Bu değerlendirmelerde, olası geniş çaplı bir savaşın İsrail’in ekonomik yapısını, bankacılık sistemini, enerji altyapısını ve dış yatırımlarını ciddi şekilde etkileyebileceği öne sürüldü. Ayrıca mevcut siyasi yönetimin de böyle bir süreçten zarar görebileceği yönünde yorumlar yapıldı.

Suudi Arabistan’ın, bölgesel iletişim ve veri altyapısında da alternatif arayışına girdiği iddia edildi. Bu kapsamda, İsrail üzerinden geçen fiber optik hatlara olan bağımlılığı azaltmak amacıyla Yunanistan ve Suriye bağlantılı yeni projelerin değerlendirildiği ileri sürüldü. Bu adımın, hem stratejik hem de ekonomik bağımsızlık hedefinin bir parçası olduğu belirtiliyor.

Son aylarda Suudi Arabistan ile İsrail arasındaki diplomatik ve ekonomik temasların önemli ölçüde azaldığı, bazı analizlere göre ilişkilerin fiilen donma noktasına geldiği ifade ediliyor. Bölgedeki bazı Arap ülkelerinin de benzer şekilde İsrail ile ilişkilerini sınırlı düzeyde tuttuğu ve daha temkinli bir politika izlediği değerlendiriliyor.

Öte yandan, Orta Doğu’daki güç dengeleri açısından İran ile yaşanan gerilim önemli bir belirleyici unsur olmaya devam ediyor. Bölgedeki bazı aktörlerin, olası bir İsrail–İran çatışması durumunda doğrudan taraf olmak yerine daha dengeli veya tarafsız bir pozisyon benimsemeyi tercih edebileceği yorumları yapılıyor.

Haziran 2025’te yaşanan ve bazı kaynaklarda “12 Günlük Saldırılar” olarak anılan süreçte, İsrail’in İran’daki nükleer ve askeri hedeflere yönelik operasyonlar düzenlediği, bunun ardından bölgesel tansiyonun hızla yükseldiği biliniyor. Bu gelişmelerin ardından Körfez ülkelerinin, bölgesel istikrarı korumak amacıyla daha temkinli ve diplomasi odaklı bir yaklaşım benimsediği değerlendiriliyor.

Uzmanlara göre, Orta Doğu’da değişen ittifaklar, enerji hatları, iletişim altyapısı ve güvenlik dengeleri, önümüzdeki dönemde bölgesel ve küresel güç mücadelesinin yönünü belirleyecek en kritik faktörler arasında yer alıyor.

Dünya bugün bize bir masal anlatıyor. Adı “istikrar”, sahnesi Orta Doğu, figüranları ise bölge halkları… Oysa perde arkasında dönen oyun son derece tanıdık. Tarih bize defalarca gösterdi ki; savaşlar, krizler ve kaoslar bir gecede doğmaz. Planlanır, kurgulanır ve ihtiyaç duyulduğunda sahaya sürülür.

Çünkü her imparatorluk, gücü zayıfladığında aynı refleksi gösterir. ABD ve İsrail’in bugün sergilediği tablo tam da budur. Küresel ekonomik düzen ciddi bir sarsıntı içindedir. Paranın itibarı aşınmış, güven mekanizması çökmüş, borçla ayakta duran sistem alarm vermeye başlamıştır. Uzun yıllar dünyayı finansal baskıyla yöneten ABD, artık aynı araçlarla sonuç almakta zorlanmaktadır. İşte bu noktada algı, manipülasyon ve kontrollü krizler devreye sokulur.

Altın, gümüş, enerji kaynakları ve yer altı zenginlikleri… Hepsi aynı satranç tahtasının taşlarıdır. Ekonomik gücü zayıflayan ABD, askeri gücünü sahneye sürerek hâlâ güçlü olduğu izlenimini vermeye çalışmaktadır. Ancak binlerce kilometre öteden bir coğrafyaya “güvenlik” adına yerleşmek, gücün değil tükenmişliğin göstergesidir. Silah konuşuyorsa, masada para eksiktir. Savaş, ekonomik iflasın başka bir dilidir.

