Bir ozanın yüreğinden dökülen sözler, milyonların vicdanında yankı buluyor. Sorulması gereken soru şu: Değişen zaman mı, yoksa değişen biz miyiz?

Pazar sabahları insanın kendisiyle konuştuğu zamanlardır.

Haftanın telaşı biraz olsun diner, şehir biraz yavaşlar, insanın kulağı da kalbine daha çok yaklaşır.

Bugün öyle bir pazar sabahında, bir ozanın yüreğinden dökülen sözlere takıldı aklım.

Sorduğu soru aslında hepimizeydi:

“Nerede o eski biz?”

Dikkat edin…

“Nerede o eski günler?” demiyor.

“Nerede o eski insanlar?” da demiyor.

Doğrudan bizi soruyor.

Çünkü mesele zamanın değişmesi değil.

Mesele insanın değişmesi.

Eskiden insanların daha zengin olduğunu söyleyemeyiz.

Daha lüks evlerde yaşadığını da…

Daha çok imkana sahip olduğunu hiç söyleyemeyiz.

Ama bir şey vardı.

Birbirimize karşı daha fazla saygımız vardı.

Bir sofranın bereketi sadece yemekle ölçülmezdi.

Bir mahallenin değeri binalarıyla değil, insanlarıyla bilinirdi.

Bir büyüğün sözü nasihat, bir küçüğün hatası emanet sayılırdı.

Şimdi dönüp etrafımıza bakıyoruz.

Aynı apartmanda yaşayan insanlar birbirinin adını bilmiyor.

Aynı sokakta yürüyenler birbirinin gözünün içine bakmıyor.

Aynı masada oturanlar bile aynı duyguyu paylaşamıyor.

Peki ne oldu bize?

Bu soru siyasetin de üstünde…

Ekonominin de üstünde…

Gündelik tartışmaların da üstünde bir soru.

Çünkü bir millet önce kalbinde güçlenir.

Kalbi yorulan toplumların ayakta kalması zorlaşır.

Bugün çocuklarımız için kaygılanıyoruz.

Gençlerden şikayet ediyoruz.

Eğitimden yakınıyoruz.

Sosyal medyanın insanları değiştirdiğini söylüyoruz.

Belki de biraz durup şu soruyu sormamız gerekiyor:

Biz çocuklarımıza neyi miras bırakıyoruz?

Daha büyük evler mi?

Daha pahalı arabalar mı?

Yoksa karakter mi?

Vicdan mı?

Merhamet mi?

Çünkü insanı ayakta tutan bina değil, değerlerdir.

Milleti ayakta tutan para değil, ortak vicdandır.

İşte yıllardır adına “töre” dediğimiz şey de tam olarak budur.

Töre…

Bazılarının sandığı gibi baskı değil.

Töre; büyüğe saygıdır.

Töre; küçüğe şefkattir.

Töre; komşunun hakkını gözetmektir.

Töre; yetimin başını okşamaktır.

Töre; doğruluktan ayrılmamaktır.

Töre; insan kalabilmektir.

Bugün kaybetmekten korkmamız gereken şey sadece ekonomik değerler değildir.

Asıl korkmamız gereken, bizi biz yapan değerlerin sessizce elimizden kayıp gitmesidir.

Çünkü milli kimlik sadece nüfus cüzdanında yazan bir ifade değildir.

Milli kimlik; bir milletin hafızasıdır.

Vicdanıdır.

Karakteridir.

Ve geleceğe bıraktığı izdir.

Karamsar değilim.

Çünkü bu millet daha zor zamanları da gördü.

Küllerinden yeniden doğmasını da bildi.

Yeter ki birbirimizi dinlemeyi unutmayalım.

Yeter ki doğruluktan vazgeçmeyelim.

Yeter ki çocuklarımıza sadece başarıyı değil, ahlakı da öğretelim.

Yeter ki birbirimize yeniden selam vermeyi hatırlayalım.

Belki o zaman kaybettiğimizi sandığımız birçok şeyin aslında hala içimizde yaşadığını göreceğiz.

Tarih bazen bir hükümdarın kılıcında, bazen bir milletin yüreğinde yazılır. Ve bazen… bir karıncanın vazgeçmeyen inadında.

