş bir Suriye

Kaybeden kim?

• Suriye’nin toprak bütünlüğü

• Türkiye’nin sınır güvenliği

• Bölgesel barış umudu

PAZAR NOTU!

Kimse çıkıp “ABD bu saldırıyı planladı” diye kesin konuşamaz.
Ama şunu sormak herkesin hakkı:

DEAŞ neden hep ABD’ye lazım olduğu anda ortaya çıkıyor?
YPG neden her krizden sonra biraz daha güçleniyor?
Türkiye–Suriye yakınlaşması neden her seferinde sabote ediliyor?

Bu sorular cevapsız kaldıkça, Tedmur’daki saldırı sadece bir “terör eylemi” olarak değil,
büyük oyunun küçük ama manidar bir hamlesi olarak hafızalara kazınacaktır.

Pazar sohbeti dediğin bazen insanın içini ferahlatmaz. Ama gerçeğe biraz daha yaklaştırır.

Ve bugün o gerçek şudur: DEAŞ bahane olabilir. Ama harita asla tesadüf değildir.