İsrail ise bu denklemde bölgesel bir ileri karakol gibidir. ABD ile çıkar ortaklığı açıktır. Biri küresel hegemonya hesabı yapar, diğeri bölgesel üstünlük ve yayılma stratejisini derinleştirir. İdeolojik kılıflar değişebilir; ancak hedef aynıdır: Orta Doğu’nun enerji hatları, yer altı zenginlikleri ve zayıflatılmış devlet yapıları.

Bugün İran üzerinden yürütülen söylemler tesadüf değildir. Döviz baskısı, ekonomik boğma politikaları, rejim çözülüyor manşetleri ve iç karışıklık algıları modern çağın psikolojik savaş yöntemleridir. Önce ekonomiyi vurur, sonra toplumu yorar, ardından bakın, kendileri çöktü diyerek müdahaleyi meşrulaştırırlar.

Ama bu oyun artık gizli değil. Kaosu kim üretiyor, kim yönetiyor, kim kâr ediyor sorusunu sormayanlar sadece gürültüyü duyar. Oysa Orta Doğu’da akan kanın, bitmeyen savaşların ve yıkılan şehirlerin arkasında hangi başkentlerin olduğu herkesin malumudur.

Millî duruş tam da burada başlar. Gerçeği adıyla anmakta.

ABD’nin her askeri hamlesi ekonomik bir alarmdır. İsrail’in her saldırgan politikası bölgeyi ateşe atan yeni bir gerilim hattıdır.

Ve tarih bize şunu da söyler: Algıyla ayakta duran düzenler kalıcı olmaz.
Krizle beslenen sistemler, eninde sonunda krizin altında kalır.
Hiçbir güç, başkalarının kaynaklarıyla sonsuza kadar hüküm süremez.

Türkiye ve bu coğrafyanın halkları için mesele nettir: Kendi aklına, kendi gücüne ve kendi birliğine sahip çıkmak.
Başkasının yazdığı senaryoda figüran olmayı reddetmek.

Bu günkü Pazar sohbetimizin özü şudur: Manşete değil menfaate bakın.
Kimin bağırdığına değil, kimin kazandığına odaklanın.
Kim savaşıyor değil, kim zenginleşiyor diye sorun.

Cevabı bulan, gerçeği de görür.

İran’daki sokak hareketlerini yalnızca “halk tepkisi” olarak okumak, fotoğrafın en kritik yerini bilinçli biçimde görmezden gelmektir. Çünkü sahadaki tablo, organik bir toplumsal patlamadan çok daha fazlasına işaret etmektedir.

Güvenlik çevrelerinde yüksek sesle dile getirilen güçlü bir iddiaya göre; İran’daki kaosu diri tutan, eylemleri sürekli canlı hâlde tutan ve sokakları kontrolsüz bir şiddet sarmalına sürükleyen unsurların önemli bir bölümü, İsrail tarafından finanse edildiği öne sürülen PKK/YPG ve PJAK (PJK) bağlantılı militan ağlardır.

Bu yapılar:

• Sivillerin arasına sızarak kitleyi kalkan olarak kullanmakta

• Provokatif eylemlerle güvenlik güçleriyle çatışmayı tırmandırmakta

• Olayları uluslararası medyada “rejim çöktü” algısına dönüştürmeye çalışmaktadır

Bu tablo, klasik bir ajanlaştırılmış sokak modelinin birebir yansımasıdır.

40 MİLYON TÜRK BU OYUNUN DIŞINDADIR

Özellikle altı çizilmesi gereken hayati bir gerçek vardır:
İran’da yaşayan yaklaşık 40 milyon Türk, bu sokak hareketlerinin parçası değildir.

Bu kitle:

• Ne etnik temelli ayrışmanın içinde yer almıştır

• Ne de dış kaynaklı provokasyonlara destek vermiştir

• Aksine istikrarsızlığın kendi coğrafyasına yayılmasından derin endişe duymaktadır

Bu gerçek, yaşananların bir “halk isyanı” değil; seçici olarak yönlendirilen, belirli hücreler üzerinden sürdürülen bir kaos mühendisliği olduğunu açıkça ortaya koymaktadır.

İRAN’IN ESKİ HATASI! DOKUNULMAZ KILINAN PKK SEMPATİZANLARI

Bugün gelinen noktada, İran yönetiminin geçmişte yaptığı stratejik bir hata da bütün çıplaklığıyla görünür hâle gelmiştir.

