Milli Pusula!…

Aziz Dağtekin Yazdı

---

Bazı milletler vardır…
Haritaya bakarak yön bulur.

Bazı milletler vardır…
Rüzgâra göre saf değiştirir.

Bir de bazı milletler vardır ki;
Yüzyıllarca başkalarının çizdiği rotalarda yürütülür…
Kendi gemisinin kaptanı olduğunu sanırken,
Aslında başkasının limanına yük taşıdığını yıllar sonra anlar.

Türkiye işte tam da böyle bir eşikten geçti…

Bu millet uzun yıllar boyunca kendi iradesiyle değil,
kendisine uygun görülen sınırlar içinde nefes aldı.
Ekonomisi başka merkezlere bağlandı,
siyaseti başka başkentlerde yorumlandı,
manşetleri başka odalarda yazıldı.

Birileri bu ülkeye sürekli şunu fısıldadı:

“Büyüme ama taşma…
Yüksel ama şahlanma…
Savun ama meydan okuma…
İtaat et ki medeni sayılırsın…”

Çünkü onlar için güçlü Türkiye;
hesap bozan Türkiye’ydi.

Kendi İHA’sını yapan değil,
başkasının hurdasına muhtaç kalan Türkiye makbuldü.

Gazze’ye ağlayan değil,
susup önüne bakan Türkiye makbuldü.

Afrika’da mazlumun elini tutan değil,
Paris’ten izin alan Türkiye makbuldü.

Ama hesap etmedikleri bir şey vardı:

Bu milletin hafızası ölmemişti…

Bir gün çıktı Anadolu’nun içinden bir siyasi damar…
Ve dedi ki: Türkiye, sadece sınırlarından ibaret değildir.

İşte kavga o gün başladı.

Çünkü mesele bir parti meselesi değildi artık.
Mesele yön meselesiydi…
Pusula meselesiydi…

Yıllarca yüzünü Batı’ya dönmekle modernleşeceğini sanan bir ülke,
ilk kez kendi aynasına bakmaya başladı.

Savunma sanayiindeki her adım,
sadece teknik bir başarı değildi;
zincir kırma operasyonuydu.

Yerli motor…
Yerli füze…
Yerli enerji hamlesi…
Bunların hepsi aynı cümlenin parçalarıydı: Ben artık kendi kararımı kendim veririm.

İşte emperyal düzenin korkusu tam burada başladı.

Çünkü onlar Türkiye’yi güçlü olduğu için değil,
itaatkâr olduğu sürece seviyorlardı.

Bir zamanlar darbelerle hizaya çekilen bu millet,
şimdi sandıkla direniyordu.

Eskiden manşetlerle ayar verilen siyaset,
şimdi milletin sokağından besleniyordu.

Ve en çok da buna öfkeleniyorlardı…

Bakın dikkat edin:
Türkiye ne zaman kendi çıkarını savunsa,
aynı anda bütün küresel medya aynı dili konuşuyor.

Bir bakıyorsunuz Londra’daki gazete,
Berlin’deki ekran,
Washington’daki düşünce kuruluşu,
aynı cümleyi kuruyor: Türkiye eksen kayıyor…

Hayır…

Türkiye’nin ekseni kaymıyor.
Türkiye ilk kez kendi eksenine oturuyor.

Asıl problem bu.

Çünkü güçlü Türkiye;
sadece enerji denkleminde değil,
zihin haritasında da deprem etkisi oluşturuyor.

Bir zamanlar yardım isteyen ülke,
şimdi oyun kuran ülkeye dönüşüyor.

Ve bu dönüşüm,
küresel düzenin konforunu bozuyor.

Bugün Türkiye’nin attığı her bağımsız adım,
sadece siyasi değil;
medeniyet psikolojisinin yeniden ayağa kalkışıdır.

Onun için bazı çevreler Erdoğan ismini duyunca öfkeye kapılıyor.
Çünkü onlar bir kişiden çok,
bir kırılmadan korkuyorlar.

Korkuları şu:

Ya bu millet gerçekten kendine inanırsa?

İşte o zaman sadece ekonomi değişmez…
Dünya dengesi değişir.

Artık mesele şudur:

Türkiye yeniden kendi hikâyesini mi yazacak,
yoksa başkalarının dipnotu olmaya devam mı edecek?

Bu soru yalnız bugünün değil,
önümüzdeki yüz yılın sorusudur.

Ve tarih şunu defalarca göstermiştir:

Kendi pusulasını kaybeden milletler,
başkasının haritasında kaybolur.

Ama kendi yönünü bulan milletleri,
hiçbir fırtına durduramaz…