Bir zamanlar, her şeyini kaybetmiş bir adam vardı. Ordusu dağılmış, dostları toprağa düşmüş, umutları paramparça olmuştu. O adam, Timur Han’dı. Bir dağın yamacında, yalnız, yorgun ve kırgın otururken kader ona bir ders verdi. Küçücük bir karınca, kendisinden kat kat büyük bir buğday tanesini defalarca düşmesine rağmen tekrar tekrar taşımaya çalışıyordu. Düşüyordu. Yeniden kalkıyordu. Tekrar düşüyordu. Ama vazgeçmiyordu.

İşte o an, yalnız bir hükümdar değil, bir milletin karakteri ayağa kalktı.

Çünkü Türk’ün kaderinde vazgeçmek yoktur.

Aradan asırlar geçti. O gün Semerkand’ın ufkunda yanan diriliş ateşi, bugün Türkiye semalarında hâlâ yanmaktadır. Bugün de bu millet kuşatılmak istenmektedir. Ekonomik zincirlerle diz çöktürülmek, küresel baskılarla boyun eğdirilmek istenmektedir. Paranın gücüyle iradesinin kırılabileceğini sananlar vardır.

Ama onlar Türk’ün tarihini bilmezler.

Bu millet, aç kalmıştır ama diz çökmemiştir.
Bu millet, yalnız kalmıştır ama teslim olmamıştır.
Bu millet, yıkılmıştır ama her defasında küllerinden yeniden doğmuştur.

Bugün savaş meydanları değişmiştir. Artık düşman kalelerinin yerini, teknolojinin soğuk duvarları almıştır. Ama Türk milleti yine oradadır. Bir zamanlar kılıç tutan eller, bugün devreler tasarlıyor. Bir zamanlar at sırtında fetheden irade, bugün gökyüzünü fetheden mühendislerin zihninde yaşamaktadır.

ASELSAN’ın laboratuvarlarında, TUSAŞ’ın hangarlarında, Baykar’ın gökyüzüne yükselen kanatlarında yalnızca teknoloji yoktur. Orada bir milletin bağımsızlık yemini vardır. Orada bir milletin Biz buradayız haykırışı vardır.

Çünkü Türk milleti, başkasının merhametiyle yaşamayı reddeden bir millettir.

Bugün ekonomimizi sıkıştırmak isteyenler, aslında bir milletin ruhunu sıkıştırmaya çalışmaktadır. Ama bilmezler ki Türk milleti demirle değil, imanla yoğrulmuştur. Bu milletin bileğini bükemeyenler, şimdi diz çöktürmeye çalışmaktadır. Fakat nafile…

Çünkü bu millet, zulmün karşısında duran millettir.
Çünkü bu millet, mazlumun sığınağı olan millettir.
Çünkü bu millet, kanla büyümeyi değil, adaletle yükselmeyi seçen millettir.

Bugün Ankara’nın ayazında nöbet tutan bir asker, İstanbul’un ışıkları altında çalışan bir mühendis, Anadolu’nun bağrında alın teri döken bir işçi… Hepsi aynı destanın yaşayan kahramanlarıdır.

Onlar bilir ki bu topraklar sıradan topraklar değildir.
Onlar bilir ki bu bayrak sıradan bir bayrak değildir.
Onlar bilir ki bu millet sıradan bir millet değildir.

Biz, karıncanın azminden ders alanların torunlarıyız.
Biz, yıkıldığında yeniden ayağa kalkmayı bilenlerin mirasçılarıyız.
Biz, diz çökmeyi değil, ayağa kalkmayı bilen bir milletiz.

Ve dünya bilsin:

Türkiye yalnız değildir.
Türkiye çaresiz değildir.
Türkiye teslim olmayacaktır.

Çünkü bu milletin kalbi hâlâ aynı güçle atmaktadır. Ve o kalp attığı sürece, hiçbir güç Türk milletinin yürüyüşünü durduramayacaktır.

Bu topraklarda “millet” olmak, sadece aynı coğrafyada yaşamak değildir. Millet olmak; aynı acıda buluşmak, aynı sevinçte kenetlenmek, aynı bayrağa bakınca aynı duayı mırıldanmaktır. Bizi asırlardır ayakta tutan sır tam da budur: Birlik ve beraberlik.