Uzun yıllar boyunca:

• PKK/PJAK sempatizanları “denge unsuru” olarak görülmüş

• Bölgesel hesaplar uğruna bu yapılar kollanmış, dokunulmaz alanlar tanınmış

• “Bize karşı kullanılmaz” yanılgısıyla göz yumulmuştur

Bugün ise aynı unsurlar:

• Sokakları canlı tutan

• Şiddeti tırmandıran

• Devleti yıpratmayı hedefleyen ajanist faaliyetlerin merkezinde yer almaktadır

Bu yapıların refleksi nettir:
Devlet zayıflarsa alan açılır.
Kaos büyürse dış müdahale meşrulaşır.

BU SADECE İRAN’IN SORUNU DEĞİL

Burada durup şu gerçeği görmek gerekir:
Bu model İran’a özgü değildir.

Aynı senaryo:

• Irak’ta

• Suriye’de

• Libya’da

• Ukrayna’da

farklı aktörlerle ama aynı mantıkla sahnelenmiştir.

Artık terör örgütleri yalnızca silahlı yapılar değildir;
küresel vekâlet savaşlarının mobil sokak aparatlarıdır.

Finans başka yerden gelir,
Talimat başka merkezden verilir,
Bedel ise her zaman o ülkenin halkına ödetilir.

Dün Venezuela, bugün İran…
Peki yarın kim?

Bu soruyu artık yalnızca hedef alınan ülkeler değil, bütün dünya sormak zorunda. Çünkü yaşananlar tekil krizler değil; küresel bir dizaynın parçalarıdır. Ve bu dizaynda hiçbir ülke, ne müttefikliğiyle ne de tarafsızlığıyla güvende değildir.

Bugün açıkça görülüyor ki dünya, klasik savaşlar çağından çıkmış; ekranlardan yönetilen, algoritmalarla yönlendirilen, krizlerle şekillendirilen yeni bir kaos düzenine sokulmuştur.

ABD’NİN VENEZUELA–İRAN ÇIKIŞI: MESAJ KİME?

ABD’nin Venezuela ve İran üzerinden verdiği mesaj yalnızca bu iki ülkeye değildir.
Mesaj şudur:

“Kuralları ben koyarım, bedelini siz ödersiniz.”

Enerji, finans, yaptırım, medya ve sosyal platformlar…
Hepsi aynı merkezden aynı senaryonun parçaları gibi devreye giriyor.

Bu bir rejim değiştirme operasyonu değil sadece;
Bu, devletleri yıpratma, toplumları bölme ve ülkeleri yönetilemez hâle getirme stratejisidir.

Yani hedef ülkeler değil; ulus-devlet fikrinin kendisidir.

KATİL İSRAİL ÜZERİNDEN YAKILAN ATEŞ

ABD, sahada kirlenmemek için ateşi başkalarının eline tutuşturuyor.
Bugün bu elin adı açıkça İsrail.

Ortadoğu’nun sürekli kaynaması, Filistin’in bitmeyen acısı, Lübnan, Suriye, İran hattındaki gerilimler tesadüf mü?

Hayır.

İsrail, bölgesel bir aktör değil; küresel bir tetikleyici olarak konumlandırılıyor.
Ve her patlayan kriz, ABD için yeni bir müdahale gerekçesi, yeni bir silah pazarı, yeni bir finansal manevra alanı demek.

Dünya ateşe verilirken, Washington uzaktan “düzeni sağlama” rolü oynuyor.

ABD–İNGİLTERE RESTLEŞMESİ GERÇEK Mİ, OYUN MU?

Son dönemde ABD–İngiltere hattında yaşanan gerilimler dikkat çekici.
Peki bu bir çatlak mı, yoksa kontrollü bir tiyatro mu?

Asıl soru şu:
Darboğazdaki ABD ekonomisi, yeni bir küresel krizle mi nefes almaya çalışıyor?

Unutmayalım!

• Büyük krizler, büyük para transferleri yaratır

• Savaş ihtimali, dolar talebini artırır

• Kaos, silah ve enerji lobilerini besler

O hâlde sormak zorundayız:
Bu restleşmeler gerçekten bir ayrışma mı, yoksa Batı içi rol paylaşımı mı?

Bunu zaman gösterecek. Ama tarih şunu söylüyor:
Batı, kendi krizini her zaman başkalarının yıkımıyla ertelemiştir.

