AZİZ DAĞTEKİN YAZDI
Maliye’nin büyüteci küçük dükkanda, büyük paraların rotası nerede?
Türkiye’de esnaf olmak artık ticaret yapmak değil, vergi takviminde hayatta kalma mücadelesi vermektir!
Dükkanı açıyorsun, vergi var.
Satış yapıyorsun, vergi var.
Satış yapamıyorsun, yine muhasebe gideri var.
Kazanç elde ediyorsun, geçici vergi var.
Yıl bitmeden dört ayrı dönemde vergi hesabı var!
Bir de defter tasdiki…
Yılda iki defa noter kapısına gidiyorsun. Defterini tasdik ettiriyorsun, parasını ödüyorsun, bir de bunun muhasebe yükünü taşıyorsun.
Peki neden?
Her şey dijitalleşmedi mi? E-fatura yok mu? E-arşiv yok mu? Banka hareketleri elektronik ortamda izlenmiyor mu? Mükellefin işlemleri zaten Maliye’nin sistemlerine düşmüyor mu?
Devletin gözü elektronik faturanın üzerinde, eli mükellefin kayıtlarında, denetimi dijital ortamda…
Ama esnaf hala noter kuyruğunda!
Nasıl bir dijitalleşme bu?
Teknoloji çağında kağıda, imzaya, tasdike ve noter masrafına mahkum edilen esnafın suçu ne?
Elbette kayıt düzeni olmalı, vergi denetimi yapılmalı. Buna kimsenin itirazı yok. İtirazımız, dijitalleşme imkanları bu kadar gelişmişken mükellefe neden hala mükerrer bürokratik yükler çıkarıldığına!
Gelelim asıl meseleye…
Dört mevsim vergi, on iki ay mücadele!
Geçici vergi zaten üçer aylık dönemlerle hesaplanıyor. Şimdi dördüncü dönemin de yeniden gündeme gelmesiyle esnafın ve işletmelerin vergi takvimi daha da yoğunlaşıyor.
Soruyorum:
Bir esnafın işi gücü yok mu? Üretim yapmayacak mı? Personel maaşı ödemeyecek mi? Kirasını, elektriğini, suyunu karşılamayacak mı?
Devletin takviminde dört dönem vergi var. Peki esnafın takviminde ne var?
Birinci dönem geçim derdi.
İkinci dönem borç derdi.
Üçüncü dönem ayakta kalma mücadelesi.
Dördüncü dönem kepenk kapatmama duası!
Şaka gibi değil mi?
Esnafın kasasına giren paranın daha mürekkebi kurumadan devletin tahsilat takvimi çalışmaya başlıyor.
Kazanmadan verginin hesabını, kazandıktan sonra ödemenin telaşını yaşıyor.
Üç kuruşun peşindeki radar, milyarları neden kaçırıyor?
Şimdi gelelim asıl can alıcı soruya…
Maliye Bakanlığı küçük esnafın üç kuruşluk kazancını kuruşu kuruşuna takip ediyor. Peki kamuoyuna yansıyan büyük servet hareketleri, milyarlık para transferleri, kayıt dışı ekonomi ve yurt dışına çıkarıldığı iddia edilen varlıklar konusunda aynı hassasiyet gösteriliyor mu?
Kimseyi suçlamıyoruz. Ama sormaktan da vazgeçmeyeceğiz.
Türkiye’den yurt dışına milyarlarca dolarlık para hareketleri gerçekleşiyorsa bunların ne kadarı ticari faaliyet, ne kadarı yatırım, ne kadarı şüpheli işlem?
Vergi kayıp ve kaçağıyla mücadelede büyük oyuncular da küçük esnaf kadar sıkı denetleniyor mu?
Yoksa Maliye’nin radarı küçük dükkanın kasasını anında yakalarken, büyük servetlerin uluslararası rotasında sinyal mi kaybediyor?
Esnafın üç kuruşuna şahin kesilen sistem, milyarların karşısında neden aynı çevikliği göstermek zorunda olduğunu kamuoyuna anlatmıyor?
İşte asıl mesele burada!
Sayın Şimşek, esnaf vergi mükellefi ama vergi makinesi değil!
Sayın Mehmet Şimşek…
Vergi toplamak devletin hakkıdır. Vergi vermek vatandaşın sorumluluğudur. Ancak vergi adaleti, yalnızca tahsilat rakamlarıyla ölçülmez.
Esnafı her üç ayda bir beyannameye, her yıl iki defa defter tasdikine, bitmeyen muhasebe giderlerine ve yeni mali yükümlülüklere mahkum ederek ekonomiyi güçlendiremezsiniz.
Devletin dijital altyapısı gelişmişse bürokrasisi de hafiflemeli.
Büyük vergi kaçakçılarının, kayıt dışı servetlerin ve şüpheli para trafiğinin üzerine gidilmeden küçük esnafın kapısında tahsilat nöbeti tutmak, kamu vicdanındaki adalet tartışmasını büyütür.
Unutmayın!
Bir ülkede büyük balıklar denetimden kaçarken küçük balıkların pullarını saymakla vergi adaleti kurulmaz.
Esnafın istediği vergi vermemek değil; nefes alabilmek, üretmek, kazanmak ve kazandığının makul bir kısmıyla ayakta kalabilmek.
Devlet esnafın boğazına sarılmadan da vergi toplayabilir. Yeter ki önce adaleti tahsil etmeyi öğrensin!
Çünkü mesele üç kuruşun hesabı değil…
Mesele, milyarların gölgesinde ezilen esnafın adalet arayışıdır!
Ekointernet Haber Ulusal Haber Portalı