Bir ozanın yüreğinden dökülen sözler, milyonların vicdanında yankı buluyor. Sorulması gereken soru şu: Değişen zaman mı, yoksa değişen biz miyiz?

Pazar sabahları insanın kendisiyle konuştuğu zamanlardır.

Haftanın telaşı biraz olsun diner, şehir biraz yavaşlar, insanın kulağı da kalbine daha çok yaklaşır.

Bugün öyle bir pazar sabahında, bir ozanın yüreğinden dökülen sözlere takıldı aklım.

Sorduğu soru aslında hepimizeydi:

“Nerede o eski biz?”

Dikkat edin…

“Nerede o eski günler?” demiyor.

“Nerede o eski insanlar?” da demiyor.

Doğrudan bizi soruyor.

Çünkü mesele zamanın değişmesi değil.

Mesele insanın değişmesi.

Eskiden insanların daha zengin olduğunu söyleyemeyiz.

Daha lüks evlerde yaşadığını da…

Daha çok imkana sahip olduğunu hiç söyleyemeyiz.

Ama bir şey vardı.

Birbirimize karşı daha fazla saygımız vardı.

Bir sofranın bereketi sadece yemekle ölçülmezdi.

Bir mahallenin değeri binalarıyla değil, insanlarıyla bilinirdi.

Bir büyüğün sözü nasihat, bir küçüğün hatası emanet sayılırdı.

Şimdi dönüp etrafımıza bakıyoruz.

Aynı apartmanda yaşayan insanlar birbirinin adını bilmiyor.

Aynı sokakta yürüyenler birbirinin gözünün içine bakmıyor.

Aynı masada oturanlar bile aynı duyguyu paylaşamıyor.

Peki ne oldu bize?

Bu soru siyasetin de üstünde…

Ekonominin de üstünde…

Gündelik tartışmaların da üstünde bir soru.

Çünkü bir millet önce kalbinde güçlenir.

Kalbi yorulan toplumların ayakta kalması zorlaşır.

Bugün çocuklarımız için kaygılanıyoruz.

Gençlerden şikayet ediyoruz.

Eğitimden yakınıyoruz.

Sosyal medyanın insanları değiştirdiğini söylüyoruz.

Belki de biraz durup şu soruyu sormamız gerekiyor:

Biz çocuklarımıza neyi miras bırakıyoruz?

Daha büyük evler mi?

Daha pahalı arabalar mı?

Yoksa karakter mi?

Vicdan mı?

Merhamet mi?

Çünkü insanı ayakta tutan bina değil, değerlerdir.

Milleti ayakta tutan para değil, ortak vicdandır.

İşte yıllardır adına “töre” dediğimiz şey de tam olarak budur.

Töre…

Bazılarının sandığı gibi baskı değil.

Töre; büyüğe saygıdır.

Töre; küçüğe şefkattir.

Töre; komşunun hakkını gözetmektir.

Töre; yetimin başını okşamaktır.

Töre; doğruluktan ayrılmamaktır.

Töre; insan kalabilmektir.

Bugün kaybetmekten korkmamız gereken şey sadece ekonomik değerler değildir.

Asıl korkmamız gereken, bizi biz yapan değerlerin sessizce elimizden kayıp gitmesidir.

Çünkü milli kimlik sadece nüfus cüzdanında yazan bir ifade değildir.

Milli kimlik; bir milletin hafızasıdır.

Vicdanıdır.

Karakteridir.

Ve geleceğe bıraktığı izdir.

Karamsar değilim.

Çünkü bu millet daha zor zamanları da gördü.

Küllerinden yeniden doğmasını da bildi.

Yeter ki birbirimizi dinlemeyi unutmayalım.

Yeter ki doğruluktan vazgeçmeyelim.

Yeter ki çocuklarımıza sadece başarıyı değil, ahlakı da öğretelim.

Yeter ki birbirimize yeniden selam vermeyi hatırlayalım.

Belki o zaman kaybettiğimizi sandığımız birçok şeyin aslında hala içimizde yaşadığını göreceğiz.