TURUNCU DEVRİMLER VE DİJİTAL DARBE DÜZENİ

Bugün tanklar sokaklara girmeden önce trend listeleri hareketleniyor.
Sokaklardan önce zihinler işgal ediliyor.

ABD’nin “demokrasi ihracı” söylemi artık açıkça turuncu devrimler, dijital algı operasyonları ve sosyal medya kaoslarıyla ilerliyor.

Soru net:
Bu ateş sadece Doğu’yu mu yakacak, yoksa Batı da kendi eliyle tutuşturduğu yangında yanacak mı?

Toplumları sürekli kutuplaştırılan, devlet otoriteleri yıpratılan, ekonomik dengeleri bozulan bir Batı…
Bu senaryo artık hiç de uzak değil.

PEKİ YA RUSYA, ÇİN ve ABD ARASINDA GİZLİ BİR DENGE Mİ VAR?

En kritik soru belki de bu.

Gerçekten bir küresel çatışmaya mı gidiyoruz,
yoksa büyük güçler arasında örtük bir iş bölümü mü var?

• ABD kaos üretir

• Rusya askerî denge kurar

• Çin ekonomik boşlukları doldurur

Bu ihtimal artık masada.
Çünkü büyük güçler kavga ederken değil, anlaşırken dünya en çok bedel öder.

HİÇBİR ÜLKE GÜVENDE DEĞİL

Dün Venezuela, bugün İran…
Yarın başka bir ülke.

Belki enerji zengini bir ülke,
Belki jeopolitik kavşakta bir devlet,
Belki de “fazla bağımsız” kararlar alan bir hükümet.

Artık mesele şu değildir:

“Bize sıra gelir mi?”

Asıl soru şudur:

Hazır mıyız?

Çünkü bu yeni düzende beka, yalnızca askerî güçle değil; dijital egemenlikle, toplumsal bilinçle ve stratejik akılla korunur.

Dünya yanıyor.
Ve yangını çıkaranlar, itfaiyeci rolüyle sahnede.

Gerçek olan tek şey var:
Bu oyunda seyirci kalanlar, enkazın altında kalır.

İran Sokaklarından Dünya Haritasına! Maskeler Düştü, Oyun Ortada…

Ortadoğu’da artık hiçbir şey yoruma açık değildir.
Çünkü yorum dönemi bitmiş, itiraf dönemi başlamıştır.

Bir ülkede aynı anda sokaklar karışıyorsa, ekonomi düğmeye basılmış gibi çöküyorsa, medya tek merkezden aynı manşetleri atıyorsa; orada ne “halk hareketi” vardır ne de “demokrasi talebi”.

Orada plan vardır, proje vardır, harita vardır.

Bugün İran’da olan tam olarak budur.

Ve bu kez fark şuradadır:
Maske düşmüştür.

ABD Başkanı Donald Trump’ın, “Protestocular öldürülürse vururuz” sözü, yıllardır cilalanan yalanın açık itirafıdır.

Mesele demokrasi değildir.
Mesele insan hakları hiç değildir.
Mesele itaat etmeyen devletlerdir.

Bir ülkenin iç karışıklıklarını bahane edip, açık askerî tehdit savurmak; uluslararası hukukun değil, emperyal küstahlığın dilidir.

ABD bir yandan “halkın yanındayız” derken, öte yandan o halkın yaşadığı topraklara füze gösteriyorsa,
burada savunulan şey halk değil, haritanın kendisidir.

Evet, İran’da yoksulluk vardır.
Evet, halkın itirazları gerçektir.

Ama asıl soru şudur:
Bu itirazlar kimin planına hizmet etmektedir?

Bu filmi daha önce görmedik mi?

Suriye’de böyle başlamadı mı?
Irak’ta aynı senaryo oynanmadı mı?
Libya’da “özgürlük” diye sunulmadı mı?

Önce ekonomik boğma…
Sonra sokakların kaşınması…
Ardından “demokrasi” manşetleri…
Ve finalde: yıkım, bölünme, işgal.

Kazanan kim oldu?
Harita çizenler.

Kaybeden kim oldu?
Halklar.

Bugün İran için kullanılan dil, dün Irak ve Suriye için kullanıldı.

Aynı merkezler…
Aynı kavramlar…
Aynı vaatler…

Çünkü ortada yıllardır adım adım ilerleyen bir proje vardır:

Dört ayaklı Büyük Kürdistan Projesi.