Tarih sahnesine çıkan her büyük milletin mayasında bu ruh vardır. Bizim mayamız ise İslam’ın kardeşlik ahlâkıyla, şehit kanıyla, vatan sevgisiyle yoğrulmuştur. Cenâb-ı Hakk’ın “Hep birlikte Allah’ın ipine sımsıkı sarılın, bölünüp parçalanmayın” emri; sadece bir öğüt değil, millet olarak varlığımızın ilahî sigortasıdır. Ayrılık fitnedir; birlik ise rahmettir.

Vatan dediğimiz şey kuru bir toprak parçası değildir. Vatan; Çanakkale’de göğsünü siper eden Mehmet’tir. Sakarya’da, Dumlupınar’da, 15 Temmuz gecesinde namluların karşısına imanla dikilen iradedir. Vatan; geçmişimiz kadar geleceğimizdir. Çocuklarımızın özgürce yaşayacağı yarınların teminatıdır. İşte bu yüzden vatan sevgisi, bu millet için bir tercih değil; imanla yoğrulmuş bir kaderdir.

Bu kaderin gökyüzündeki nişanı ise ay yıldızlı bayrağımızdır. O bayrak ki rengi şehitlerimizin kanından, anlamı bağımsızlığımızdan gelir. Dalgalandığı her yerde umut vardır, direniş vardır, onur vardır. Bayrak düşerse sadece kumaş yere düşmez; bir milletin başı eğilir. O yüzden biz bayrağımızı göndere değil, yüreğimize çekeriz.

Yakın tarih bize bir gerçeği bir kez daha gösterdi. Deprem günlerinde enkaz başında ağlayan da, yardım kolisi taşıyan da, hiç tanımadığı bir çocuğu bağrına basan da aynı milletti. O gün ne siyasi görüş soruldu, ne kimlik. O gün sadece “kardeşim” denildi. Çünkü bu millet, zor günde birbirini hatırlayan büyük bir ailedir. Peygamber Efendimiz’in tarif ettiği gibi; bir uzvu acıdığında tamamı sızlayan bir beden…

Bugün bize düşen görev açıktır: Ayrıştıran değil birleştiren olmak. Kıran değil onaran olmak. Aynı safta, aynı idealler etrafında kenetlenmek. Çünkü müminler, birbirini ayakta tutan tuğlalar gibidir. Bir tuğla çekilirse duvar zayıflar; duvar zayıflarsa ev yıkılır.

Unutmayalım: Bu millet ne zaman bir olduysa yükseldi, ne zaman ayrıldıysa yara aldı. Aynı bayrağın gölgesinde, aynı inançla, aynı vatan için bir ve beraber olduğumuz sürece; ne içeriden ne dışarıdan hiçbir güç bizi yolumuzdan döndüremez.

Bu vesileyle; vatan uğruna can veren aziz şehitlerimizi rahmetle, gazilerimizi minnetle anıyor; afetlerde kaybettiğimiz kardeşlerimize Allah’tan rahmet diliyoruz. Yüce Rabbim bu milleti birlikten, bu vatanı bayraktan, bu bayrağı göklerden eksik etmesin.

Çünkü birlik varsa millet vardır, millet varsa vatan vardır.

Sevgili okurlar, bu haftaki Pazar sohbetimizde, yüreğimizin en derin köşesinde taşıdığımız en kutsal değeri konuşmak istiyoruz: vatan ve millet ruhu. Vatan, bizim için yalnızca bir kara parçası değildir. O, şanlı ecdadımızın bizlere bıraktığı mukaddes bir emanettir.

Her karışı, kahraman milletimizin kanıyla yoğrulmuş; her taşında canını, sevdiklerini ve hatta tüm varlığını feda eden necip evlatlarımızın emeği vardır. Bu topraklar, bize huzur ve güven sunmakla kalmaz; aynı zamanda özgürlüğün onurunu ve istikbâlin umudunu taşır.

İşte bu nedenle vatan sevgisi, sadece bir duygu değil; nesiller boyu taşınacak, korunacak ve gelecek kuşaklara aktarılacak yüce bir mirastır.

MEHMETÇİK, YİĞİTLİĞİN SEMBOLÜ

Vatan denince aklımıza gelen ilk isim, hiç şüphesiz Mehmetçik’tir. Onun cesareti, gözü pekliği ve fedakârlığı milletimizin kalbinde yaşayan bir efsanedir. Mehmetçik cepheden cepheye koşar, karşısına çıkan her türlü zorluğu göğüsler ve tek bir söz söyler: “Vatan sağ olsun!”. O sadece bir asker değil; o, vatanın bekası için canını feda eden bir yiğittir. Her karışı kanla yoğrulmuş bu toprakların bekçisidir, ecdadımızın mirasını dimdik taşıyan bir kahramandır.