Aziz Dağtekin Yazdı

Bir toplum, kutsalını kaybettiği gün çökmez.
Ama kutsalıyla alay etmeye başladığı gün, içten içe çürümeye başlar.

Bugün yaşanan şey bir “video” meselesi değildir.
Birkaç saniyelik görüntü, birkaç gülüş, birkaç “like” hiç değildir.
Bugün karşımızda duran tablo, değerle bağını koparmış bir çağın itirafıdır.

Bir toplum düşünün…
Gülmenin, alkış almanın, görünür olmanın uğruna;
kutsal olanın sıradanlaştırıldığı,
inancın alay konusu yapıldığı bir toplum.

İşte asıl tehlike tam da buradadır.

İbadet; sadece bir ritüel değildir.
İbadet, insanın haddini bilmesidir.
İbadet, insanın “Ben her şey değilim” diyebilmesidir.

İster namaz olsun, ister dua,
ister secde, ister kilisede yakılan bir mum,
ister bir mabette edilen sessiz bir yakarış…

İbadet, insanın kendini aşma çabasıdır.
Ve hangi inanca ait olursa olsun,
bu duruş saygı ister.

Hiçbir kutsal, alay malzemesi değildir.

Namazla alay eden dil,
yarın dua edenle alay eder.
Öbür gün ağlayanla,
sonra mazlumla…

Çünkü mesele yalnızca inanç değildir.
Mesele, sınır duygusunun kaybıdır.

“Özgürlük” diyerek her şeyi ayaklar altına almak, özgürlük değildir.
Bu, sorumsuzluğun alkışlanmasıdır.
Bu, cehaletin cesaret kazanmasıdır.

Cehalet bağırır.
Cehalet güler.
Cehalet kutsalla dalga geçer.

Çünkü cehalet, neyin kutsal olduğunu değil;
neyin tehlikeli olduğunu bile ayırt edemez.

Bir toplumda Allah korkusu yoksa;
orada sadece inanç eksilmez,
orada vicdan da eksilir.

Buradaki Allah korkusu;
cezadan korkmak değildir.
Hesap verebilir bir hayat yaşamaktır.

Yani adalet…
Yani merhamet…
Yani edep, sınır ve sorumluluk…

Bu sözler kimseyi dışlamak için değildir.
Bu sözler, insanı insandan korumak içindir.

Bu mesele dindar–dinsiz meselesi değildir.
Bu mesele, insan kalabilme meselesidir.

Kimse inanmaya zorlanamaz.
Ama kimse de başkasının inancını aşağılamayı hak sanamaz.
Bu, birlikte yaşamanın yazılı olmayan anayasasıdır.

Like uğruna kutsalı küçümseyen içerikler,
gençleri özgürleştirmez;
aksine boşlukta savurur.

Çünkü değeri olmayan bir dünyada,
insan tutunacak dal bulamaz.

Gençlerimize düşmanlık ederek değil,
onlara değer duygusunu yeniden hatırlatarak yol almalıyız.
Ama susarak da olmaz.
Normalleştirerek hiç olmaz.

Çünkü kutsal ile alay eden bir dil,
yarın adaletle,
merhametle,
insan onuruyla da alay eder.

Bugün sessiz kalırsak,
yarın alay edilen sadece bir ibadet olmaz.
Adalet olur.
Ahlak olur.
Toplumsal huzur olur.

Bu yüzden susmak erdem değildir.
Normalleştirmek hiç değildir.

Bu bir çağrıdır:
Tüm inançlara…
Tüm vicdanlara…
Tüm insanlara…

Kutsala saygı, bir inancın değil; insan olmanın gereğidir.

Ve unutmayalım!
Like geçer.
Video silinir.
Ama değersizlik kalıcı hasar bırakır.

Pazar günü bir kez daha hatırlayalım:
Bir toplum, kutsalını koruyabildiği kadar ayakta kalır. İnsan, ancak kutsala saygı duyduğu kadar insandır.
Ayrıca kutsalına gülebilen bir toplum, yarın kendine ağlar.