Bu bir etnik proje değildir.
Bu, Büyük İsrail hedefinin harita ve güvenlik altyapısıdır.

Irak ayağı fiilen kurulmuştur.
Suriye ayağı kanla ve yıkımla inşa edilmiştir.
Türkiye ayağı yıllardır terörle, ekonomiyle, iç gerilimlerle zorlanmaktadır.

Şimdi sıra İran’dadır.

Çünkü İran düşerse,
haritanın üçüncü ayağı tamamlanacaktır.

Ve işte tam bu noktada,
yıllar önce TBMM kürsüsünden yapılan tarihî uyarı yankılanmaktadır.

Necmettin Erbakan ne demişti?

“Irak’ta bir parça,
Suriye’de bir parça,
İran’da bir parça,
Türkiye’de bir parça olacak şekilde
dört ayaklı bir Kürdistan kurmak istiyorlar.
Bu, Büyük İsrail projesinin bir parçasıdır.”

Bu sözler slogan değildi.
Hamaset hiç değildi.
Bu, devlet aklıyla yapılmış bir tarih okumasıydı.

Bugün gelinen nokta,
Erbakan Hoca’nın nasıl haklı çıktığını göstermektedir.

Ve şimdi başka bir gerçeği daha konuşmak zorundayız.

Diplomasinin yerini Trumplomasi almıştır.

Artık masada hukuk yoktur.
Masada ahlak yoktur.
Masada sadece güç vardır.

ABD bugün dünyanın en büyük korsan devleti hâline gelmiştir.
Devletlerarası korsanlık dönemi başlamıştır.

BM suskundur.
NATO işlevsizdir.
Uluslararası hukuk raflardan düşmüştür.

Kara Korsan Trump’ın gemileri,
ülkelerin egemenliğine el koymaktadır.

Bu yüzden savaş tehlikesi,
hiç olmadığı kadar yakındır.

İran’da huzurdan söz etmek,
Hamaney olduğu sürece zor;
Trump ABD’nin başında olduğu sürece ise imkânsızdır.

İran sokakları CIA ve Mossad ajanlarıyla kaynarken, Trump’ın “İran özgürlüğe bakıyor, ABD yardıma hazır” sözlerini iyi okumak gerekir.

Bu sözler yardım vaadi değil,
darbe mesajıdır.

Ambargolarla bölgeyi ateş topuna çeviren kimdir?
Ekonomileri boğan kimdir?
Toplumsal öfkeyi büyüten kimdir?

Cevap nettir.

Bu noktada artık şunu söylemek zorundayız: Müslüman coğrafyalar, özlerine dönmek zorundadır. İslam’da birlik sağlanmadan,
bu oyun bozulamaz.

Böl, parçala, yut…
Bu; acımasız kapitalizmin ve Siyonist aklın ürünüdür.

Dün komünizmi tehlike diye gösterip kapitalizmi parlatanlar, bugün o düzenin enkazını insanlığa yıkmaktadır.

Oysa İslam, sosyalizmin vaat ettiğinden fazlasını emreder.

Adaleti…
Paylaşımı…
İnsanı…

Ve işte bu yüzden,
küresel oyun kurucular paniktedir.

Çünkü uyanan bir İslam dünyası, çöken bir emperyal düzen demektir.

Bu Pazar Sohbeti bir rejimi savunmak için yazılmadı.
Bu Pazar Sohbeti baskıyı aklamak için yazılmadı.

Bu Pazar Sohbeti , oyunun tamamını görmek isteyenler için yazıldı.

Ve artık soru şudur:

Uyuyacak mıyız?
Yoksa uyanacak mıyız?

Dünya, bir kez daha hukukun sustuğu, zorbalığın konuştuğu bir eşiğin üzerindedir. ABD’nin Venezuela Devlet Başkanı Nicolas Maduro’ya yönelik girişimi, yalnızca bir ülkeye değil, bizzat uluslararası hukuka, devlet egemenliğine ve insanlık onuruna yönelmiş organize bir haydutluktur. MHP Genel Başkanı Devlet Bahçeli’nin altını kalın çizgilerle çizdiği gibi bu girişim; ne demokrasiyle, ne adaletle, ne de hukukla izah edilebilir. Bu, petrol kokusu almış emperyalizmin küresel korsanlığa soyunmuş halidir.