Şehitler tepesi boş değildir; toprağını kahramanlar beklemektedir. Bir bayrağın dalgalanması için rüzgâr bekliyorsa, bizler de bu bayrağı her daim yükseklerde tutmakla mükellefiz. Mehmetçik, bizim için bir örnek, bir ilham kaynağıdır.

İSLAM’IN SON ORDUSU VE TÜRK’ÜN BEKLEYEN KUDRETİ

Kur’an-ı Kerim bize yol gösterir: “Allah yolunda öldürülenlere sakın ölüler demeyin. Bilâkis onlar diridirler; Rableri katında rızıklara mazhar olmaktadırlar.” Bu sözler, iman ve cesaretle donanmış ordumuzun yüce ruhunu tarif eder. Mehmetçik, sadece sınırlarımızı korumaz; o, adaletin, özgürlüğün ve insanlığın bekçisidir.

Türk milletinin kudreti, tarih boyunca olduğu gibi bugün de dimdik ayaktadır. Her meydanda, her cephede, her zorlu anda bu kudret kendini gösterir. Ecdadımızın bıraktığı mirası korumak, milletimizin bağımsızlığını savunmak ve vatan sevgisini nesiller boyunca taşımak, her birimizin kutsal görevidir.

MİLLET OLARAK SORUMLULUKLARIMIZ VAR

Vatanın bütünlüğü ve milletin selameti, hepimizin omuzlarındadır. Tarih, bize bu sorumluluğu hatırlatır: Bedir’den Malazgirt’e, İstanbul’un Fethi’nden Çanakkale’ye, İstiklâl Harbi’nden 15 Temmuz’a kadar şehit düşen kahramanlarımızın mirası, bugün de yaşatılmaktadır. Onlar, vatan ve millet sevgisinin en yüksek örneklerini bizlere bırakmıştır.

Her birimiz, bu mirası korumak, geleceğe aktarmak ve fitneye fırsat vermemekle yükümlüyüz. Kardeşliğimizi korumak, milli ve manevi değerlerimize sahip çıkmak, her zaman önceliğimiz olmalıdır. Çünkü vatanın bekası, milletin selameti, bu kutsal ruhun üzerinde yükselir.

DUALARIMIZ VE KUTLU MÜCADELE

Peygamber Efendimiz (s.a.s) buyurur ki, “İki göz vardır ki cehennem ateşi onlara dokunmaz: Biri, Allah korkusundan ağlayan gözdür. İkincisi ise gecesini Allah yolunda nöbet tutarak geçiren gözdür!” İşte Mehmetçik’in gözleri, gecesini vatan ve millet için nöbet tutan bu kutsal gözlerdir. Onlar, yalnızca ülkemizi değil, aynı zamanda adalet ve insanlık değerlerini de korur. Bizler de dualarımızla, birlik ve kardeşlik ruhumuzla onların yanında olmalıyız.

VATAN VE MİLLET RUHUMUZUN SONSUZ MİRASI

Sevgili okurlarım, vatan ve millet ruhu kanla, imanla ve fedakârlıkla şekillenmiş bir mirastır. Bu mirası korumak, gelecek kuşaklara aktarmak ve kahraman ecdadımızın bıraktığı emanete sahip çıkmak, her birimizin kutsal görevidir. Şehitlerimizin ruhu şad, gazilerimizin ayağına taş değmesin.

Türk milleti, bekleyen kudretiyle dimdik ayakta durmaktadır. İslam’ın son ordusu tarih sahnesinde gururla durmaktadır. Milletimizin bağımsızlığı, özgürlüğü ve onuru, her birimizin yüreğinde yükselen bir meşaledir. Vatan, kan ve ecdad mirası olarak bize emanet edilmiştir; onu korumak ve yüceltmek, her Müslüman’ın ve her vatan evladının yüce sorumluluğudur.

Sevgili okurlar, gelin bu Pazar, kendimize şu soruyu tüm samimiyetimizle soralım:
Bu vatanın emanetine gerçekten layık olabiliyor muyuz?

