Tarih bazen bir hükümdarın kılıcında, bazen bir milletin yüreğinde yazılır. Ve bazen… bir karıncanın vazgeçmeyen inadında.

Bir zamanlar, her şeyini kaybetmiş bir adam vardı. Ordusu dağılmış, dostları toprağa düşmüş, umutları paramparça olmuştu. O adam, Timur Han’dı. Bir dağın yamacında, yalnız, yorgun ve kırgın otururken kader ona bir ders verdi. Küçücük bir karınca, kendisinden kat kat büyük bir buğday tanesini defalarca düşmesine rağmen tekrar tekrar taşımaya çalışıyordu. Düşüyordu. Yeniden kalkıyordu. Tekrar düşüyordu. Ama vazgeçmiyordu.

İşte o an, yalnız bir hükümdar değil, bir milletin karakteri ayağa kalktı.

Çünkü Türk’ün kaderinde vazgeçmek yoktur.

Aradan asırlar geçti. O gün Semerkand’ın ufkunda yanan diriliş ateşi, bugün Türkiye semalarında hâlâ yanmaktadır. Bugün de bu millet kuşatılmak istenmektedir. Ekonomik zincirlerle diz çöktürülmek, küresel baskılarla boyun eğdirilmek istenmektedir. Paranın gücüyle iradesinin kırılabileceğini sananlar vardır.

Ama onlar Türk’ün tarihini bilmezler.

Bu millet, aç kalmıştır ama diz çökmemiştir.
Bu millet, yalnız kalmıştır ama teslim olmamıştır.
Bu millet, yıkılmıştır ama her defasında küllerinden yeniden doğmuştur.

Bugün savaş meydanları değişmiştir. Artık düşman kalelerinin yerini, teknolojinin soğuk duvarları almıştır. Ama Türk milleti yine oradadır. Bir zamanlar kılıç tutan eller, bugün devreler tasarlıyor. Bir zamanlar at sırtında fetheden irade, bugün gökyüzünü fetheden mühendislerin zihninde yaşamaktadır.

ASELSAN’ın laboratuvarlarında, TUSAŞ’ın hangarlarında, Baykar’ın gökyüzüne yükselen kanatlarında yalnızca teknoloji yoktur. Orada bir milletin bağımsızlık yemini vardır. Orada bir milletin Biz buradayız haykırışı vardır.

Çünkü Türk milleti, başkasının merhametiyle yaşamayı reddeden bir millettir.

Bugün ekonomimizi sıkıştırmak isteyenler, aslında bir milletin ruhunu sıkıştırmaya çalışmaktadır. Ama bilmezler ki Türk milleti demirle değil, imanla yoğrulmuştur. Bu milletin bileğini bükemeyenler, şimdi diz çöktürmeye çalışmaktadır. Fakat nafile…

Çünkü bu millet, zulmün karşısında duran millettir.
Çünkü bu millet, mazlumun sığınağı olan millettir.
Çünkü bu millet, kanla büyümeyi değil, adaletle yükselmeyi seçen millettir.

Bugün Ankara’nın ayazında nöbet tutan bir asker, İstanbul’un ışıkları altında çalışan bir mühendis, Anadolu’nun bağrında alın teri döken bir işçi… Hepsi aynı destanın yaşayan kahramanlarıdır.

Onlar bilir ki bu topraklar sıradan topraklar değildir.
Onlar bilir ki bu bayrak sıradan bir bayrak değildir.
Onlar bilir ki bu millet sıradan bir millet değildir.

Biz, karıncanın azminden ders alanların torunlarıyız.
Biz, yıkıldığında yeniden ayağa kalkmayı bilenlerin mirasçılarıyız.
Biz, diz çökmeyi değil, ayağa kalkmayı bilen bir milletiz.

Ve dünya bilsin:

Türkiye yalnız değildir.
Türkiye çaresiz değildir.
Türkiye teslim olmayacaktır.

Çünkü bu milletin kalbi hâlâ aynı güçle atmaktadır. Ve o kalp attığı sürece, hiçbir güç Türk milletinin yürüyüşünü durduramayacaktır.

Bu pazar, kalemimin ucunda yine Türk’ün zaferi, Türk’ün onuru, Türk’ün yüzyıllara sığmayan destanı var.
Azadlık Meydanı’ndan yükselen o zafer nidaları, yalnızca Bakü’nün göğünü değil, tüm Türk dünyasının yüreğini titretti.

Beş yıl önce Karabağ’ın kurtuluşuyla taşlara kazınan o kutlu gün, bugün bir kez daha tarih sahnesine çıktı;
ama bu kez bir zaferin yıl dönümü olarak değil, Türk Asrının başlangıcı olarak!