Asıl tehlikeli olan ise bu haydutluğun dünyanın gözleri önünde gerçekleşmesine rağmen sergilenen derin ve ürkek suskunluktur. Bugün susanlar, yarın kendi kapıları çalındığında konuşacak mecali bulamayacaktır. Zira emperyalizm, sessizliği rıza olarak okur; geri çekilmeyi zayıflık sayar.

ABD Haydutluğu ve İsrail’in Kanlı Cesareti

ABD’nin pervasızlığı, yalnızca Latin Amerika’yı değil, Orta Doğu’yu da ateşe atmaktadır. İsrail’in Gazze’den Lübnan’a, Suriye’den Batı Şeria’ya uzanan kanlı saldırganlığı, Washington’dan aldığı açık ve örtülü destekle daha da küstahlaşmıştır. Bugün İsrail, ABD haydutluğundan aldığı cesaretle bölgeyi kana bulamakta, kadim bir ideolojik saplantının, yani “Ahzumebut” hayalinin peşinden sürüklenmektedir. Bu hayal; barış değil yıkım, güvenlik değil sürekli savaş üretmektedir.

Filistin’de öldürülen her çocuk, sadece bir can değil; insanlığın vicdanından koparılmış bir parçadır. Ne var ki Batı dünyası, demokrasi nutuklarını İsrail bombalarının gürültüsü altında kaybetmiş görünmektedir.

Büyük Pazarlıklar, Büyük İşgaller

Küresel satranç tahtasında taşlar hızla yer değiştirmektedir. Alaska’da yapıldığı iddia edilen pazarlıklar, yalnızca enerji ve ticaret dengelerini değil, geleceğin işgal haritalarını da şekillendirmektedir. ABD’nin hoyratlığı, Çin ve Rusya’yı daha sert, daha geniş ve daha açık hamlelere zorlamaktadır. Yarın çok farklı coğrafyalarda, çok farklı gerekçelerle yeni fiilî işgallerle karşılaşırsak, bunun sebebi bugünün denetimsiz zorbalığıdır.

Unutulmamalıdır: Emperyalizm boşluk sevmez. ABD’nin açtığı her gedik, başka bir gücün iştahını kabartır.

Türkiye’yi Anlayamayan Gafiller

Tam da bu kaotik tabloda Türkiye, “Terörsüz Türkiye” hedefiyle tarihsel bir stratejik duruş sergilemektedir. Ancak ne yazık ki içeride hâlâ bu hamlenin ne anlama geldiğini idrak edemeyen gafiller vardır. Bu çıkış, yalnızca bir güvenlik politikası değil; Türkiye’yi bölgesel ve küresel tuzaklardan uzak tutma iradesidir.

Türkiye, sürüklenmek istenilen senaryoları görmekte; iç cepheyi sağlam tutmanın, milli birliği tahkim etmenin ne kadar hayati olduğunu bilmektedir. Bugün terörle mücadeleyi küçümseyenler, yarın emperyal pazarlık masalarında Türkiye’nin adının nasıl yazılmak istendiğini de görmezden gelmektedir.

Mazlumların Umudu, Dik Duranların Sorumluluğu

Küba’dan Afganistan’a, Irak’tan Suriye’ye kadar kanla yazılmış sayfalar hâlâ kurumamıştır. İnsanlık, aynı filmi defalarca izlemektedir. Ancak her karanlık dönemde, zulme itiraz eden bir ses mutlaka yükselmiştir.

Bugün o ses; suskunluğa teslim olmayanların, hukuku savunanların, mazlumun yanında duranların sesi olmak zorundadır. Çünkü suskunluk, zulmün en sadık müttefikidir.

Devletler bir kez yıkılır, ama milletler onurunu kaybederse bir daha ayağa kalkamaz. Türkiye, bu gerçeği bilen bir devlet aklıyla hareket etmektedir. Mesele yalnızca Maduro, Gazze ya da bir başka coğrafya değildir. Mesele, insanlığın hangi tarafta duracağıdır.

Bugün haydutluğa karşı ses çıkarmayanlar, yarın o haydutluğun kurbanı olmaktan kurtulamayacaktır. Mazlumlara ışık olmak, sadece ahlaki değil; tarihsel bir sorumluluktur.

Ve tarih, her zaman olduğu gibi, kimin sustuğunu, kimin direndiğini tek tek yazacaktır.