Şehitlerimizin kefensiz yattığı bu topraklarda, gazilerimizin fedakârlıklarıyla şekillenen bu bayrağın altında nefes alırken; onların bıraktığı mirası ne kadar koruyoruz, ne kadar taşıyoruz, ne kadar sahipleniyoruz?

Bu aziz vatan, bizden kuru sözler değil; dik duruş, sarsılmaz iman ve kararlı bir duruş istiyor.
Millet olmanın bedelini canıyla ödeyen ecdadın mirası, ancak uyanık bir ruh, diri bir yürek ve sarsılmaz bir birlik ile taşınabilir.

Gelin, şehitlerimizin hatırasını sadece anmakla kalmayalım;
onların bıraktığı sorumluluğu omuzlarımızda hissedelim.

Gelin, vatanı sadece sevmekle yetinmeyip,
onu korumak, yüceltmek ve gelecek nesillere daha güçlü devretmek için uyanalım.

Bu mukaddes emaneti hafife almak, sadece geçmişe değil; geleceğe de ihanet olur.
O yüzden bugün, tam da bugün,
vatan ruhunu yeniden kuşanalım, millet olmanın gururunu yeniden hatırlayalım.

Çünkü bu topraklara sahip çıkmak bir tercih değil,
bizim kaderimizdir, görevimizdir, namus borcumuzdur.

Devletin imkânları, bu milletin alnının teriyle, emeğiyle, vergisiyle biriken emanet hazinelerdir. Bu nedenle kamu kaynaklarının her kuruşu, tıpkı “beytül mal” gibi kutsal bir sorumluluk ister. O kuruşa ihanet etmek, sadece hukuka değil; milletin alın terine, helal lokmasına gölge düşürmektir.

Rüşvet, yolsuzluk, adam kayırma, hazineyi belirli zümrelere peşkeş çekme ya da devlet sırlarını yabancılara taşıma gibi davranışlar; yalnızca bireysel bir yanlış değildir. Bunlar, devlet düzenine, kamu hakkına ve Türk Milletinin istikbaline karşı işlenmiş ağır bir ihanettir.
Çünkü milletin sırtındaki yük arttıkça, devletin omurgası zayıflar; omurga zayıfladıkça da vatanın direnci kırılır.

İşte bu nedenle her birimizin sorumluluğu büyüktür:
Kamunun hakkını korumak, adaleti gözetmek, emanete halel getirmemek ve devlet malını kendi malı değil; milletin ortak namusu olarak bilmek…

Ve unutmayalım!
Vatanın kaderi, milletin vicdanında başlar.

Ey komşu bildiğimiz kahpe Yunanistan!
Türk milletinin yüreği yanarken,
Gökyüzünde kara haber yankılanırken,
20 kahramanımızı vatan toprağına uğurladığımız, Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti Cumhurbaşkanı’nın Ankara’ya geldiği o hüzün dolu saatlerde,
Senin Hava Kuvvetleri hesabından paylaşılan o C-130 fotoğrafları bir “gösteri” değil, komşuluk hukukuna atılmış soğuk bir tokattır.

Bu paylaşım, sadece bir “zamanlama hatası” değildir.
Bu, vicdanın sustuğu, insanlığın gömüldüğü, komşuluk değerlerinin ayaklar altına alındığı bir rezalettir.
Türk milleti acısını sessiz yaşarken, siz sevinç çığlıkları atıyorsunuz.
Bu, sadece bir “paylaşım” değil; bir milletin acısına saygısızlıktır!

Unutmayın!
Bizim sabrımız, sessizliğimizin ardında yatan kudretin adıdır.
Biz kahramanlarımızı toprağa değil, tarihe emanet ederiz.
Ve tarih; bu vefasızlığı, bu densizliği unutmaz!

Ey kahpe Yunanistan!
Depremin olduğunda ilk koşan kimdi?
Yanan ormanlarını söndürmek için gökyüzüne kim kanat açtı?
Acının, felaketin anında elini uzatan hep Türkiye idi.
Biz insanlığımızla, merhametimizle, dostluğumuzla yanınızda olduk.
Ama sen, bizim yasımıza saygı duymayı bile çok gördün.