Kırk yıl süren esaretin ardından yeniden dirilen Karabağ, artık sadece bir toprak parçası değil; Türk’ün yüzyıllara meydan okuyan iradesinin, sabrının ve onurunun sembolüdür.
Bu zafer, yalnız Azerbaycan’ın değil, bütün Türk dünyasının yeniden doğuşunun, yeniden dirilişinin müjdesidir.

Bakü’nün Azadlık (Özgürlük) Meydanı bu hafta sadece bir tören alanı değil;
geçmişin hesabının görüldüğü, geleceğin satır satır yeniden yazıldığı tarihin sahnesiydi.
Beş yıl önce Karabağ’ın kurtuluşuyla taçlanan o büyük zafer, bugün Türk’ün yeniden dirilişinin görkemli kutlamasına dönüştü.

Cumhurbaşkanı İlham Aliyev’in kürsüden yankılanan sözleri, yalnızca Ermenistan’a değil, tüm dünyaya bir mesajdı:

“Ermeniler bir zamanlar Bakü’de çay içeceklerini söylüyordu. Hayalleri gerçekleşti. Tankları Trofe Parkı’nda sergileniyor, kendileri ise, şimdi tutuklu olarak Azerbaycan çayı içiyorlar.”

Bu cümle, bir milletin kırk yıllık sabrının, inancının ve kararlılığının özeti gibiydi.
Kırk yıl boyunca süren işgal, yıkım ve gözyaşı, sonunda Türk’ün bileğini bükemeyenlerin yenilgisiyle son buldu.

KARDEŞLİK BAYRAĞININ GÖLGESİNDE

Azadlık Meydanı’ndaki o görkemli törene Türkiye Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan da katıldı.
Aliyev’in, “Kardeşim Erdoğan’ın geçitte yer alması bizim için özel anlam taşıyor. Karabağ Savaşı’nın ilk saatlerinden itibaren gösterdiği siyasi ve manevi destek bize güç verdi” sözleri, bu kardeşliğin ne kadar köklü olduğunu bir kez daha gösterdi.

Evet, iki devletiz ama tek milletiz.
Bu kardeşliğin temeli sadece diplomasiye değil, kanla, kaderle ve tarihle yoğrulmuş bir bağa dayanıyor.
Kars’tan Bakü’ye, Nahçıvan’dan Şuşa’ya kadar her adımda aynı ruh, aynı ses yankılanıyor: Bir millet, iki devlet!

AYRIK OTLARI TEMİZLENECEK, TÜRK BİRLİĞİ YÜKSELECEK

Ne yazık ki bu büyük birliğin gölgesinde, hâlâ “yalaka Kazak” misali, Türk birliğine ihanet eden ayrık otları türemeye çalışıyor.
Türk’ün zaferini kıskanan, birliğini bozmaya çalışan bu fitne tohumları, tarihin çöplüğüne gönderilecektir.
Türk birliği, çıkarla değil imanla ve kardeşlikle inşa edilir.
O yüzden Türk, Türk’ten başkasına bel bağlamaz!

Yüzyıllardır bu topraklarda aynı oyunlar oynandı.
Ama her defasında Türk aklı, Türk cesareti ve Türk iradesi bu oyunları bozdu.
Ve bugün, o irade yeniden ayağa kalkmıştır.

TÜRK ASRI BAŞLIYOR

Bugün Bakü’de dalgalanan bayrak, yalnız Azerbaycan’ın değil, bütün Türk dünyasının gurur bayrağıdır.
Orta Asya’dan Anadolu’ya, Kırım’dan Doğu Türkistan’a kadar her Türk yüreği aynı inançla çarpmaktadır.

Bu yüzyıl, Türk’ün yüzyılıdır!
Bu asırda zalimler zulümleriyle tarihe gömülecek, mazlum Türkler özgürlükle, birlikle yükselecektir.
Turan’ın rüzgârı yeniden esiyor.
Ve o rüzgâr, ihanetin tozunu silip atacak, Türk birliğini çelik gibi perçinleyecektir.

Bugün Karabağ, yarın tüm Türk coğrafyası…
Birlik vakti geldi.
Ve o gün geldiğinde, dünyanın dört bir yanında her Türk başını kaldırıp gururla haykıracak, “Ben Türk’üm! Türk’ün esareti olmaz!”

Selam olsun Karabağ’a…
Selam olsun Şuşa’ya, Bakü’ye, Ankara’ya…
Selam olsun bu davaya gönül veren her yiğide…
Selam olsun Türk Asrına!

Her ne kadar içimizde yalaka Kazaklar, birliğin ruhuna ihanet eden ayrık otları bulunsa da…
Unutma!
Türk’ün kaderi, ne Batı’nın masasında, ne ihanetin kucağında yazılır!
Türk’ün kaderi, Türk’ün elindedir!
Ve o el, asırlardır zincirleri kıran, düşmanı ezen, mazluma umut olan eldir!