Bugün paylaştığın o fotoğraflar, seni güçlü göstermedi.
Tam tersine, insani değerlerden ne kadar uzak, aciz, merhametsiz bir zihniyeti temsil etti.
Bir milletin yasını paylaşmak yerine, o yası derinleştiren bir davranış;
Bir ordunun kudretini değil, karakterinin zayıflığını gösterdi.

Ey komşu dediğimiz alçak Yunanistan!
Komşuluk, sadece sınır paylaşmak değildir;
Acıyı da, felaketi de, insanlığı da paylaşmaktır.
Bugün yaptığın paylaşımla, sınırlarımızın ötesine taşan dostluk köprülerini dinamitledin.

Ama bil ki,
Türk milleti ne düşmanın tehdidinden,
Ne de dost görünenin nankörlüğünden korkar!
Bizim gücümüz, sabrımız kadar büyüktür.
Ve biz biliriz ki,
Her sabır, vaktini bekleyen bir kuvvettir.

Şehitlerimizin aziz hatırası önünde saygıyla eğiliyoruz.
Onların uğruna can verdiği bu vatan,
Sizin hoyratlığınıza, sizin küçüklüğünüze boyun eğmeyecek kadar büyük bir millettir!

Belediye bir makam değil, millete verilmiş bir sözdür.
O kapıdan keyifle değil, görev şuuruyla girilir.
Orası otel değildir, lokanta değildir. Orası hizmetin mabedidir!

Belediye kapısı, keyif kapısı değildir!
Orası gölge etme yeri hiç değildir!
Belediye, milletin alın terinin toplandığı, hizmetin hesap verdiği mukaddes bir ocaktır!

Bir belediye başkanı o kapıdan asık suratla değil, besmeleyle, tebessümle, adaletle girer.
Çünkü o belediyede çalışan müdür, memur, işçi onu görünce kanatlanıp uçmalıdır!
“İşte bizim liderimiz geliyor!” diyebilmelidir.
İşte o zaman orada huzur olur, bereket olur, adalet olur!

DEVLET CİDDİYETİ, MİLLET AHLAKI

Her bir belediye başkanı, meclis üyelerini sevse de sevmese de onları dikkate almak zorundadır. Çünkü her biri milletten yetki almıştır. Onlar başkandan devlet ciddiyeti, tatlı dil ve adamlık bekler. Unutmasın ki belediyecilik kavga işi değil, millete hizmet işidir!

Belediyeci, makamda oturan değil, milletin gönlünde yer eden kişidir.
O yüzden MHP belediyeciliği, reklamla değil, icraatla konuşur!
Rantla değil, adaletle yürür!
Şekille değil, ahlakla yönetir!
Millete yük olmaz, millete nefes olur!

ÜRETKENLİK, TASARRUF VE NAMUS

MHP belediyeciliği üretkendir!
Tasarrufu şeref, alın terini namus, milletin hakkını emanet bilir.
Her kuruşun hesabını verir, her adımda milletin duasını arar.

Çünkü bir ülkenin gerçek yüzü, belediyesinin kapısından içeri girildiğinde belli olur.
Eğer içeride huzur varsa, evde de huzur vardır.
Eğer içeride adalet varsa, şehir huzura kavuşur.
Eğer içeride milliyetçilik varsa, devlet güç bulur.

MHP BELEDİYECİLİĞİ MİLLETİN GÜCÜ, DEVLETİN NEFESİ

Unutulmasın!
Belediye, bir ülkenin küçük maketi değil, bir milletin büyük namusudur!

MHP’nin belediyeciliği, sistemin süsü değil, milletin gücüdür!
Kapısından giren herkes şu duyguyu hissetmelidir:

• Burada hizmet var!
• Burada adalet var!
• Burada devlet ciddiyeti var!
• Burada Türk milliyetçiliğinin üretken belediyeciliği var!

Çünkü bu anlayışta belediye, devletin nefesi, milletin sesi, adaletin adresidir!

MHP belediyeciliği; lafla değil icraatla, rantla değil adaletle, gösterişle değil üretkenlikle yol alır. Her kararın merkezinde millet vardır. Her adımında vatan sevgisi, ahlak, disiplin vardır.

Ve biz inanıyoruz ki, eğer bir şehir milliyetçi bir başkanın elindeyse, o şehir sadece büyümez, dirilir. Çünkü biz biliyoruz ki, Belediye, milletin alın teridir onu korumak, bizim namusumuzdur!